محروم كردن زنان در محيط تبعيض آميز

زينت ميرهاشمي

زنان ايران از هر دري براي تحميل موجوديت و توانائيهاي خود  وارد مي شوند. طي سالهاي اخير با توجه به شرايط دست و پاگير قانوني و فرهنگي در برابر زنان در بازار كار، راهيابي به مدارج تحصيلات عالي از جمله تلاشها و فعاليتهاي چشمگير زنان به شمار مي رود. به طوري كه در بعضي از رشته ها كه محدوديت جنسي نداشت، قبولي زنان به 62 درصد رسيده است. درصد بالاي ورودي زنان به رشته هاي فوق و دسترسي  به  محيطهاي دانشي باعث هراس پايوران رژيم شده است. در حالي كه زنان در نظام  جمهوري اسلامي زير بار قوانين ضد زن و فرهنگ مردسالارانه جامعه، حقوقشان به طور آشكار و روزمره نقض مي شود، در زمينه بروز استعدادها و توانائيهاي دانشي هم، مواجه با سدهاي قانوني مي شوند. بحث سهميه بندي كردن وروديهاي دانشگاه مدتي است كه در ميان پايوران رژيم مطرح است. از جمله موارد آن، سهيمه بندي كردن 50 درصدي ورودي زنان در رشته هاي پزشكي، دندانپزشكي و داروسازي  است. وزير بهداشت و درمان و آموزش پزشگي براي توجيه اين اقدام تبعيض آميز اعلام مي كند كه «كاهش ظرفيت دختران در رشته هاي تخصصي وزارت بهداشت با هدف تامين نيروي مورد نياز در مناطق محروم انجام مي شود.» وي شرايط فرهنگي كه باعث عدم پذيرش زنان در محيط كار مي شود را يكي از دلايل اين سهميه بندي دانسته است. قوانين اساسي، مدني و جزايي ايران تبعيض جنسي و فرهنگ مردسالاري را نهادينه كرده است. سهميه بندي فوق و جلوگيري كردن از ورود زنان با توجه به دانش آنان، افزوده كردن قدرت مردان در جامعه مردسالاري محسوب مي شود. اين اقدام گامي در جهت نهادينه كردن فرهنگ عقب افتاده ارتجاعي استوار بر تبعيض جنسي و محروميت زنان و محكوم است.