زنان:پنج شنبه 26  آبان ۱۳۸۴–  17 نوامبر  ۲۰۰۵

 

 

 

 

سالانه بيش از 580 هزار زن در دنيا به دليل بي‌توجهي به مراقبت‌هاي دوران بارداري مي‌ميرند

چهار شنبه 25  آبان ۱۳۸۴–  16 نوامبر  ۲۰۰۵

يك كارشناس بهداشت خانواده گفت: در دوران بارداري علائم خاصي در زنان باردار ديده مي‌شود كه بعضا براي رفع آنها داروهايي بدون مشورت پزشك مصرف مي‌شود اما استفاده از دارو بدون تجويز پزشك در دوران بارداري خطرناك است.

به گزارش خبرنگار «بهداشت و درمان» خبرگزاري دانشجويان ايران،‌ رقيه نويدي در همايش مشكلات دوران بارداري با بيان اين مطلب اظهار كرد: سالانه بيش از 585 هزار مادر در دنيا به دليل عدم توجه به مراقبت‌هاي ويژه دوران بارداري جان مي‌سپارند كه اين مسأله آسيب جدي به نظام خانواده وارد مي‌كند.

وي تاكيد كرد: انجام درست، به موقع و منظم مراقبت‌هاي دوران بارداري از وقوع اين حادثه جلوگيري مي‌كند و باعث نجات جان مادر و جنين مي‌شود.

كارشناس بهداشت خانواده مركز بهداشت شهيد بلنديان قزوين خاطرنشان كرد: تاري ديد، سرگيجه، ورم دست و صورت، استفراغ خوني شديد، افزايش وزن، سوزش ادرار، آبله مرغان و درد زير شكم از نشانه‌هاي خطرناك در دوران بارداري است.

نويدي توصيه كرد: افزايش تعداد دفعات وعده‌هاي غذايي، مصرف مايعات، آرامش در هنگام غذا خوردن، خودداري از پوشيدن لباس‌هاي تنگ و دراز نكشيدن تا يك ساعت و نيم بعد از صرف غذا مواردي است كه بايد در اين دوران مورد توجه زنان باردار باشد.

اين كارشناس در خاتمه خاطرنشان كرد: مصرف قرص آهن در دورن بارداري باعث پيشگيري از كم خوني و قرص اسيد فوليك در جهت جلوگيري از اختلال لوله عصبي جنين ضروري است.

 

سردبير نشريه اينترنتي کانون زنان در گفت و گو با ايلنا:

66 درصد زنان ايراني خشونت را تجربه کرده اند

چهار شنبه 25  آبان ۱۳۸۴–  16 نوامبر  ۲۰۰۵

سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان, گفت: 66 درصد زنان ايراني از اول زندگي مشتركشان تاكنون حداقل يك بار مورد خشونت قرار گرفته‌‏اند.

ژيلا بني‌‏يعقوب, سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان و فعال امور زنان، در گفت و گو با خبرنگار ايلنا, گفت: در يك دهه اخير در ايران پژوهش‌‏ها و مطالعات زيادي درباره خشونت عليه زنان, به ويژه خشونت خانگي انجام شده است كه بر اساس آخرين جستجوها در 28 مركز استان كشور، حداقل هفتاد پژوهش ميداني قابل اعتنا درباره خشونت خانگي عليه زنان انجام شده است.

وي افزود: بيشتر اين پژوهش‌‏ها پس از سال 1370 تاكنون انجام شده كه نشان مي‌‏دهد، پژوهشگران و دانشگاهيان ايراني در سال‌‏هاي اخير علاقه و توجه ويژه‌‏اي به بررسي و كنكاش درباره خشونت عليه زنان پيدا كرده‌‏اند و مي‌‏خواسته‌‏اند كه نتايج پژوهش‌‏هايشان راهگشاي اقدامي مناسب براي رفع شكل‌‏هاي متنوع و متعدد خشونت عليه زنان جامعه باشد و يكي از مهمترين پژوهش‌‏ها درباره خشونت عليه زنان در ايران يك طرح ملي است كه در پايان دوه رياست جمهوري خاتمي، توسط دفتر امور اجتماعي وزارت كشور، مركز مشاركت زنان و تعدادي از پژوهشگران برجسته اجرا شده است.

بني‌‏يعقوب خاطرنشان كرد: ميزان و انواع خشونت خانگي در استان‌‏هاي متخلف ايران از تنوع و تفاوت‌‏هاي زياد و معناداري برخوردار است، به عنوان مثال زنان در بندرعباس از اول زندگي مشترك خود تاكنون، بيشتر از زنان ساير نقاط ايران مورد خشونت قرار گرفته‌‏اند؛ اما در ميان زناني كه مورد خشونت قرار گرفته‌‏اند, اين زنان زاهداني هستند كه بيشترين و شديدترين خشونت‌‏ها را تجربه كردند.

سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان تصريح كرد: زنان بندرعباس در طول يكسال دفعات بيشتري مورد خشونت خانگي قرار داشته‌‏اند و زنان ياسوج به دفعات كمتري با آن روبرو شدند.

به گفته وي, خشونت بر هشت نوع زباني، رواني، فيزيكي، حقوقي، جنسي، اقتصادي، فكر و آموزشي و مخاطرات تقسيم مي‌‏شود.

اين فعال در امور زنان گفت: خشونت‌‏هاي فيزيكي و رواني كه محققان براي توصيف آنها از دو اصطلاح خشونت فيزيكي نوع اول كه شامل گاز گرفتن، گرفتن و بستن, زنداني كردن, چنگ انداختن و كشيدن مو, اخراج از خانه, كتك‌‏كاري مفصل, محروم كردن از غذا مي‌‏شود و از اين لحاظ زنان در خرم‌‏آباد در طول يكسال بيش از ساير زنان ايران مورد خشونت واقع مي‌‏شوند و زنان شهركرد به دفعات كمتري در طول يك‌‏سال اين موارد را تجربه مي‌‏كنند.

بني‌‏يعقوب گفت: خشونت فيزيكي نوع دوم كه شامل سيلي, لگد و مشت زدن, كشيدن و هل دادن, محكم‌‏كوبيدن به در, به هم زدن سفره و ميز غذا و شكستن اشياي منزل است كه زنان بندرعباس در طول سال به دفعات بيشتر و زنان كرماني كمتر مورد اين خشونت قرار گرفته‌‏اند.

سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان يادآور شد: خشونت‌‏هاي رواني و كلامي نوع ديگري از خشونت‌‏هايي است كه در خانه عليه زنان استفاده مي‌‏شود كه عبارت است از به كاربران كلمات ركيك و دشنام, بهانه‌‏گيري‌‏هاي پي‌‏درپي, داد و فرياد و بداخلاقي, بي‌‏احترامي، رفتار آمرانه و تحكم‌‏آميز و دستور دادن‌‏هاي پي‌‏درپي, قهر و صحبت نكردن و از اين بابت زنان اصفهاني در طول يك سال بيشتر و زنان بوشهري كمتر از ساير زنان ايراني، تحت خشونت واقع شده‌‏اند.

وي افزود: خشونت‌‏هاي جنسي و ناموسي شامل مجبور كردن زن به ديدن عكس و فيلم‌‏هاي مبتذل يا اجبار به روابط زناشويي ناخواسته يا غيرمتعارف, مراعات نكردن بهداشت زناشويي و خودداري از بكارگيري وسايل پيشگيري از بارداري, مجبور كردن زن به سقط جنين, اجبار زن به حاملگي ناخواسته, متهم كردن زن به بي‌‏مبالاتي در مسائل ناموسي مانند داشتن ارتباط نامشروع, شك و بددلي است.

بني‌‏يعقوب خاطرنشان, كرد: در حالي كه زنان بندرعباس از اول زندگي مشتركشان تاكنون بيش از ساير زنان ايراني قرباني خشونت‌‏هاي جنسي و ناموسي شده‌‏اند, زنان يزدي در طول يك‌‏سال بيش از ساير زنان اين خشونت را تجربه مي‌‏كنند و مردان كرماني و ياسوجي هم به ترتيب كمتر از ساير مردان ايران, زنان خود را مورد خشونت‌‏هاي جنسي و ناموسي قرار مي‌‏دهند.

سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان تصريح كرد: بر اساس يافته‌‏هاي پژوهش ملي بررسي خشونت خانگي، تعدادي از مردان ايراني با استفاده از تهديد و برقراري محدوديت براي همسران خود، مخاطره ايجاد مي‌‏كنند, رفتارهايي از قبيل تهديد و شكايت به پليس و دادگاه عليه زن و اقوامش, تهديد به آزار و اذيت و يا تهديد به كشتن زن و فرزندان, تهديد به طلاق و يا ازدواج مجدد از آن جمله‌‏ هستند.

به گفته وي, تصاحب, مخفي كردن و از بين بردن مدارك شخصي و مورد نياز زن؛ مانند شناسنامه, دفترچه پس‌‏انداز، اوراق مالكيت و بيگاري كشيدن از زن در انجام امور و وظايفي كه به او مربوط نيست مانند تيمارداري از پدرشوهر و مادرشوهر و بالاخره تحت نظر قراردادن و ايجاد محدوديت در تماس‌‏هاي تلفني و رفت و آمدهاي روزانه براي زن، از ديگر خشونت‌‏هاي اين گروه است.

بني‌‏يعقوب در ادامه گفت: زنان بندرعباس, زاهدان و خرم‌‏آباد بيش از ساير زنان ايران توسط شوهرانشان تهديد مي‌‏شوند و زنان سمنان, ساري و ياسوج كمترين تهديدها را تجربه كرده‌‏اند.

سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان يادآور شد: تعدادي از مردان ايراني با استفاده از عوامل اقتصادي و مالي زنان را مورد خشونت قرار مي‌‏دهند, اين مردان از استقلال مالي همسران خود جلوگيري و در اموال شخصي آنها دخل و تصرف مي‌‏كنند و با ندادن خرجي خانه و پول كافي براي زنان، مضيقه‌‏هاي مالي ايجاد مي‌‏كنند.

وي افزود: اگرچه زنان زاهداني و بوشهري از اول زندگي مشتركشان تاكنون بيشترين خشونت‌‏هاي اقتصادي و مالي را تجربه كرده‌‏اند, اما در ميان زناني كه قرباني اين نوع خشونت هستند, زنان اصفهاني در طول يكسال به دفعات بيشتري تحت اين نوع خشونت همسران قرار گرفته‌‏اند و زنان سمنان و ياسوج كمتر از سوي شوهران خود تحت مضيقه‌‏هاي مالي و اقتصادي قرار مي‌‏گيرد.

بني‌‏يعقوب خاطرنشان كرد: خشونت‌‏هاي حقوقي نيز شامل امتناع مرد از طلاق برخلاف اصرار زن به متاركه, ازدواج مجدد شوهر و جلوگيري از نگهداري فرزندان توسط زن هستند و زنان بندرعباس از اول زندگي مشتركشان تاكنون بيش از ساير زنان ايران مورد اين نوع از خشونت قرار گرفته‌‏اند و زنان زاهدان در طول يكسال بيشتر اين خشونت را تجربه كرده‌‏اند و زنان رشت كمتر از ساير زنان ايراني درگير اين خشونت هستند.

سردبير نشريه اينترنتي كانون زنان در پايان تصريح كرد: خشونت‌‏هاي ممانعت از رشد اجتماعي, فكري و آموزشي كه عبارت از ايجاد محدوديت در ارتباط فاميلي, دوستانه و اجتماعي, ممانعت از تحصيل, كاريابي و اشتغال، نوع ديگري از خشونت هستند كه در اين نوع از خشونت نيز زنان بندرعباس و زاهدان به ترتيب بيشترين قرباني زنان سمنان, گرگان و ياسوج كمترين قربانيان هستند.

گفتني است؛ مجريان طرح ملي تحقيق درباره خشونت عليه زنان محمود قاضي طباطبايي, عليرضا محسني تبريزي, سيدهادي مرجايي, بوده‌‏اند و استادان به نام دانشگاه‌‏هاي ايران از جمله شكوه نوابي‌‏نژاد, نسرين مصفا, شهلا معظمي, شهرام رفيعي‌‏فر, مقصود فراستخواه و احمد رجب‌‏زاده با آنها همكاري داشته‌‏اند.

 

دنیای دوگانه زنان مهاجر (صدای یک ستمدیده)

شنبه 21  آبان ۱۳۸۴ – 12 نوامبر  ۲۰۰۵

زنان ایران

منبع: لوس آنجلس تایمز- 26 اکتبر 2005 .

نوشته ی جفری فلیشمن مقاله نویس تایمز

برگردان: پویا

http://www.pouyashome.com

 

بسیاری از زنان مسلمان ساکن در آلمان بنام سنت و بخاطر ترس از آزادی که در اروپا وجود دارد، شدیدا به انقیاد کشیده شده اند. بعضی از آنها درباره ی این موضوع می نویسند.

مونیخ – آلمان عروس ربوده شده در عکس، حالا پا به سن گذاشته است، با صورتی برجسته تر در اطراف آرواره ها و خطهایی باریک در اطراف چشمها که خوب به چشم می آیند. جنگ او تمام شده است. جنگی بین او و خانواده اش، نوشته شده در کتابی که در کنار دستان بی قرارش است.

او خودش را به نام عایشه می خواند، اسم مستعاری برای در امان ماندن از انتقام خانواده. یک زن اهل ترکیه که زمانی با یک ازدواج اجباری و از پیش تعیین شده به آلمان آورده شد. او می گوید که از شوهرش کتک می خورد، بچه هایش را پس از تولد از او ربودند و خود او را در کشوری که در قانون اساسی اش به روشنی بر حقوق بشر تاکید شده است به بردگی کشیدند. او می گوید این وضع عمومیت دارد، ولی خشم و عصیان عایشه به روی کاغذ آمده است.

داستان عایشه "هیچکس از من نپرسید"، یکی از حداقل هشت مورد خاطرات نوشته شده ای است که توسط زنان مسلمانی که قربانی ازدواج های اجباری و از پیش تعیین شده، بنیاد گرایی دینی، طایفه گرایی و خشونت بوده اند، به آلمانی نوشته شده است. بیشتر نویسندگان این خاطرات قدیمی تر که روز به روز خواننده بیشتری پیدا می کنند، مهاجران یا دختران مهاجرانی هستند که با گمنامی زیر فشار یک اروپای آزاد که اجازه ی تجربه کردن آن را نداشته اند و یک فرهنگ طایفه ای که امکان گریز از ان را نداشته اند، له شده اند.

عایشه در حالیکه با فنجانی قهوه و شکلات در یک مرکز ادبی نشسته است می گوید: "همه زنان نمی توانند مثل من کتاب بنویسند. آنها اتکا به نفس ندارند. آنها ترسیده اند. این درباره ی من و بچه های من است. زنان خیلی زیادی در اروپا در وضعیتی مشابه من زندگی می کنند."

نویسندگانی مانند عایشه خالق ادبیاتی هشداردهنده هستند که انعکاس دهنده ی بیداری جامعه آلمان برای شناخت و درک 3 میلیون مهاجر مسلمان است. مهاجرانی که بیشتر آنها را ترک هایی تشکیل می دهند که در سالهای 1960 بعنوان کارگران میهمان وارد آلمان شده اند. این داستانها که در رده پرفروش ترین ها قرار دارند صدایشان در قاره ای طنین انداخته است که با حملات تروریستی مادرید و لندن تکان خورده است و متحیر مانده است که چگونه می تواند مهاجران و فرهنگ اسلامی شان را در جامعه جایگزین کند.

برنارد سوکی سردبیر یکی از موسسات انتشاراتی می گوید: "اروپا و بخصوص آلمان خیلی دیر این را فهمیده اند که این جمعیت های مسلمان در دنیای جداگانه ای زندگی می کنند. مدت زیادی است که در آلمان هیچ بحثی درباره ی رابطه فرهنگ ها نبوده است. معلوم است که چشم بر این موضوع بسته شده ولی با این کتابها و مقالات روزنامه ها بالاخره همه به این رسیده اند و جبران چشم پوشی های گذشته را می کنند."

بزرگتر شدن اروپا از طرف شرق هم موجب انگیزه ی این پرسش شده است که مفهوم "اروپایی بودن" چیست؟ بویژه از هنگامی که حجاب و روسری به نشانه ای تبدیل شده برای بحث میان شرق و غرب.

لیندا والز یکی از سردبیران ناشر کتاب عایشه می گوید: "ترکیه کشور بعدی است که می خواهد به اتحادیه اروپا بپیوندد. ما امیدواریم این کتاب موجب باز شدن چشم زنان اروپایی نسبت به آنچه بر زنان ترک مقیم آلمان می رود بشود."

مثل سرک کشیدن از دیوار خانه ی همسایه ای گوشه گیر، کتاب، یک نگاه آنی و اجمالی از زندگی هایی تنها و جدامانده عرضه می کند. این سرگذشت های واقعی بسادگی ترسیم شده اند. داستانهایی که بیان کننده سختی و مشقت، کتک زدن، تجاوز و تلاش زنان جوان برای فرار از افراد زورگوی طایفه، والدین و طرز فکر اسلامی غیر قابل انعطافی است که از ترکیه و دیگر جاهای خاورمیانه و آفریقا وارد شده اند.

عناوین داستانها تحریک کننده و توجه برانگیز هستند: "من متهم می کنم"، "گروگان گرفته شده در یمن" و یا " از دروغهایت حفقان گرفتم".

یکی از گیراترین داستانها، داستان "من فقط می خواستم آزاد باشم"، از هولیا کالکان است. یک سرگذشت پر ماجرا و پر خطر از پاسپورت های جعل شده و درگیری های خانوادگی وقتی که نویسنده و خواهرش که هر دو در آلمان بدنیا آمده اند، از مدرسه دینی و ازدواج اجباری در کوههای آناتولیا در ترکیه فرار می کنند. عکس کالکان روی جلد کتاب آمده است. تصویر گیرایی از یک زن جوان بدون حجاب با موهای بلند و سیاه و چشم های تیره که همزمان تجسم کننده جهان وطنی اروپایی و سنتهای اسلامی است.

کالکان از زمانی که درآپارتمان کوچک یکی از بستگان در ترکیه حبس شده بود می نویسد: "من نمی توانم روی بالکن خانه بایستم و فریاد بزنم و کمک بخواهم. مردم فکر می کنند دیوانه شده ام. پلیس؟ آنها همه مرد هستند و ضمنا طرف چه کسی را خواهند گرفت؟ بی فایده است. مثل اینست که در زندانی در را به رویت قفل کرده باشند. جرم من؟ من 17 ساله هستم و ازدواج نکرده."

وضعیت کسانی مانند کالکان موجب درخواست برای قوانین محدودکننده تری درباره ی حمایت از زنان در برابر ظلم و بهره کشی و مواردی که حتی منجر به مرگ آنها می شود، شده است. این وضعیت همچنین موجب پیچیده تر شدن بحث های فرهنگی درباره ی دین و مهاجرت شده است. برای مثال با اینکه ازدواج های از پیش برنامه ریزی شده در اسلام محدود شده است، از پیوندهای میان طایفه ای برای امور عرفی و اقتصادی استفاده می شود. به این صورت که بستگان بتوانند در اروپا کار کنند و پول آنها به کشورشان بازگردد.

درکتاب عایشه که همراه با نویسنده آلمانی رناته ادر نوشته شده، وضع بد او بعنوان یک دختر 14 ساله در روستایی در شمال شرقی ترکیه نزدیک دریای سیاه شرح داده شده است. والدین عایشه طرح ازدواج او را با یکی از مردان روستا که چند سال زودتر به آلمان رفته بود، ریخته بودند.

عایشه در سال 1978 به آلمان وارد شد. او در مدرسه ای ثبت نام کرد اما شوهرش نقشه های دیگری در سر داشت. او عایشه را دریک کارخانه ی پلاستیک سازی به کار گذاشت. وقتی که او از شیفت کاری به خانه باز می گشت هنوز باید ده ساعت دیگر به کار سیاه مونتاژ اجاق های الکتریکی مشغول می شد.

عایشه درآمد آن روزخودش را حدود 1500 دلار تخمین می زند، پولی که مادر شوهرش آن را ضبط می کرد و به ترکیه می فرستاد. او هرگز نتوانست خواندن و نوشتن آلمانی را یاد بگیرد. اولین پسرش وقتی که 15 ساله بود بدنیا آمد. پسرش را به ترکیه فرستادند تا عایشه بتواند وقت بیشتری برای کار کردن داشته باشد. شوهرش بارها او را کتک می زد و به او تجاوز می کرد. او می نویسد زندگی تبدیل شده بود به چرخه ی خشنونت و کار طاقت فرسا و بی پایان.

عایشه می نویسد: "شوهرم هیجوقت مرا نمی بوسید یا نوازش نمی کرد." در طول دوران حاملگی دوم "بیشتر و بیشتر معلوم می شد که اینطور نمی تواند ادامه پیدا کند." همیشه کار، خوردن، خوابیدن و باز هم کار. و سپس بچه دار شوم، آنها را بزرگ کنم و بعد آنها را پیش بستگانمان در ترکیه بفرستند. نه، من نمی خواستم اینطور زندگی کنم. باید یک کاری می کردم."

عایشه بندرت زندگی اروپایی را تجربه کرده بود. او را از این نوع زندگی بزور دور کرده بودند، مثل اینکه کسی را نگذارند به پنجره ای نزدیک شود. زندگی او مهر تناقض خورده بود. کمی پس از ورود به آلمان شوهرش به او گفت روسری اش را از سرش بردارد. او گفت: "تو حالا در اروپا هستی." ولی در خانه از همان رسم و رسوم طایفه ای استفاده می کرد تا عایشه را بی پناه و زیر انقیاد خودش داشته باشد.

ترک هایی که به برلین و فرانکفورت مهاجرت کرده اند از بسیاری جهات بیشتر از آنها که به استانبول و آنکارا مهاجرت کرده اند پایبند سنتهای قبیله ای و دینی شان هستند. خانواده های مهاجر که دهها سال پیش به جستجوی کار به آلمان آمدند اقامت خودشان را موقتی می دانستند و تعداد بسیار کمی از آنها تصور می کردند که برای همیشه در اینجا ماندگار خواهند شد. اینکه آلمانی ها هم نشان می دادند از ورودشان چندان راضی نیستند، ترکها جمعیت های بسته و محدود خودشان را با همان رسم و رسوم دنیای قدیمی شان پایه گذاشتند.

بعضی از زنانی که این سرگذشت ها و خاطرات را می نویسند می توانند در معرض بزرگترین خطر قرار بگیرند: قتل های ناموسی یعنی کشتن زنی بخاطر این اتهام که موجب ننگ خانواده و فامیل شده است. در برلین از اکتبر 2004 تا حالا حداقل 7 مورد قتل ناموسی اتفاق افتاده است.

اسم یکی از قربانیان این قتل ها خاتون سوروکو بود، مادری تنها که از یک ازدواج اجباری گریخته بود و به روش اروپایی زندگی می کرد. برادر 19 ساله ی او به نام آیهان در دادگاه متهم به این قتل شده بود. یک زن جوان مسلمان که علیه او شهادت می داد با جلیقه ی ضد گلوله و همراه با سه محافظ به دادگاه آمده بود.

عایشه بارها فکر کرده بود که در زیر دست شوهرش زنده نخواهد ماند. اودر سال 1997 پس از اینکه یکبار بعلت جراحتهای زیاد در بیمارستان بستری شده بود از خانه گریخت. او هنوز در یک کارخانه پلاستیک سازی کار می کند. بزرگترین پسرش، همان که در خردسالی او را از عایشه گرفتند و به ترکیه فرستادند از دوران کودکی خودش ناراحت و عصبانی است ولی مایل است پیش مادرش برگردد. دو پسر دیگر او که یکی بیکار است و دیگری دانشجو، در آلمان زندگی می کنند.

عایشه می گوید زندگی سخت است. هیچ مسیری در زندگی مستقیم به نظر نمی آید. در شهری که زندگی می کند و نمی خواهد اسم آن را بگوید، او شاهد اصطکاک و برخورد شرق و غرب است. رسوم طایفه ای او را به بردگی کشاندند و تن و روحش را زخمی کردند اما یک اروپای آزاد هم مایه وحشت اوست. این ترکیب عجیب وفاداری و دلبستگی گاه موجب می شود که بر سر یک دوراهی بخواهد تصمیم بگیرد. مانند وقتی که زیر فشار فرهنگی با ازدواج از پیش تعیین شده ی دختر 16 ساله اش با مردی در ترکیه موافقت کرد.

آن ازدواج دیری نپایید. شوهر موفق نشد که اجازه اقامت در آلمان بگیرد و دخترش که حالا 18 ساله است طلاق گرفت و با عایشه زندگی می کند. عایشه می گوید: " اشتباه خیلی بزرگی بود."

این روزها، دخترش خواهان آزادی و داشتن دوست پسر آلمانی است، چیزهایی که عایشه را بخاطر مبهم شدن موضوع میراث او در آینده نگران می کند. ولی او اعتراف می کند زنان جوانی که از محله ی خودشان پایشان راآنطرف تر نگذارند سرانجام در زیر فشارها له خواهند شد.

عایشه در جایی میان این دو دنیا ایستاده است، جایی که او می گوید همیشه در آنجا خواهد بود، با یک کتاب و عکسی از یک عروس سالهای دور.