زنان:شنبه ۴ تير ۱۳۸۴ - - ۲۵ ژوئن ۲۰۰۵

 

 

زن بودن يعني يك مبارزه بي وقفه

جمعه 3 تیر ۱۳۸۴ - 24 ژوئن ۲۰۰۵

وبلاگ صورتک:فردا چه اتفاقي مي‌افتد؟ نمي دانم! اما اين را مي دانم كه فردا نام هركه را برايمان بخوانند، براي من و تو فرقي نمي كند خواهرم. ما هنوز راه درازي پيش رو داريم. راهي به درازاي چند نسل زندگي.

آمدن يا نيامدن فاشيسم هم چيزي ازكوله باري سنگيني كه بر دوشمان نهاده شده است، نمي كاهد. براي اينكه ما زنيم و زن بودن در اين ديار يعني يك مبارزه بي وقفه براي اثبات بديهي ترين حقوق انساني. مي‌گويم بي‌وقفه براي اينكه حتي يك ساعت هم فرصت ايستادن و نفس گرفتن نداريم، نه در خانه، نه در خيابان، نه در محل كار و نه در برابر قانون.

زنان اين ديار هنوز در خانواده‌هاي به اصطلاح روشنفكر هم به جرم زن بودن بايد براي هركاري اجازه بگيرند و اگر پدر و برادر و شوهر صلاح ديدند درس بخوانند و سركار بروند و حتي از خانه خارج شوند.

هنوز حتي در جمع‌هاي فرهنگي هم روزي نيست كه طعنه و كنايه‌اي به خاطر زن بودنمان نشنويم، «زن‌ها كه مديريت بلد نيستند»، «كار كه دست زن‌جماعت باشد از اين بهتر نمي‌شود»، «شما برويد قرمه سبزي پختن تان را ياد بگيريد، بيشتر به درتان مي‌خورد»، «هر چه قدر مي خواهيد جولان بدهيد فردا كه شوهر كرديد ديگه از اين خبرها نيست»، «شما فمنيست ها فقط بلديد سياهنمايي كنيد و جيغ بزنيد» و .... ده ها گوشه و كنايه ديگر كه حالا اگر يك روز نباشد كه نه ، كمتر باشد تعجب مي كنيم كه چه بر ملاج همكارانمان خورده كه امروز اظهار فضل نمي‌كنند.

تازه اين‌ها مردان روشنفكر و تحصيل كرده ما هستند كه مي گويند به برابري زن و مرد هم باور دارند و فقط مي خواهند كمي شوخي كنند!!! و تازه همه درد اين حرف‌ها نيست، تبعيض‌هايي كه به جرم زن بودن به ما روا مي‌شود، نگاه‌هايي كه به خاطر زن بودن تحمل مي‌كنيم و انتظاراتي كه براي در امان بودن از آنها مجبور به رفتن و از دست دادن كار مي شويم هم هست. هنوز وقتي كه دنبال كار هستيم اولين فاكتورمان «امنيت» است و هراس در امان ماندن از نگاه‌ها و قلب هاي مريض و حتي در خيابان‌هاي شهرهم از طعنه‌ها و متلك‌هاي و لمس‌هاي آزار دهنده در امان نيستيم و براي چند دقيقه ايستادن كنار خيابان بايد صداي كريه بوق‌هايي را كه كنايه از خواهشي كثيف است تحمل كنيم.

هنوز ارث ما نصف مردان است، شهادت هردو نفرمان به اندازه شهادت يك مرد ارزش دارد، اگر به قتل برسيم بايد براي مجازات قاتل نصف ديه را هم به او دستخوش بدهيم و وقتي مي توانيم درس بخوانيم، سفر كنيم و كار كنيم كه مرد مان مرحمت نموده و اجازه دهد.

فردا نام هركه كه خوانده شود براي من و تو فرقي نمي كند. ما هنوز كلي راه نرفته داريم. در خانه‌هاي‌مان، در خيابان‌ هاي شهرمان و در ذهن تك تك مردان وحتي زنان ديارمان.

در اين دياركه مردان ناديده مان مي گيرند و زنان باور كرده‌اند كه بايد تحمل كنند و بسوزنند و بسازنند. ما، من و توئي كه كليشه‌هاي سنتي در مورد زن را نفي مي‌كنيم و هر روز در حال عقب زدن اين باورهاي پوسيده هستيم راه درازي در پيش داريم. راهي آنقدر دراز و سخت كه يك لحظه هم فرصتي براي غفلت و فراموشي و كم كاري نداريم.

مي‌دانم كه اگر راست افراطي بر ما مسلط شود كارمان كمي سخت تر مي شود، اما اين را هم مي‌دانم كه با آمدن آن ديگري هم روزهاي خوبي در انتظار ما نخواهدبود، چرا كه ما با تلاش‌مان، با ايستادگي مان و با «نه» گفتن‌مان اقتدار و پدرسالاري را به چالش مي طلبيم و اين براي هردو طرف دعوا ناخوشايند است.

فردا هر كه پيروز اين معركه شود، ما، زناني كه مي‌خواهيم اثبات كنيم «رهايي زنان ممكن است» و درپي ساختن جهاني ديگر هستيم بايد تلاشمان را دو چندان كنيم و حواسمان باشد كه در هياهوي اين روزها غرق نشويم.

 

زنان در امارات متحده عربى، کدام راه

جمعه 3 تیر ۱۳۸۴ - 24 ژوئن ۲۰۰۵

رادیو المان:به نظر ميرسد كه زنان در امارات متحده عربى پس از اين نقش مهمترى نسبت به گذشته در زندگى اقتصادى اين كشور ايفا كنند. هم اكنون حدود ۴۰ درصد كاركنان رشته خدمات و بازرگانى را زنان تشكيل ميدهند. اما حكومت امارت گويا به اين حد از مشاركت راضى نيست و تلاش دارد زنان را در پست هاى بالاى مديريت نيز در ابعاد وسيعترى به كار گيرد.

دليل اين جهت گيرى البته تنها علاقمندى امارات متحده عربى به باز كردن فضاى اقتصادى و اجتماعى كشورنيست، بك علت مهم ديگر در عين حال اين است كه بيش از ۸۰ درصد جمعيت امارات را كارگران مهمان تشكيل ميدهند و با چنين تركيب جمعيتى نميتوان انتظار داشت كه از ظرفيت بالقوه زنان امارات استفاده نشود. از همين رو نيز دولت امارارت متحده عربى اكنون برنامه اى براى فعال كردن هرچه بيشتر زنان در عرصه هاى اجتماعى ارائه داده است.

با اقداماتى كه دولت امارات متحده عربى براى باز كردن راه زنان در رسيدن به سطوح بالاى كارى انجام داده، كم نيستند زنانى كه از اين شانس سود برده و قابليت هاى خود را عرضه كرده اند. از جمله اين زنان نوها ظفر ۲۸ ساله است كه مديريت تبليغات صنايع و بازرگانى را برعهده دارد.  ۱۸ نفر زير دست او كار ميكنند كه نيمى از آنها مرد هستند، مردانى كه از نوها مسن ترند و پذيرش مديريت يك زن جوان را به راحتى برنميتابند. نوها براى پيش بردن طرح هاى با تركيبى كه تيم تحت مديريت او را تشكيل ميدهد، با مشكلات كمى سروكله نميزند. آنچه به او اعتماد به نفس و قدرت ميدهد، تحصيلات عالى و قابليت هاى شغلى بسيار ممتاز اوست كه او را يك سروگردن  بالاتر از ساير افراد تيم اش قرار ميدهد.

نوحا ظفر پس از اتمام دانشگاه، يك دوره مديريت را نيز گذارنده كه از سوى دولت براى زنان به منظور دستيابى به رده هاى بالاتر مديريت ارائه ميشود. او درمورد اين دوره ميگويد:

درسها و تمرين هايى كه ما دراين دوره با آن كار كرديم، جاى خالى آنچه را كه در دروس دانشگاهى وجود نداشت را پر كرد. دراين دوره ما ياد گرفتيم چگونه مدير خوبى براى كسانى باشيم كه مسئوليت شان را برعهده داريم، چگونه با آنها مناسبات كارى را تنظيم كنيم. ما دراين دوره نحوه سازماندهى را آموختيم و اينكه با چه استراتژى به موفقيت هاى شغلى بالاتر دست پيدا كنيم و راه آينده را بسازيم. اين دوره به من خيلى كمك كرد نه فقط در زمينه كارى بلكه در پيشرفت شخصيتم به عنوان يك انسان.

نوها ظفر به هيچ وجه قصد ندارد به همين نقطه اى كه رسيده اكتفا كند. لازمه اين بلندپروازى البته كار و تلاش بسيار است. در امارات متحده عربى راه ترقى نه براى زنان و نه براى مردان بدون كوشش بى وقفه و كار خستگى ناپذير ميسر نيست. به درازا كشيدن كار تا نيمه هاى شب، انتظارى است كه هرشركتى از كاركنانش دارد. چراغهاى دفاتر آسمان خراش هاى دوبى تا پاسى از شب روشن اند. الگوى زن شاغل، زنى است كه از سختى كار هراسى بدل راه ندهد. يكى از اين الگوها در امارات متحده عربى خانم لبنا اولين زن وزير در آنجاست. او با تلاش بسيار به اين مقام رسيده و براى زنان جوانى كه در ابتداى راه هستند، سمبل سخت كوشى و سخت جانى است.

زنان در امارات متحده عربى در برابر دو انتخاب قرار ميگيرند: راه سنتى، يعنى ازدواج، بچه دار شدن و خانه دارى ويا كار در بيرون از خانه. مهم اينجاست كه با سياستى كه دولت در پيش گرفته راه دوم برروى زنان باز است و امكانات ترقى آنها موجود. اين ديگر برعهده خود زنان است كه كدام راه انتخاب كنند.

 

بيگارى از زنان قاچاق شده به استراليا

چهار شنبه اول تیر ۱۳۸۴ - 22 ژوئن ۲۰۰۵

فارس: يك مؤسسه مدافع حقوق بشر در استراليا اعلام كرد كه بيش از هزار تن از زنان قاچاق شده به استراليا در اين كشور به بيگارى گرفته شده اند. به نقل از رسانه هاى استراليايى موسسه دفاع از حقوق بشر استراليا اعلام كرد كه بيش از هزار تن از زنانى كه توسط گروه هاى قاچاق انسان به استراليا قاچاق شده اند، به بيگارى گرفته شده اند. براساس اين گزارش هر روز بر تعداد زنانى كه توسط قاچاقچيان انسان فريفته مى شوند و به منظور بيگارى به استراليا منتقل مى شوند، افزوده مى شود. اين گزارش مى افزايد: بررسى هاى مقدماتى مؤسسه حقوق بشر استراليا نشان مى دهد كه هم اكنون تعداد زنانى كه در مناطق مختلف استراليا به بيگارى گرفته شده اند، بيش از هزار نفر است، اما اين مؤسسه اعتقاد دارد كه تعداد واقعى آنان بيش از اين مقدار است. اين گزارش مى افزايد: زنان، مردان و كودكان قاچاق شده به استراليا عمدتاً در بخش هاى كشاورزى، كارخانجات و كارهاى مستخدمى به كار گرفته مى شوند.