زنان:شنبه 14 ژوئن 1384 - 4 ژوئن 2005

 

 

 

سايت كانون هستيا انديش فيلتر شد

پنج شنبه 12 خرداد ۱۳۸۴ – 2 ژوئن ۲۰۰۵

ظرف چند ماه گذشته كه شاهد فيلترينگ گسترده سايت‌هاي اينترنتي در ايران بوديم، سايت هستيا نيز بي‌نصيب نماند. طي هفته پيش تقريبا با هيچ كارت اينترنتي نمي‌توان وارد اين سايت شد، بطوريكه حتي براي دست‌اندركاران سايت براي به‌روز كردن سايت مشكل ايجاد كرده است. از جمله كارت‌هايي كه سايت هستيا را فيلتر كرده‌اند مي‌توان پارس‌آنلاين، البرز، اميدان، ايده‌نگار، توانا، فارآنلاين، ايزايران و... را نام برد.

ضمنا فيلتر شكن www.filterxp.com كه بعد از www.filter2005.com آمده بود، نيز توسط مخابرات فيلتر شده است.

 

 

 

 

مينو مرتاضى/ انتخابات و‎ ‎استفاده ابزارى از زنان

پنج شنبه 12 خرداد ۱۳۸۴ – 2 ژوئن ۲۰۰۵

رادیو آلمان:بسيارى از كانديداهاى جناح راست و حتى نظامى ها از دختران زيبا كه لباس هاى قشنگ پوشيده اند، براى تبليغ به نفع خود استفاده ميكنند. مگر استفاده ابزارى از زنان ممنوع نيست؟ چرا زن ميتواند تبليغ كند و راى بدهد، اما حق انتخاب شدن ندارد؟ قانون اساسى بدون حضور زنان تدوين شده و بايد تغيير كند. اين قانون زن ايرانى را بى پناه در قبال آسيب هاى اجتماعى رها كرده است.

شوراى نگهبان صلاحيت كليه زنان داوطلب شركت در انتخابات رياست جمهورى را در حالى رد كرده كه سه نفر از آنان سابقه نمايندگى مجلس را دارند. بخشى از فعالان سياسى زن روز چهارشنبه يازدهم خرداد ماه در اعتراض به اين تصميم و نابرابرى هاى جنسيتى موجود در عرف و قوانين در حوالى نهاد رياست جمهورى دست به تجمع زدند.  مينو مرتاضى لنگرودى از جمله شركت كنندگان در اين تظاهرات ۱۵۰ نفره در مصاحبه با راديو آلمان به تشريح مواضع اين گروه پرداخت.

مصاحبه: مهیندخت مصباح

دویچه وله: خانم مرتاضی، تجمع دیروز چگونه بود و با حضور  چه کسانی برگزار شد؟

مينو مرتاضی: فعالان حوزه ی حقوق زنان و تشكل هایی که گردانندگانشان زن هستند در اعتراض به رد صلاحیت های شورای نگهبان نسبت به زنانی که داوطلب پست ریاست جمهوری شده بودند و تفسیرش از قانون اساسی در معنای کلمه ی رجال قرار بود  روبروى مقر ریاست جمهوری اجتماع کنند که اجازه ندادند تا نزدیک آن شويم . همان خیابان پاستور نرسیده به میدان آنجا جمع شديم تعدادمان نيز حدود ۱۵۰ نفر بود.  یکساعت و نیم آنجا جمع شديمو شعارهايى سرداديم  داير بر اینکه ما برابری و عدالت جنسی را طالب هستیم. صحبتهایی داشتيم راجع به آن بخش از قانون که زن ستیز است و زنان را از حق مشارکت  در مسایل اجتماعی یا سیاسی منع می کند.

دویچه وله: فکر می کنید شورای نگهبان مخاطب واقعی برای مطالبات زنان است یا چاره ی دیگری باید اندیشیده بشود؟

مينو مرتاضی: نه مخاطب واقعی را ما مردم می دانیم. این انگشت را نشانه  رفتیم به سمت این که مردم بفهمند و ببینند و با اینکار نشان دهیم که جنبش زنان در ایران تنها یک توهم نیست، بلکه یک واقعیت است. خواست ما این نیست که بطور صوری زنی رییس جمهور یا وزیر یا وکیل بشود، بلکه ما می گوییم  آن چیزی که در ايران با تفسیر سنتی از زن شناخته شده، كليشه زن کدبانو،  زن معشوقه و یا زن مادراست. معشوقه که هیچوقت هیچ حقوقی نداشت و در سایه بود، زن کدبانو یک حقوق نصفه نیمه  داشت و اگر مادر نمی شد همان حقوق نصفه  نیمه را هم نداشت. مقدمه ی قانون اساسی در بخشی که راجع به زن صحبت می کند، نقش مادری را عمده می کند. حالا خود جامعه به زنان می گوید که مادر نشوید، رشد جمعیت بالاست. در عین حال، اگر بنا باشد دختر فقط برای شوهرداری تربیت بشود حتا نمی تواند شوهر پیدا کند زيرا بخاطر نرخ بالای بیکاری درایران پسران داوطلب ازدواج مايلند همسرشان نيزشاغل باشد  وقتی که زن کدبانو تبدیل می شود به زن کارگر، کارش پذیرفته شده، اما قوانین او را هنوز نصفه نیمه نگاه می کند. وقتی به زنی که کار مساوی با مرد می کند بيست يا سى درصد حقوق کمتر می دهند و او را کمک خرجی حساب می کنند و نه سرپرست خانوار، چه کسی اینجا آسیب می بیند؟ زنی که کمتر حقوق می گیرد می تواند در برابر لبخندهای کثیف کارفرما مقاومت کند یا زنی که بیشتر یا  برابر حقوق می گیرد؟؟

دویچه وله: شما نوک پیکان اعتراض تان را متوجه می کنید به قانون اساسی که تغییر كند و به معرض پرسش عمومی گذاشته شود یا بقول شما تنها موارد زن ستيزش شامل تحول گردد؟

مينومرتاضی: جنبش زنان همانطور که از اسمش برمی آید  طیف گسترده ای از زنان با تفکرات مختلف را دربرمی گیرد. زنانی هستند که خواهان دگرگونی قانون اساسی اند، زنانی هستند که خواهان تعدیل و اصلاح آن هستند. من معتقدم که بايد لااقل آن بخش از قانون اساسی که در مورد زنان هست،  اصلاح شود. به دلیل اینکه این قوانین که زن را نصفه  نیمه می بیند، زن ایرانی را بی پناه در برابر آسیب های اجتماعی رها ميكند. من به این بخش کار دارم. هنگام تدوین و تغییر نوع اش هم باید زنان حضور داشته باشند. قانون اساسی در ایران هرگز با حضور زنان نوشته نشده و ما خواهان این هستیم که کارشناسان زن و روح زنانه  هنگام تدوین قانون اساسی وجود وحضور داشته باشد.

دویچه وله: خانم مرتاضی با این تعبیض جنسیتی آشکار و صحبت هایی که می فرمایید چه موضوعی در قبال انتخابات دارید؟

مينو مرتاضی: در واقع این تبعیضات در حدی ست که رسانه ی ملی رادیو و تلویزیون که سالهاست صفت ملی اش را از دست داده از حضور خانم کولایی که سخنگوی آقای معین است بعنوان یک زن جلوگیری می کند. جالب اینجاست كه بسیاری از کاندیداهای جناح راست و حتا نظامی ها از دختران زیبا با لباسهای قشنگ و کلاههایی برای کاندیداها بر سر براى تبليغات استفاده ميكنند. ما می خواهیم بگوییم اگر استفاده ی ابزاری از زن ممنوع است، این چه کاری ست که می کنید. چرا زن  حق رای دادن دارد اما حق انتخاب شدن ندارد. زنانی که با اینها همکاری می کنند و تبلیغ می کنند ما متاسفیم براى زنانى كه با اينها همكارى تبليغاتى ميكنند و تن می دهند از آنها استفاده ی ابزاری بشود.

دويچه وله: خانم مرتاضى منظورم از طرح اين سوال بيشتر اين بود كه آيا اميدى داريد كه با شركت در انتخابات موجب گزيده شدن نامزدي شويد كه حقوق بيشترى دستكم در حرف براى خانمها در نظر ميگيرد؟

مينو مرتاضیمردم ایران همواره بیش از اینکه از خرد جمعی   بهره ببرند  از یک غریزه ی جمعی پیروی می کنند. ناامنی در ایران یک احساس غریزی ست که هرکسی را در هر قشری وادار می کند تا واکنش نشان دهد. مثلا شما نگاه کنید، روشنفکران بخاطرنبود آزادی بیان و عواقب بیان آزاد باید  مصیبت هایی را تحمل کنند. ناامنی در اقشار مختلف کاسب، كارمند، بازاری، زن، مرد، دانشجو و اینها وجود دارد. این باعث می شود که خیلی با احتیاط در انتخابات شرکت کنندو کسانی که می روند به سمت انتخابات،  آن حس مدنی ای که باید قبلا در آدم شکل بگیرد و اجازه بدهند افرادی بتوانند آزادانه رای بدهند، این اتفاق نمی افتد. مردم در موقع انتخابات با یکسری تبلیغاتی مواجه می شوند که کسی را بربگزینند. الان همه جا عکسهاى رنگی، لبخند و شعارهاى فریبنده ديده ميشود. اما واقعیت قضیه این است که هیچکس در مورد مسایل اساسی یعنی برقرارى احساس امنیت سخنى نميگويد

جنبش زنان هم طیف های وسیعی از انواع تفکرات را درون خودش دارد. اما به دلیل  زن ستیز بودن قوانین طبعا اين جنبش توجه اش بیشتر به کاندیدایی جلب می شود که بحثها و برنامه های متنوع تر و عمیق تری در مورد رفع  تبعیض ها  نسبت به  زنان داشته باشد. اما هنوز اجماع واحدی روی اینکه جنبش زنان از کدام کاندیدا حمایت بکند وجود ندارد. البته، جنبش زنان در ایران هنوز آن تشکیلاتی را ندارد که بتواند چنین تصمیم گیری هایی را جمعی اتخاذ كند..

 

زنان مصری با آویختن نوار سفید می گویند: «بس است!»

قاهره - خبرگزاری فرانسه

ترجمه: پویا- پنج شنبه 12 خرداد ۱۳۸۴ – 2 ژوئن ۲۰۰۵

www.pouyashome.com

زنان ایران:زنان مصری برای اعتراض به حملاتی که علیه زنان در رفراندوم هفته گذشته صورت گرفت در دو اقدام جداگانه از شهروندان مصری خواسته اند که لباس سیاه به تن کنند و نوار سفید به لباسشان بزنند.

 

زنان معترض به رفراندوم قانون اساسی که در روز 25 ماه مه برگزار شد و همچنین خبرنگاران زن که مشعول پوشش خبری این اعتراضات بودند مورد حمله لباس شخصی های هوادار حزب دولتی قرار گرفتند. این حملات که بعضی از آنها روی نوار ویدیو هم ضبط شده اند موجب بالا گرفتن یک اعتراض بین المللی شد. این اعتراضات بین المللی اقدام حسنی مبارک و حزب او به نام «حزب دموکراتیک ملی» را برای انجام تغییرات اصلاحی تحت الشعاع خود قرار داده است.

دوشنبه همین هفته 30 ماه مه، پس از این تعرض و آزار معترضین، گروهی از زنان دست به اقدامی تحت عنوان «کمپین نوار سفید برای عذرخواهی ملی» زدند. در اعلامیه این گروه آمده است: "معترضین، فعالان و خبرنگاران، توسط اوباشان حزب دموکراتیک ملی بطرز وحشیانه ای مورد آزار و اذیت و توهین جنسی قرار گرفتند. این حملات با حمایت و کمک پلیس انجام می شد."

"آویختن نوار سفید و پخش کردن آن در میان مردم توسط ما یک اقدام سمبولیک برای عذرخواهی از کسانی است که مورد حمله و تعرض قرار گرفته اند. ما از رهبری حزب دموکراتیک ملی و وزیر کشور می خواهیم که رسما عذرخواهی کنند." پیش از این، روز شنبه گذشته خبرنگاران مصری خواستار استعفای وزیر کشور شده بودند.

اعتراض و فریاد یک زن مصری که به همراه دیگر اعضای جنبش چپ گرای «کفایه» مورد اذیت و آزار طرفداران حسنی مبارک رئیس جمهور مصر قرار گرفته است. این تظاهرات برای اعتراض به روش تغییر سیستم انتخاباتی کشور انجام شد.

جنبش «نوار سفید» توسط غدا شهبندر و دو همکار او - یک گوینده تلویزیون و یک زن خانه دار - آغاز شد. غدا شهبندر که یک معلم است، عضو جنبش «کفایه" (به معنی : بس است!) که اعتراضات 25 مه را ترتیب داده بودند هم هست.

شهبندر به خبرنگار خبرگزاری فرانسه گفت: "از هنگامی که ما این جنبش را آغاز کرده ایم، تعداد بسیار زیادی پیام تلفنی و ایمیل پشتیبانی دربافت کرده ایم. ... این جنبش در ابتدا یک اقدام شخصی بود ولی ما برای یک طرح با سازماندهی بیشتر کار می کنیم تا بتوانیم حرکت را زنده نگه داریم." او گفت: "تا حالا 4000 نوار سفید درست کرده ایم و این حرکت رسما در روز اول ژوئن (چهارشنبه) آغاز خواهد شد.

در این روز معترضین جلوی ساختمان اتحادیه روزنامه نگاران در قاهره جمع خواهند شد. این همان محلی است که اتفاقات هفته ی پیش روی داد.

در یک حرکت دیگر، یک فمنیست شناخته شده ی مسلمان از مردم خواست تا برای اعتراض به وحشیگری پلیس و کنک زدن و آزار و توهین جنسی به زنان روز چهار شنبه لباس سیاه بپوشند. هبا رئوف عزت، یک پرفسور علوم سیاسی دانشگاه قاهره به خبرگزاری فرانسه گفت که این حرکت با استقبال خیلی خوبی رو به رو شده است. "من ظهر روز جمعه این پیشنهاد را در اینترنت منتشر کردم و روز بعد در همه جا پخش شده بود."

از یک سال پیش که نارضایتی مردم از رهبری حسنی مبارک افزایش پیدا کرده است، اینترنت و وبلاگ هایی که درباره ی مسائل سیاسی می نویسند، برای فعالان اصلاح طلب، وسیله تبادل نظر و ارتباط شده اند.

هبا عزت می گوید: "من فقط احساسات هزاران نفر از مردم را انعکاس داده ام. این یک جنبش یا حزب سیاسی نیست. این فقط دفاع سرسختانه ی شهروندان از آن چیزی ست که در فضای عمومی برای آنها باقی مانده است."

مصر در زیر فشار بین المللی و داخلی، رفراندم قانون اساسی را که بر طبق آن کاندیداهای مستقل برای اولین بار می توانند به رقابت با حسنی مبارک بپردازند، برگزار کرد.

علیرغم اعتراضات فعالان طرفدار اصلاحات که معتفدند تغییرات انجام شده برای تغییر ساختار سیاسی کشور کافی نیست، مسئولین می گویند که 83 % رای دهندگان از این تغییرات حمایت کرده اند. در سیستم فعلی، مبارک در چهار دوره ی شش ساله ی پیاپی از سال 1981 تا کنون در مقام ریاست جمهوری نشسته است.

بدنبال آزار و اذیت ها، صدها نفر از مخالفین در جریان اعتراضات گسترده در هفته های اخیر دستگیر شده اند که این اقدام توسط جامعه بین المللی محکوم شده است. دولت مصر تلاش کرد که کتک زدن و آزار و توهین جنسی به زنان را "هیجانات احساسی" عاملین جلوه بدهد ولی بوش رئیس جمهور آمریکا هم شخصا از ضرب و شتم معترضین انتقاد کرد.

هفته نامه العربیه هم به صف معترضین پیوست. این هفته نامه در تیتر بزرگ خود نوشت: "ما از پرزیدنت مبارک می خواهیم که از مردم عذرخواهی کند."