زنان:یکشنبه 22 آذر ۱۳۸۳ - 12 دسامبر ۲۰۰۴‏

 

 

 

 

40 درصد از زنان جوان متاهل چيني تمايلي به داشتن فرزند ندارند

شنبه 21 آذر ۱۳۸۳ - 11 دسامبر ۲۰۰۴‏

بررسي‌‏هاي فدراسيون زنان سراسر چين نشان مي‌‏دهد كه 40 درصد از زنان جوان مزدوج، تمايلي به داشتن فرزند ندارند.

به گزارش خبرنگار ايلنا، جديدترين آمار منتشره از سوي مركز پژوهش و اطلاع‌‏رساني جمعيت چين حاكي است كه از سال 2000 تا آوريل 2003 نرخ زاد و ولد در اين كشور روند نزولي داشته و از 1/403 درصد در سال 2000، به 1/241 درصد در سال 2003 تقليل يافته است.

اين گزارش مي‌‏افزايد: همچنين با توجه به مقوله خانواده, كساني كه خواهان داشتن خانواده هسته‌‏اي (مادر- پدر- فرزند) در چين هستند، تا 11/3 درصد كاهش يافته و شمار كساني كه داراي درآمد بالا ولي تمايل به داشتن فرزند ندارند، تا 1/1 درصد افزايش يافته است.

بر اساس اين گزارش, اين در شرايطي است كه در عادات و رفتارهاي زنان چين نيز تغييراتي حاصل شده و آنان براي حفظ ساختار بدني و زيبايي خود مايل به داشتن فرزند نيستند.

در ادامه اين گزارش آمده است: به عنوان مثال در يك شركت خارجي متوسط در پكن از ميان 21 زن حدود 30 سال به بالا؛ فقط 5 نفر فرزند دارند و بقيه بدون فرزند هستند, در اين ميان تنها دو نفر گفته‌‏اند كه قصد دارند، در آينده صاحب فرزند شوند.

طبق اين گزارش, اين دلايل موجب شده است كه نرخ زاد و ولد در چين در سال‌‏هاي اخير كاهش چشمگيري داشته باشد، در حالي كه پيش از اين در جامعه سنتي چين، به فرزند اهميت بسياري داده مي‌‏شد و خانواده‌‏ها ترجيح مي‌‏دادند صاحب كودك شوند و اما امروزه زنان جامعه مدرن چين اين ديدگاه را نمي‌‏پسندند و عادات آنان براساس الگوهاي روز تعيين مي‌‏شود.

اين گزارش مي‌‏افزايد: دليل ديگر فقدان تمايل خانواده‌‏ها به داشتن فرزند, فشار كار، مطالعه و توجه زنان به فراغت است، ضمن آنكه داشتن فرزند را به لحاظ اقتصادي براي خود مقرون به صرفه نمي‌‏دانند.

اين گزارش خاطر نشان مي‌‏كند: ازدواج در سنين بالا و زندگي دور از يكديگر زوجين از ديگر علت‌‏هاي كاهش نرخ تولد در چين است, بسياري از زوجين به علت اشتغال به كار، حتي فرصت ديدن يكديگر را ندارند و به همين دليل نمي‌‏خواهند صاحب فرزند شوند.

براساس اين گزارش, همچنين حضور زنان در برخي از كارها چون شركت‌‏هاي يارانه‌‏اي, كارخانه, منسوجات, بيمارستان‌‏ها و آزمايشگاه‌‏ها نيز آنان را از داشتن فرزند باز مي‌‏دارد.

در پايان اين گزارش آمده است: كارشناسان عدم تمايل به داشتن فرزند در چين را از نتايج جامعه مدرن مي‌‏دانند و به دلايل زيادي زنان چيني امروزه از استقلال كافي برخوردارند و نمي‌‏خواهند به دليل داشتن فرزند استقلال و آزادي‌‏هاي خود را از دست بدهند.

 

مدير مسئول هفته نامه«آيينه زن» افغانستان اديتور سال شد

شنبه 21 آذر ۱۳۸۳ - 11 دسامبر ۲۰۰۴‏

"شكريه باركزي"، مدير مسئول هفته نامه«آيينه زن» افغانستان, از سوي سازمان جهاني مطبوعات (ورلد پرس)، به عنوان مدير مسئول و اديتور سال 2004 برگزيده شد.

به گزارش سرويس بين‌‏الملل ايلنا, اين سازمان كه مقرآن در نيويورك است، از سال 1975 به فعالين عرصه مطبوعات آزاد لقب «اديتور سال» و جايزه ويژه مطبوعاتي مي‌‏دهد.

سازمان مطبوعات جهان در خبرنامه خود "شكريه باركزي" را مدافع و حامي آزادي بيان، حقوق بشر و ارزش‌‏هاي دموكراتيك در افغانستان خوانده‌‏است.

به نوشته اين سازمان، "شكريه باركزي" در اعتلاي حقوق زنان افغان و نهادينه ساختن فرهنگ مساوات و ازبين بردن تبعيض‌‏هاي جنسيتي همواره تلاش نموده‌‏است.

 

تقدير از نخستين‌ زن‌ آفريقايي‌ برنده‌ صلح‌ نوبل‌

یکشنبه 22 آذر ۱۳۸۳ - 12 دسامبر ۲۰۰۴‏

گروه‌ بين‌الملل اعتماد‌: در جريان‌ نشستي‌ فرهنگي‌، شب‌ گذشته‌ در اوسلو پايتخت‌ نروژ از «وانگاري‌ ماتايي‌» نخستين‌ زن‌ آفريقايي‌ برنده‌ جايزه‌ صلح‌ نوبل‌ تجليل‌ شد.به‌ گزارش‌ منابع‌ خبري‌، وانگاري‌ ماتايي‌ نويسنده‌ كنيايي‌ روز گذشته‌ )شنبه‌( به‌ پاس‌ تلاشش‌ در احقاق‌ حقوق‌ ازدست‌ رفته‌ زنان‌ آفريقايي‌ موفق‌ به‌ دريافت‌ جايزه‌ صلح‌ نوبل‌ شد.در نشست‌ اوسلو كه‌ به‌ عنوان‌ «كنسرت‌ صلح‌ نوبل‌» از آن‌ ياد شده‌ شخصيت‌هاي‌ بزرگ‌ هنري‌ و سينمايي‌ جهان‌ همچون‌ تام‌ كروز حضور داشتند.كنسرت‌ صلح‌ نوبل‌ بطور زنده‌ از تلويزيون‌هاي‌ 100 كشور دنيا بطور همزمان‌ پخش‌ شد و در آن‌ از ماتايي‌ نويسنده‌ كنيايي‌ تقدير به‌عمل‌ آورده‌ شد. وانگاري‌ ماتايي‌ به‌ هنگام‌ دريافت‌ جايزه‌ صلح‌ نوبل‌، انسان‌ را تهديدي‌ براي‌ سياره‌ زمين‌ خواند.وي‌ پس‌ از آنكه‌ به‌ عنوان‌ اولين‌ زن‌ آفريقايي‌ جايزه‌ صلح‌ نوبل‌ خود را دريافت‌ كرد، خواستار اصلاحات‌ دموكراتيك‌ و پايان‌ بخشيدن‌ به‌ حرص‌ و طمع‌ انسان‌ها شد.ماتايي‌ 64ساله‌ در حضور 1000 نفر كه‌ در تالار شهر اوسلو حضور يافته‌ بودند و در حضور پادشاه‌ و ملكه‌ نروژ بيان‌ داشت‌: «امروز با چالشي‌ مواجهيم‌ كه‌ تغييراتي‌ در طرز فكر ما را مي‌طلبد و انسان‌ها بايد تهديدات‌شان‌ را عليه‌ سيستم‌ حيات‌ متوقف‌ كنند.»

 

يك بانوى ايرانى بزرگ ترين هتل افغانستان را اداره مى كند

منبع: تاگس آنسايگر- شرق: یکشنبه 22 آذر ۱۳۸۳ - 12 دسامبر ۲۰۰۴‏

يك زن ايرانى يكى از هتل هاى معروف كابل را اداره مى كند. سالن غذاخورى هتل اينتركنتينانتال كابل ساعت ۷ بعد از ظهر مملو از ميهمان است. يك گروه سه نفره مشغول نواختن ساز و خواندن آواز هستند. اندكى بعد چند نفر با اونيفورم نظامى كه مانند نظاميان دوران حكومت هاى نظامى در آمريكاى لاتين است وارد سالن مى شوند. آنها مى گويند رئيس ما را فراخوانده است. رئيس يا مديرى كه آنها مى گويند يك زن است. اين خانم لباس مشكى برتن و شالى نيز روى شانه خود دارد. او كه اين نظاميان را فراخوانده خانم ليلا سالارى يك زن ايرانى است كه آداب نظامى را خوب مى داند و پدرش سرهنگ ارتش زمان شاه در ايران بوده است. او خطاب به نظاميان مى گويد: «امروز مشاهده كردم كه چند اتومبيل در محوطه هتل پارك كرده اند، مگر من نگفته بودم كه پارك اتومبيل ها در اين محوطه ممنوع است؟» آنها پاسخ مى دهند كه اتومبيل ها متعلق به خبرنگاران است كه آنجا پارك كرده اند زيرا بايد دوربين هاى خود را داخل هتل بياورند و خانم سالارى مى گويد: اين مشكل آنهاست اتومبيل ها بايد سريعاً از آنجا خارج شود.

چند هفته قبل در افغانستان انتخابات رياست جمهورى برگزارشده ولى همچنان تهديد هاى طالبان وجود دارد. دستورهاى خانم سالارى سريعاً به اجرا در مى آيد. نيسام الدين نيسام، رئيس كاركنان هتل مى گويد: من از سال ۱۹۷۹ تا امروز در اين هتل كار مى كنم و هيچ زمانى مانند امروز، پرسنل هتل از رئيس آن حرف شنوى نداشته اند. بيش از يك سال است كه خانم سالارى رياست اين هتل را به عهده دارد. اين هتل ۲۰۰ اتاق دارد و با ورود او شكوفايى سابق خود را به دست آورده است. پيش خدمت هاى هتل همه كت قرمز و شلوار سياه بر تن داشته و پاپيون زده اند. حتى در اين هتل حمام، سونا و سالن زيبايى وجود دارد و در كافى شاپ آن قهوه اكسپرسو و كاپوچينو ارائه مى شود. همه اتاق هاى اين هتل تلويزيون دارد كه با ارتباط ماهواره اى مى توان ۳۶ كانال تلويزيون را تماشا كرد. اين هتل در سال ۱۹۶۹ توسط ظاهر شاه افتتاح شده بود و يكى از معروفترين هتل ها در افغانستان است. پس از حمله شوروى به افغانستان و سپس جنگ داخلى مجاهدين و نهايتاً به قدرت رسيدن طالبان در اين كشور، اين هتل خسارات زيادى ديده بود. پس از حمله آمريكايى ها به افغانستان، يك هتل دار عرب آن را خريدارى و آن را بازسازى كرد. اين هتل دار عرب آن زمان يك خانم ايرانى را كه با زبان افغانى آشنا بود به عنوان معاون مدير اين هتل برگزيد كه همين خانم ليلا سالارى بود. او سال ۱۹۵۸ در مشهد متولد شده و در سن پانزده سالگى براى تحصيل به لندن رفته و در آنجا مدرك رشته مديريت هتل را دريافت كرده است. پس از آنكه ازدواجش با يك انگليسى به شكست منجر شد، دو فرزند خود را تنهايى بزرگ  كرد و سپس با يك فرانسوى ازدواج  كرد كه مديريت يك هتل را در دوبى داشت. در آنجا بود كه هتل دار عرب پيشنهاد مديريت هتلى در افغانستان را به او مى دهد. او به اين سئوال كه آيا افغانى ها شما را كه يك زن هستيد به عنوان رئيس خود مى پذيرند، مى گويد بله و مى افزايد «اگر زنى قدرت داشته باشد، از سوى متعصب ترين مردان نيز مورد احترام قرار مى گيرد.» او از بدو كار خود كاركنان هتل را از ۳۰۰ نفر به ۲۷۰ نفر كاهش داد كه اكثر اخراج شدگان پنجشيرى بودند. وى مى گويد كه پس از آن بود كه تلفن ها از سوى افراد بانفوذ پنجشيرى شروع شد كه من مجدداً آنها را به كار بگمارم ولى من مقاومت كردم. از او سئوال مى كنم آيا تاكنون مورد تهديد نيز قرار گرفته است كه مى گويد خير، زيرا افغانى ها تهديد عليه زنان را كارى ناشايست مى دانند. كاركنان هتل نه فقط به خانم سالارى احترام مى گذارند بلكه از او نيز مى ترسند زيرا بسيار جدى است.

 

صدور مجوز فعاليت‌ زنان‌ در برخي‌ مشاغل‌ ويژه‌ مردان‌

اعتماد:یکشنبه 22 آذر ۱۳۸۳ - 12 دسامبر ۲۰۰۴‏

مدير كل‌ نظارت‌ بر اماكن‌ عمومي‌ ناجا، از صدور مجوز براي‌ زنان‌ در مشاغلي‌ كه‌ تاكنون‌ اخذ مجوز آنها، محدود به‌ مردان‌ بوده‌ است‌، خبر داد و گفت‌: از اين‌ پس‌ در شاخه‌هاي‌ گوناگون‌، نظير حمل‌ و نقل‌، فروشندگي‌، ارايه‌ خدمات‌ در هتل‌ها و بخش‌ توزيع‌ كالا به‌ زنان‌ مجوز فعاليت‌ داده‌ خواهد شد.

سردار محمدعلي‌ نجفي‌ در گفت‌ و گو با سينا اظهار داشت‌: براي‌ دادن‌ مجوز به‌ افراد متقاضي‌ اين‌ مشاغل‌ اعم‌ از زن‌ و مرد، سه‌ محور صلاحيت‌ اجتماعي‌، انتظامي‌ و ترافيكي‌، مورد بررسي‌ قرار مي‌گيرد.

وي‌ در ارتباط‌ با جرايم‌ صورت‌ گرفته‌ در حوزه‌ اصناف‌ اضافه‌ كرد: با توجه‌ به‌ وجود 31 استان‌ و 48 شهرستان‌ در سطح‌ كشور، تنها هشت‌ هزار كلانتري‌ به‌ مجرمين‌ اين‌ حوزه‌ رسيدگي‌ مي‌كنند.

به‌ گفته‌ وي‌،83 درصد از جرايم‌ در اين‌ حوزه‌ به‌ واحدهاي‌ غير مجاز مربوط‌ مي‌ شود و صرفا 17 درصد از تخلفات‌ شامل‌ حال‌ اصناف‌ مجاز است‌.

در ادامه‌ اين‌ نشست‌ مدير كل‌ مفاسد اجتماعي‌ درباره‌ نوع‌ تخلفات‌ دختران‌ زير 18 سال‌ گفت‌: كم‌ توجهي‌ به‌ پوشش‌ ظاهري‌، عمده‌ ترين‌ تخلف‌ دختران‌ در سطح‌ جامعه‌ است‌. رعايت‌ حجاب‌ اسلامي‌ در مكان‌هاي‌ خصوصي‌ در محدوده‌ وظايف‌ نيروي‌ انتظامي‌ نيست‌. اما در مكان‌هاي‌ عمومي‌، رعايت‌ قانون‌ الزامي‌ است‌.

سرهنگ‌ سيد عظيم‌ حسيني‌ افزود: انتخاب‌ نوع‌ لباس‌ نشان‌ دهنده‌ شان‌ و شخصيت‌ افراد است‌ به‌ همين‌ دليل‌ در انتخاب‌ و خريد آن‌ بايد دقت‌ بيشتري‌ به‌ خرج‌ داد.

وي‌ ادامه‌ داد: از ميان‌ جرايم‌ اجتماعي‌ جوانان‌،جدا از بحث‌ جنسيت‌، با توزيع‌ مشروبات‌ الكلي‌ و ايجاد آلودگي‌هاي‌ صوتي‌ روبرو هستيم‌ كه‌ با آنها برخورد مي‌شود.

مدير كل‌ مفاسد اجتماعي‌ در ارتباط‌ با تعريف‌ زن‌ خياباني‌ اظهار داشت‌: تعريف‌ نيروي‌ انتظامي‌ از زنان‌ خياباني‌ پوشش‌ ظاهري‌ و نحوه‌ حضور آنان‌ در مكان‌هاي‌ عمومي‌ است‌ و شامل‌ كساني‌ مي‌شود كه‌ زمينه‌هاي‌ توسعه‌ فساد و فحشا را در جامعه‌ مهيا مي‌كنند.

 

در تهران هر شب چهار هزار دختر در خيابان ها شب را به صبح مي رسانند‏

شنبه 21 آذر ۱۳۸۳ - 11 دسامبر ۲۰۰۴‏

در تهران هر شب چهار هزار دختر در خيابان ها شب را به صبح مي رسانند و بيشتر آن ها مورد آزار جنسي و ‏خشونت قرار مي گيرند. رئيس انجمن مددکاري اجتماعي ايران مي گويد تازه اين آمار را مراجع رسمي اعلام ‏کرده اند، و رقم واقعي تعداد دختران خيابان خواب مشخص نيست. سازمان بهزيستي بارها وعده ايجاد خانه ‏هايي را براي نگهداري اين دختران داده است. اما يا اين خانه ها و مراکز نگهداري آن قدر کوچکند و امکانات ‏محدود دارند که کفاف اين تعداد دختر خيابان خواب را نمي دهد و يا طرح تاسيس مراکز نگهداري اجرا نشده ‏است. اين در حالي است که از سرنوشت و تعداد دقيقي پسراني که شب ها را در خيابان به صبح مي رسانند ‏اطلاعي در دست نيست. دکتر مصطفي اقليما، رئيس انجمن مددکاري اجتماعي ايران مهم ترين دليل فرار ‏دختران از خانه را فقر مي داند. وي در مصاحبه با راديوفردا مي گويد هر کسي که بخواهد به دختري که سرپناه ‏ندارد کمک کند، در نهايت رابطه جنسي مي خواهد، و آن مردي که اين کار را بکند وقتي رابطه جنسي را برقرار ‏کرد او را ول مي کند. وي مي افزايد مشکل بزرگ ما اين است که محل هايي براي اين که شب بتوانند راحت ‏بخوابند و کسي به آن ها کار نداشته باشد نداريم.‏

نازي عظيما (راديوفردا): در تهران هر شب چهار هزار دختر در خيابان ها شب را به صبح مي رسانند و بيشتر آن ها مورد آزار جنسي و خشونت قرار مي گيرند. رئيس انجمن مددکاري اجتماعي ايران مي گويد تازه اين آمار را مراجع رسمي اعلام کرده اند، و رقم واقعي تعداد دختران خيابان خواب مشخص نيست. فرين عاصمي با دکتر مصطفي اقليما، رئيس انجمن مددکاري اجتماعي ايران درباره اين دختران خيابان خواب گفتگو کرده است.

فرين عاصمي (راديوفردا): سازمان بهزيستي بارها وعده ايجاد خانه هايي را براي نگهداري اين دختران داده است. اما يا اين خانه ها و مراکز نگهداري آن قدر کوچکند و امکانات محدود دارند که کفاف اين تعداد دختر خيابان خواب را نمي دهد و يا طرح تاسيس مراکز نگهداري اجرا نشده است. اين در حالي است که از سرنوشت و تعداد دقيقي پسراني که شب ها را در خيابان به صبح مي رسانند اطلاعي در دست نيست.

دکتر مصطفي اقليما، رئيس انجمن مددکاري اجتماعي ايران مهم ترين دليل فرار دختران از خانه را فقر مي داند.

دکتر مصطفي اقليما (رئيس انجمن مددکاري اجتماعي ايران): اين عده زناني هستند يا دختراني هستند که شوهر کرده اند يا طلاق گرفته اند سرپناه جايي نداشته اند و در خيابان ها مانده اند. يک سري زيادي دختراني داريم که به دليل فقر که در خانواده شان داشته اند مجبور شده اند از خانه بزنند بيرون، با دوستي، کسي آشنا شده اند و خانواده آن ها را به عنوان فراري به حساب نمي آورد. چون خانواده اي ندارند که دنبال اين ها بگردند. يک سري دختراني هستند که اين ها به دليل مسائلي که از لحاظ فرهنگي ما داريم و در جامعه وجود دارد و مثلا ممکن است با پسري دوست بوده اند يا مساله اي برايشان پيش آمده، از خانه زده اند بيرون و رويشان نمي شود به خانه برگردند. خيلي خانواده ها را داريم که پدر رفته زندان، معتاد است، بي سرپرست هستند و ميزان درآمد خانواده آن قدر نيست. اين مي بايست چه کار کند ؟ خود به خود مي آيد مي زند از خانه بيرون چون آن خانه آن چيزي را که مي خواست به او نمي دهد. و بعد که آمد بيرون عادت مي کند. اولين بار که از خانه اش آمد بيرون و پليس گرفت او را، اين حالتي است که دفعه بعد هم مي تواند بکند. اگر اين را جمع بندي کنيم همه اين ها به دليل فقر است، يا خيلي وقت ها دختر بچه ها را که جايي براي سکونت ندارند، يعني پدر مادر وقتي در زندان باشند و سرپرست ندارند خود به خود در خيابان ها رها مي شوند. چون کرايه خانه را نمي توانند بدهند.

ف.ع.: آقاي دکتر، ديده شده که اين دختران مورد آزار جنسي و خشونت هم قرار مي گيرند. با توجه به اين که آمار کودک آزاري، به خصوص آثار دختران خيلي بالا است علت آن را چه مي دانيد؟ و آيا نمونه هايي داريد از اين آزار هاي جنسي؟

دکتر مصطفي اقليما: دختري در خيابان آمده سرپناه ندارد، با يک نفر مي خواهد سلام عليک کند، چه کسي مي خواهد به اين کمک کند ؟ هر کسي بخواهد به او کمک کند رابطه جنسي مي خواهد. و آن مردي که اين کار را بکند وقتي رابطه جنسي برقرار کرد او را ول مي کند. مشکل بزرگ ما اين است که محل هايي براي اين که شب بتوانند راحت بخوابند و کسي به آن ها کار نداشته باشد نداريم. يعني وقتي که مي خواهد به محلي برود يا بايد پليس او را مي گيرد، يا از طريق دادگستري اعزام بشود و يا يک عالمه قضيه پرونده سازي داريم. مستقيم نمي تواند بگويد که آقا من امشب جا ندارم، من اينجا بخوابم. ما در کل تهران تمام سازمان بهزيستي، ظرفيت نگهداري دختران در شهر که دادگاه نوشته 150 نفر در تهران امکان نگهداري دارد. بقيه چه کار کنند؟ اين است که وقتي نگاه مي کنيم کسي که مي آيد در خيابان مورد آزار جنسي هم قرار خواهد گرفت و طبيعي است.

ف.ع.: آقاي دکتر، يک سري مراکزي بود که درست کرده بودند براي زناني که نمي توانند در خانه بمانند يا دختران فراري؟

دکتر مصطفي اقليما: بله، طبق مصوبه اي که اعلام کردند گفتند که ما جاهايي لازم داريم کساني که جا ندارند بيايند اين جا. کجا؟ چند نفر مي توانند در اين جا بيايند؟ ما در سازمان بهزيستي بايد بودجه اي براي اين کار داشته باشد. کل بودجه سازمان بهزيستي کفاف يک دانه از حرف هايش را هم نمي دهد. بله اين طرح ها ها اسما در روزنامه در جايي يک مرکزي اعلام مي شود. اما با 10 تا تختخواب که کاري نمي شود کرد. تازه اين ها مشکل اصلي سازمان يا دستگاه دولتي نيست. مشکل اين است که چه عوامل و دلايلي باعث مي شود که من به طرف دختران خياباني بيايم، چرا من از خانه فرار مي کنم؟ چه مطلبي هست که بايد جلويش را بگيريم. حالا شما اگر اگر روزي به 10 دختر سرپناه بدهيد، جامعه دارد در روز صد تا، دويست تا از اين ها را مي سازد، پس ما بايد علت ها را برطرف کنيم.

ف.ع.: الان وضعيت پسرهايي که در خيابان است چطوري است؟ آيا آماري درباره شان هست؟

دکتر مصطفي اقليما: هيچ کسي درباره پسران هيچ کاري را انجام نمي دهد. در ضمن ما در جنوب تهران بچه هاي خودفروشي داريم که با 200 تا يک توماني خودفروشي مي کنند. اصلا درباره پسران هيچ در اين مملکت برنامه و يا حتي صحبتي هم درباره آنان نمي شود.