زنان:شنبه 25 مهر 1383 16 اكتبر  2004

 

 

 

مدير موسسه مطالعات زنان : 67 درصد ساعت هاي كار جهان ، از آن زنان است

جمعه 24 مهر 1383 15 اكتبر  2004

مدير عامل موسسه مطالعات و تحقيقات زنان گفت : با وجود آن كه 67 درصد ساعت‌‏هاي كاري جهان متعلق به زنان است، تنها 10 درصد درآمد جهان را زنان كسب مي‌‏كنند و مالكيت يك درصد دارايي جهان مربوط به زنان است.

به گزارش خبرنگار ايلنا ، احمدي ، مدير عامل موسسه مطالعات و تحقيقات زنان ، در همايش بخش خصوصي و هدف‌‏هاي توسعه هزاره سوم ، گفت: در طول عمر تاسيس سازمان ملل متحد تاكنون ، همواره اين گرايش وجود داشته كه آرمان‌‏هاي زنان در صدر دستور كار اين سازمان قرار گيرد.

وي افزود: بقاياي تفكرات دوران پيش صنعتي كه مردان را فرا دست و زنان را فرودست مي‌‏انگاشت ، هنوز در جوامع وجود دارد و اين تفكر برتري مردان نسبت به زنان و يا توانايي بيشتر آنان ، به صورت كليشه‌‏هاي جنسيتي به فرزندان آموزش داده مي‌‏شود و در نتيجه مردان به منابع و امكانات اجتماعي بيشتري دست مي‌‏يابند.

 

وضعيت زنان عراقي در مقايسه با زمان صدام حسين بدتر شده است: يکي از موسسان سازمان آزادي زنان عراق

مريم منظوري- رادیو فردا: جمعه 24 مهر 1383 15 اكتبر  2004

وضعيت زنان عراقي در مقايسه با زمان صدام حسين بدتر شده است. فعالان امور زنان در عراق مي گويند: زنان عراقي قرباني خشونت و پيشينه مذهبي و سنتي اين کشورند. ناديا محمود از موسسان سازمان غير دولتي آزادي زنان عراق در لندن به راديو فردا مي گويد: پس از جنگ و اشغال عراق حقوق زنان اين کشور بيش از پيش مورد خشونت قرار گرفته است، آنان زندگي عادي ندارند و به دليل رکود اقتصادي و بيکاري ديگر نمي توانند مانند گذشته سر کار بروند. او سپس از مشکلات ديگر زنان از جمله تحصيلات و عدم امنيت نام مي برد و مي گويد: زنان نمي توانند مانند گذشته به دانشگاه و مدرسه بروند، زيرا تحت فشار گروههاي اسلام گرا هستند و مساله ديگر خشونت هر روزه اي است که به حقوق زنان اعمال مي شود، مشکلاتي چون قتلهاي ناموسي. خانم ناديا محمود در گفتگو با راديو فردا ادامه مي دهد: مساله ديگري که در شهرهايي مانند بصره، موصل و نجف وجود دارد، ترور زنان از طرف گروههاي اسلامي است، اين گروهها مي خواهند از فعاليتهاي اجتماعي زنان جلوگيري کنند، به طوري که در دو ماه گذشته در شهر موصل به تنهايي ده تن کشته شدند. سازمان آزادي زنان عراق در حال حاضر روزنامه مساوات را در عراق منتشر مي کند و خانه هاي امني را براي زناني که خود را در معرض قتلهاي ناموسي و ديگر خشونتهاي خانگي مي دانند تاسيس کرده است.

 

زنان كلمبيايى آماج تجاوز و خشونت گروههاى متخاصم در جنگ داخلى

رادیو آلمان:جمعه 24 مهر 1383 15 اكتبر  2004

سازمان عفو بين الملل امنستى اينترنشنال اعلام كرده كه گروههاى متخاصم در جنگ داخلى اين كشور كه از ۴۰ سال پيش تا بحال جريان دارد، پيوسته اززنان كلمبيائى بعنوان اهداف نظامى استفاده كرده اند. گروههاى مسلح بطور مداوم زنان را ميكشند، به آنها تجاوز جنسى ميكنند و يا ناقص العضوشان ميسازند.

در گزارش امنستى قيد شده كه در كلمبيا  زنان آماج هاى  مناسبت ترى براى تسويه حساب گروههاى متخاصم با يكديگرند. بيانيه سازمان عفو بين الملل كه روز چهارشنبه ۱۴ اكتبر منتشر شده توسط خانم سوزان لى مدير بخش آمريكاى لاتين اين نهاد به رئيس جمهور كلمبيا، آلوارو اوريبه ارائه شد. اين بيانيه دولت كلمبيا را به اقدام فورى در جهت ممانعت از قربانى شدن زنان در مناقشه هاى سياسـى نظامى اين كشور فراخوانده است.

گزارش سازمان عفو بين الملل امنستى تاكيد ميكند كه در موارد زيادى زنان كلمبيايى هم از سوى شبه نظاميان دست راستى و هم از طرف چريكهاى چپگرا ربوده شده و مورد سوءاستفاده جنسى قرار ميگيرند. زنان شورشى كه در خدمت چريكها هستند، در صورت حامله شدن مجبور به كورتاژ ميشوند و علاوه بر اين هم چريكها و هم شبه نظاميان مورد حمايت ارتش، بطور مستمر در امور خانوادگى در مخالفت با زنان دخالت كرده، از جمله آنها را شكنجه داده، مورد تهاجم جنسى قرارشان ميدهند و حتى از نظر اندامهاى جنسى مثله شان ميكنند.

 بنا بر مستندات اين گزارش، رسيدگي قضايى به چنين موارد جرمى بسيار اندكند و نه تنها شكايت معدودى زن در اين زمينه ها رسيدگى نمى شود، بلكه برعكس عليه شاكيان پرونده قضايى تشكيل ميگردد.

 

نامزدهاي زن عراقي براي حضور در عرصه‌ي انتخابات مشكلات زيادي دارند

جمعه 24 مهر 1383 15 اكتبر  2004

سليمه الخفاجي، نامزد مسلمان و محجبه‌ي عراقي اعلام كرد كه در صورت انتخاب شدنش تفكر روشن اسلامي را به مجلس عراق وارد مي‌كند.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، خبرگزاري آسوشيتدپرس با بيان مطلب فوق در گزارشي آورده است: اما وجدان الخزايي، ديگر نامزد زن غير محجبه‌ي عراقي مي‌گويد كه در نظر دارد مذهب را از سياست دور نگاه دارد.

ديدگاه نامزدهاي عراقي هر چه هست، اما در كل نشان دهنده‌ي اين موضوع است كه زنان عراقي تفكري جداگانه دارند و بر اساس دستور خواست همسرانشان راي نمي‌دهند.

سالم سميسم، مشاور اقتصادي دولت مقوت و از نامزدهاي انتخابات مي‌گويد: ما مي‌خواهيم تفكر و ايده‌ي خود، انتخاب خود و راي خود را داشته باشيم.

در ادامه‌ي اين گزارش آمده است: با اين حال بزرگ‌ترين مشكل در اين جامعه‌ي عميقا مذهبي اين است كه 50 درصد زنان بي‌سواد هستند.

نسرين برواري، وزير امور عمومي در دولت موقت عراق مي‌گويد: 18 ماه پس از آزادي زنان فعال‌تر شده‌اند؛ اما حساسيت نسبت به حضور زنان در عرصه‌ي سياست به سنت‌ها باز مي‌گردد.

برواري، سومين زن غازي عجيل الياور، رييس جمهور عراق است و به همين دليل از نظر بسياري قابليت اينكه درباره‌ي برابري جنس‌ها صحبت كند، ندارد.

وي در اين باره پاسخ داد: من زن سوم هستم. نمي‌خواهم در اين باره حرف بزنم.

به عقيده‌ي بسياري از تحليلگران، ازدواج برواري كه از حزب دموكراتيك كردستان عراق است و الياور كه از قبيله‌ي الشمر مي‌باشد، دليل سياسي داشته است.

الخفاجي كه از توطئه‌ي ترور ماه مه جان سالم به در برد اما پسر 17 ساله‌اش را از دست داد، يكي از سه زن عضو شوراي حكومتي منصوب شده توسط آمريكا بود و اكنون در شوراي ملي كه بر كار دولت نظارت دارد، فعاليت مي‌كند.

برخي نامزدها نظير الخزايي مي‌گويند كه براي رسيدن به اين مرحله موانع سخت مذهبي و اجتماعي را گذرانده‌اند.

الخفاجي مي‌گويد كه براي وادار كردن شوهرش كه يك مهندس است جهت حمايت از وي، اوقات دشواري را گذرانده و در نهايت مجبور شده از علماي مذهبي براي حضورش در عرصه‌ي سياست سوال كند و آنها اطمينان داده‌اند كه مانعي ندارد.

 

در جو خشن دولت نظامي جلسات فکاهي و آواز و‎ ‎رقص تشکيل داديم

گفتگو سيمين مرعشي با فريدا‎ ‎شهيد‎ ‎        ‎ ‎

تريبون فمينيستي ايران: جمعه 24 مهر 1383 15 اكتبر  2004

س: خودت فريدا شهيد را چگونه معرفي مي کني؟ 

ف: من خود را فعال اجتماعي، سازمان ده و سوسياليست مي شناسم. چند سالي در ژنو زندگي ‏کرده، و تحصيلاتم را در انگلستان و ژنو تمام کرده ام. در سال 1977-1976 در ايران به عنوان ‏داوطلب با سازمان ملل کارکرده ام و در سال 1977هم زمان با کودتاي نظامي پاکستان به کشورم ‏بازگشتم.

س: چه جوري و با چه انگيره اي به فعاليت هاي اجتماعي کشيده شدي؟ 

ف: پدرم فردي باديدگاه هاي اجتماعي پيشرفته و معتقد به عدالت اجتماعي بود. ايده آل او جامعه اي ‏تهي از استثمار بود، و من از او تاثيرپذيرفتم.

س: پس از بازگشت به پاکستان و در شرايط خفقان چگونه فعاليتت را شروع کردي؟

ف: دردانشگاه پنجاب هنوز يک مرکز تحقيقاتي با ديدگاه هاي مترقي وجود داشت و من بلافاصله ‏با آنان شروع به کارتحقيقاتي بر روي انقلاب سبزکردم. در سال هاي 1978-1979 دانشگاه و ‏طبعا گروه تحقيقاتي ما در مدت کوتاهي مورد حمله قرار گرفت و من مجبور شدم که در سال ‏‏1980 از کارم استعفا دهم.

در سال 1979 حکم حدود تصويب شد و درسال 1980 بوتو را اعدام کردند. در اين سال ها جو ‏جامعه بسيارمتشنج بود و کسي به حکم حدود توجهي نشان نداد. در اين حکم براي زنا وفردي که ‏مورد تجاوزجنسي قرار مي گيرد، محکوميت هاي سنگيني در نظر گرفته شده بود. در سال 1981 ‏براي اولين باردولت خواست که اين حکم را به مرحلة عمل درآورد. داستان از اين قرار بود که ‏دختري از طبقه متوسط از خانة پدري گريخته و با مرد مورد علاقه اش که رانندة اتوبوس دانشکده ‏شان بود ازدواج کرده بود. خانوادة دختربه عنوان ربودن او و زنا ازآنان شکايت کردند. مرد را به ‏سنگسار و زن را به صد ضربه شلاق محکوم کردند. ما زنان ديگر نمي توانستيم اين حکم را ‏بپذيريم. در اين زمان بود که من به شرکت گاه پيوستم. ما فقط پنج زن بوديم و بلافاصله دست به ‏کار شديم، با مردم شروع به گفتگو کرديم و براي مطبوعات مقاله نوشتيم. بطور کلي کسي اين ‏حکم را باور نمي کرد. مردان يا مي گفتند که دولت نظامي است و نمي توان کاري کرد، و يا مي ‏گفتند اينجا پاکستان است هرگز چنين اتفاقي نخواهد افتاد. اما زنان عصباني بودند، ما گروه زنان ‏در پيکار را با توافق بر سرحداقل خواسته هايمان تشکيل داديم . در اثر اين فعاليت ها راي دادگاه ‏برگشت و هردو آزاد شدند. از آن پس در طول سال هاي 1987-1981همة فعاليت هايمان را ‏متوجه احکام ضد زن کرديم.

س: قبل از شروع کار گروه شما هيچ سازمان مدافع حقوق زن در پاکستان وجود نداشت؟

ف: خير، قبل از ما سازمان هائي بودند که جنبة خيره داشتند و هيچ سازماني با ديدگاه هاي ‏مشخص زنانه وجود نداشت.

س: شما از مطبوعات حرف مي زنيد، من متعجبم که چگونه توانستيد در آن شرايط سخت حمايت ‏آنان را دريافت کنيد؟

ف: آنها هم مثل ما زير ضربه بودند و به همين جهت با ما احساس همدردي مي کردند

س: چگونه توانستيد زنان را در جو خشن دولت نظامي به درون فعاليت هاي اجتماعي سوق دهيد؟

ف: ما جلسات فکاهي و آواز و رقص تشکيل داديم. زنان هنرمند با ما همکاري مي کردند و با ‏شوخي و مسخره کردن موضوع، آن را بين مردم برديم. تظاهرات تشکيل مي داديم. بعضي مواقع ‏تعدادمان بسيار کم بود و همه دستگير مي شديم. خانواده هايمان و مطبوعات اعتراض مي کردند و ‏ما آزاد مي شديم.

س: زنان فقيرهم در کنار شما بودند؟

ف: نه، آنان مي گفتند که شما حمايت خانواده هاي تان را داريد و آنان براي آزادي تان فعاليت مي ‏کنند، ولي اگر ما دستگير شويم هم در زندان مورد تجاوز قرار مي گيريم و هم بايد از خانواده ‏هايمان کتک بخوريم. آنان در جمع کردن امضا براي نامه هاي اعتراضي، اطلاع رساني، رشد ‏آگاهي به محلات و غيرو با ما همکاري داشتند. همچنين ما مرتبا بدنبال گرفتن حمايت ازاتحاديه ‏هاي کارگري و احزاب سياسي بوديم. در آن زمان همة حرکات سياسي غير قانوني بود و مافقط ‏برروي مسئلة زن کار مي کرديم، کمي فضاي باز وجود داشت. اکنون ما در پاکستان صاحب کانال ‏تلويزيوني مستقل هستيم که قدري دسترسي ما به مردم و بخصوص زنان را آسان تر مي کند.

س: در سال 1988 بينظير بوتو بر سر کار آمد. آيا درزمان او جو سياسي جامعه تغيير کرد؟

ف: آري و نه، در اين دوران اقليت هاي قومي، زنان و کارگران اوضاع بهتري يافتند، در حاليکه ‏هنوز فعاليت سياسي دانشجويان، به غير از گروه هاي اسلامي،غير قانوني محسوب مي شد.

س: اکنون چه مي کنيد ؟

ف: اول از جنبة مثبت بگويم. سازمان ما بيش از يک ربع قرن است که سابقة فعاليت دارد، از ‏طرف مردم کشورمان، سازمان هاي بين الملي زنان و سازمان ملل شناخته شده ايم. در کراچي، ‏لاهور و پشاورشعبه داريم. زنان محلات فقير بطور وسيع و مثبت پاسخ داده اند، و بسيار فعالند. در ‏سازمان هاي محلي رهبري و تصميم گيري بر دوش آنان است

س: جنبة منفي را فراموش کرديد.

ف: بله، دختران جوان امروزي بخصوص در قشر بالا و متوسط جامعه مثل ما و به شدت ما به ‏دنبال احقاق حقوق شان نيستند. حتي آزادي هاي بدست آمده را پاس نمي دارند. آناني که فعالند به ‏مسئلة صلح توجه بيشتري نشان مي دهند.

س: اين موضوع در اکثر کشورهاي دنيا صدق مي کند. گوئي که دستاوردهاي نسل ما کار آنان را ‏آسان تر کرده است و بخاطر ندارند که موقعيت امروزيشان با چه سختي به دست آمده، و مي تواند ‏هر لحظه به عقب بازگردد. نه تنها در حفظش نمي کوشند بلکه عکس آن عمل مي کنند

ف: کاملا همينطور است.

س: ممکن است کمي ازسازماندهي تان و تمرکز کاري امروزتان براي ما بگويي؟

ف: سازمان ما از 17 عضو تصميم گيرنده و 75 کارمند و چهار هم آهنگ کننده تشکيل شده. ‏تمرکز ما بر روي ارتقا آگاهي مردم بخصوص زنان در محلات، پژوهش، پخش اطلاعات، ‏انتشارات به زبان هاي انگليسي و اردو است. همچنين با دولت بر سرتغيير قوانين ملي به نفع زنان ‏و ساخت جامعة مدني مذاکره و درگيري داريم

س: بر روي چه قوانين مشخصي در حال حاضر تمرکز داريد.

ف: قتل هاي شرافتي و خشونت عليه زنان، وضع زندانيان، مسائل بهداشتي و حقوقي زنان، ارتقاء ‏آگاهي پليس وخانة امن براي زنان و کودکان مد نظر ما است. از زماني که پروسة فضاي باز ‏سياسي شروع شده وزارت امور زنان از ما مشاورت مي پذيرد و در پکن با ما همکاري داشت. ما ‏ياد گرفته ايم که براي تغييرات قانوني نمي توان در آخرين لحظات حرکت کرد و اعمال نفوذ کرد. ‏چک و چانه زدن بر سر حقوقمان با دولت پروسه اي طولاني است. نياز به ائتلاف با بقية سازمان ‏هاي درون کشور، کارزياد و صبر و حوصله دارد. ما توانسته ايم با مذاکرات بسيار با قانون ‏گذاران و فشار بر روي آنان بعضي از قوانين خانواده را تغيير دهيم. در انتخابات محلي 33% ‏کرسي براي زنان درنظر گرفته شده است. حدود صد زن در پارلمان و سنا وجود دارند. تعداد ‏بسياري از احزاب سياسي با هم ائتلاف کرده و نمايندگان خود را به درون اين دو مجلس فرستاده ‏اند.

س: فريدا ممنون که با وقت بسيار کمي که داشتي ساعتي را به ما اختصاص دادي.‏