زنان - شنبه 6 تير 1383- 26 ژوئن 2004

 

 

 

تاكيد بر انتشار كامل تحقيقات در باره پرونده زهرا كاظمى

جمعه 5 تير 1383- 25 ژوئن 2004

ايرنا: روابط عمومى وزارت اطلاعات با صدور اعلاميه اى، در خصوص اظهارات اخير دادستان تهران به مناسبت نتيجه تحقيقات هيات سه نفره از پرونده زهرا كاظمى آورده است: در پاسخ به مصاحبه اخير دادستان عمومى و انقلاب تهران در خصوص پرونده زهرا كاظمى به اطلاع مى رساند كه اظهارات ايشان در مورد نتيجه تحقيقات هيات سه نفره صحت ندارد. در ادامه اين اطلاعيه تاكيد شده است: وزارت اطلاعات خواهان انتشار بدون كم وكاست گزارش هيات مزبور است. سعيد مرتضوى دادستان عمومى و انقلاب اسلامى تهران، دوشنبه هفته جارى در نشستى خبرى در خصوص محتواى گزارش هيات سه نفره منتخب رئيس قوه قضائيه در خصوص پرونده زهرا كاظمى به نقل از يك منبع اعلام كرد: هيات مذكور ظاهراً تحقيقات و مسير رسيدگى دادسرا را تاييد كرده است.

 

 

حكم دادگاه عالى ادارى آلمان در باره ممنوعيت روسرى 

راديو آلمان - جمعه 5 تير 1383- 25 ژوئن 2004

چندين ماه است كه در آلمان بحث بر سر اين موضوع جريان دارد كه آيا مجاز است معلمان زن در مدارس آلمان روسرى به سر كنند يا نه. قضات دادگاه عالى ادارى آلمان در لايپتزيگ حكمى روشن را در اين باره صادر كردند. راى آنان بر اين قرار گرفت كه ممنوعيت روسرى براى معلمان زن در مدارس آلمان منافاتى با اصول قانون اساسى آلمان ندارد.

بدين ترتيب خانم فرشته لودين، زن معلم مسلمان روسرى به سرى كه مدتها پرونده شكايتش در دادگاههاى گوناگون دست به دست گشته، هنوز هم اجازه ندارد در مدارس آلمانى تدريس كند.

پيش از اين دادگاه ايالت بادن ووتمبرگ آلمان راى به ممنوعيت تدريس براى خانم لودين داده بود. پرونده خانم لودين به دادگاه عالى ادارى ارجاع داده شد و اين دادگاه براى تاييد حكم دادگاه بادن ووتمبرگ اين استدلال را آورد كه قانون موسوم به قانون ضدروسرى بادن ووتمبرگ بر مذهب معينى تبعيض روا نمى دارد. اگر چه در اين قانون از ارزشهاى فرهنگى مسيحى و غربى سخن در ميان است، اما اين ارزشها برتر شمرده نمى شوند.

قاضيان دادگاه پس از ساعتها مذاكره اعلام كردند كه اين قانون با اصول مورد توجه ديوان عالى كشور آلمان مطابقت دارد و پايه حقوقى لازم را به دست مى دهد تا بتوان جلوى تدريس با روسرى را گرفت. دادگاه عالى ادارى آلمان بدين ترتيب راه را براى ممنوعيت پوشيدن روسرى يا هر گونه لباسى كه نمايانگر تمايلات سياسى، مذهبى و ايدئولوژيك باشد، در ايالتهاى آلمان باز كرد. به عبارت ديگر دولت المان مى تواند خواستار آن باشد كه بى طرفى در همه مدارس برقرار شود.

اين براى فرشته لودين كه اصليت افغان دارد، بدين معناست كه قابليت خدمت به عنوان كارمند دولت آلمان رادر مدارس آلمانى ندارد. اينكه نمره هاى وى در طول تحصيلش بسيار خوب بوده است، نيز كمكى به وى نمى كند.

البته با اين راى دادگاه  موضوع و بحث ممنوعيت روسرى هنوز براى معلمان زن و مرد مسلمان خاتمه يافته نيست، چون همه ايالتهاى آلمان لزوما قانونى چون قانون بادن ووتمبرگ را تصويب نخواهند كرد.

 

نتايج يك پايان‌نامه نشان داد كه زنان شاغل در مقايسه با زنان خانه دار، ‌داراي پنداشت از خود مدرن تري هستند.

جمعه 5 تير 1383- 25 ژوئن 2004

به گزارش سرويس پايان‌نامه خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، خديجه كشاورز در پايان‌نامه كارشناسي ارشد جامعه شناسي خود با عنوان بررسي عوامل خانوادگي موثر بر پنداشت از خود زنان متاهل ساكن شهر تهران،‌ مي‌افزايد: يافته‌هاي پژوهش اين فرض را تقويت مي‌كند كه زني كه حصارهاي عرصه خصوصي را پشت سر گذارده و وارد عرصه عمومي و اشتغال مي‌شود، داراي پنداشت از خود مدرن تري است. هرچند وجود موانع بي‌شمار در عرصه خصوصي و عمومي، ‌راه را بر او مي‌بندد و مانع شكوفايي او مي‌شود.

يافته‌هاي اين پايان‌نامه نشان مي‌دهد كه بين پايگاه اجتماعي - اقتصادي و پنداشت از خود ‌زن رابطه وجود دارد. به بيان ديگر در ميان زنان داراي پايگاه اجتماعي - اقتصادي بالاتر، پنداشت از خود مدرن بيشتر ديده مي‌شود. اين امر مي‌تواند ناشي از رشد مدرنيسم در ميان افراد با پايگاه اجتماعي - اقتصادي بالاتر باشد كه بر پنداشت از خود افراد تاثير مي‌گذارد و به افراد پنداشت از خودي مدرن مي‌بخشد.

يافته‌هاي اين پايان‌نامه نشان دهنده اينست كه هرچه تقسيم كار درون خانواده مشاركتي تر باشد، پنداشت از خود زن مدرن تر است.

با وجود فراواني اندك مرداني كه در كار خانگي مشاركت مي‌كنند (39 نفر در مقابل 201 مردي كه مشاركتي در كارهاي خانه ندارند) شاهد رابطه بين تقسيم كار درون خانواده و پنداشت از خود هستيم.

به نظر پژوهشگر تاكيد يكسويه بر اشتغال زن بدون ترويج خانواده مشاركتي كه در آن كار خانگي به شيوه عادلانه‌اي تقسيم شود، بردگي زن را به دنبال دارد.

بسياري از زنان در توجيه عدم تمايل خود به اشتغال بيرون از منزل، ‌بر مسئوليت‌هاي خانگي خود تاكيد مي‌ورزند. در مقابل، اگر زنان چشم انداز خانواده مشاركتي را در پيش رو داشته باشند؛ خانواده‌اي كه كار خانگي نه وظيفه ازلي و ابدي زن، بلكه مسئوليتي مشترك بين زن و شوهر باشد، تمايل به اشتغال در ميان زنان بيشتر مي‌شود و جامعه در حال توسعه ما كه تحمل بار تربيت متخصصان و دانشگاهيان اعم از زن و مرد بر گرده‌اش سنگيني مي‌كند، مي‌تواند به بازگشت سرمايه‌هايش اميدوار باشد.

در ادامه اين پايان‌نامه كه در سال 1381 با راهنمايي دكتر شهلا اعزازي در دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه علامه طباطبايي تدوين شده، آمده است: جامعه ما از يك سو مسئوليت‌هاي مادري و همسري را مهم مي‌داند و به آن جنبه اسطوره‌اي مي بخشد و از سوي ديگر وظايف مرتبط با آن را چنان بي منزلت جلوه مي‌دهد كه مردي كه درخانه ظرف مي‌شويد و يا لباس بچه‌اش را عوض مي‌كند با اصطلاحاتي نظير زن ذليل توصيف مي‌شود و متاسفانه اين ادبيات به قشر و گروه خاصي تعلق ندارد و در همه جا كم و بيش شنيده مي شود.

پس براي زدودن انگاره‌هاي مرد سالارانه در همه زمينه‌ها بايد اقدام شود. مرد سالاري نه تنها مانع تحصيل دختران است و با اشتغال زنان مخالفت مي‌ورزد، بلكه جلوه‌هاي گوناگوني دارد. زماني كه جامعه‌ مرد سالار به اشتغال زنان نياز دارد، ‌پارادوكسي شكل مي‌گيرد؛ از سويي اين ضرورت (اشتغال زنان) با مرد سالار بودن جامعه به چالش مي‌رسد و از سوي ديگر فرهنگ حاكم بر جامعه با زنانه دانستن كار خانگي و ايجاد موقعيت فرودست براي زنان در بازار كار با مرد سالاري به همسويي مي‌رسد.

به عبارت ديگر، جامعه از زنان مي‌خواهد با برگزيدن مشاغلي وارد عرصه‌هاي عمومي ‌شوند، ولي از سوي ديگر از آنان مي‌خواهد كه اولويت را به نقش‌هاي مادري و همسري دهند يعني به جاي تاكيد بر مشاركت مردان در وظايف خانگي،‌ از زنان مي‌خواهد فشار مضاعف كار بيرون و درون خانه را بر خود بپذيرند و جسم و روح خود را در اين راه فرسوده كنند.

گفتني است، جامعه آماري اين پژوهش كليه زنان متاهل 20 تا 50 ساله ساكن شهر تهران است و جمعيت نمونه‌اي كه با آنها مصاحبه شده، 241 نفر بوده است.

 

به گفته سازمان آمار مركزي ايرلند، زن‌‏هاي ايرلندي پنج سال بيشتر از مردان عمر مي‌‏كنند.

جمعه 5 تير 1383- 25 ژوئن 2004

به گزارش خبرگزاري كار ايران, ايلنا، به نقل از خبرگزاري فرانسه از شهر دوبلين، به گفته سازمان آمار مركزي ايرلند، دختري كه در سال 2003 ميلادي متولد شده است، پيش بيني مي شود 3/80 سال عمر كند، در حالي كه پسرها مي‌‏توانند به 1/75 سال زندگي، اميد داشته باشند.

اين آمار نشان مي‌‏دهد به خاطر مرگ و مير رو به كاهش در طول 75 سال گذشته، به ويژ ه در نوزادان، افزايش قابل ملاحظه‌‏اي در طول عمر به وجود آمده است.

گفتني است؛ در سال 1926 ميلادي، پيش‌‏بيني مي‌‏شد نوزاد پسر 4/57 سال زندگي كند و طول عمر نوزادان دختر به طور متوسط 9/57 سال بود.

به گفته اين سازمان، در طول شش سال گذشته بيشترين افزايش در طول زنان و مردان مشاهده است، به طوري كه 65 سالگي طول عمر مردان، 5/1 سال؛ 11 درصد و طول عمر زنان 3/1 سال، 7 درصد افزايش يافته است.

با اين وجود، هنوز متوسط طول عمر به هنگام تولد و در سن 65 سالگي پايين‌‏تر از ميانگين زنان و مردان، 15 كشور اتحاديه اروپا است.

بيشترين ميزان طول عمر به هنگام تولد، براي مردان 7/77 سال و در سوئد است، در حالي كه زنان اسپانيايي به متوسط عمر 1/83 سال بيشترين طول عمر را در اروپا دارند.

اين گزارش مي‌‏افزايد: بيشترين ميزان متوسط طول عمر در سن 65 سالگي، در بين زنان و مردان در سوئد مشاهده شده است.

 

70 درصد زنان خود سرپرست در جنوب استان خراسان ساكن هستند

جمعه 5 تير 1383- 25 ژوئن 2004

مشاور استاندار خراسان در امور بانوان، گفت: براساس كارشناسي صورت گرفته، 70 درصد زنان خود سرپرست استان خراسان، در شهرهاي جنوبي اين استان ساكن هستند.

به گزارش سرويس اجتماعي ايلنا، به نقل از روابط عمومي و بين‌‏الملل شهرداري مشهد، معصومه رياحي، مشاور استاندار خراسان در امور بانوان، در بازديد اعضاي كميسيون بانوان خراسان از نمايشگاه همياري زنان مشهد، افزود: اين افراد بيش از مناطق شمالي خراسان با فقر اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي رو به رو هستند.

وي با بيان اينكه تاكنون 123 هزار زن خودسرپرست در خراسان شناسايي شده‌‏اند، گفت: بر اساس آمار موجود، خراسان بيشترين زنان خود سرپرست كشور را در خود جاي داده است.

وي افزود: اين افراد بين 17 تا 45 سال سن دارند و كاهش سن زناني كه به دلايل مختلف در خراسان خود سرپرست مي‌‏شوند، نگران كننده است.

مشاور استاندار خراسان در امور بانوان، مهمترين دغدغه زنان خود سرپرست را اشتغال دانست و گفت: استانداري خراسان، در حال تدوين طرح‌‏هاي راهبردي، براي اشتغال زنان خودسرپرست است.

رياحي از موفقيت‌‏آميز بودن طرح موسوم به "كانون هماهنگي كارآفرينان زن خراسان"، خبر داد و افزود: در اجراي اين طرح به مهارت كار، بازار كار و صادرات توجه ويژه‌‏اي شده است.

 

مديرعامل سازمان بازيافت و تبديل مواد شهرداري مشهد گفت: براساس بررسي‌‏هاي كارشناسي اكنون 80 درصد جمعيت زيرپوشش طرح تفكيك زباله خشك از مبدا در مشهد را زنان تشكيل مي‌‏دهند.

جمعه 5 تير 1383- 25 ژوئن 2004

 

به گزارش ايلنا, به نقل از روابط عمومي و امور بين‌‏الملل شهرداري مشهد, خليل الله كاظمي, در بازديد از نمايشگاه همياري زنان مشهد افزود:اين ميزان معادل 1/1 ميليون نفر بوده كه در تفكيك زباله خشك شامل شيشه, پلاستيك, فلز, نان خشك و كاغذ مشاركت دارند.

وي, با بيان اينكه 4/1 ميليون نفر در مشهد زير پوشش طرح تفكيك زباله قرار دارند,گفت: با اجراي طرح تفكيك زباله از مبدا سالانه 20 ميليون كيلوگرم انواع زباله خشك جمع‌‏آوري مي‌‏شود.

كاظمي, ارزش اقتصادي اين ميزان زباله خشك توليدي را 10 ميليارد ريال ذكر كرد.

وي, از آموزش چهره به چهره زنان مشهد در اجراي طرح تفكيك زباله خبر داد و افزود: در اجراي اين طرح زنان آموزش‌‏هاي لازم در خصوص جمع آوري صحيح زباله در منزل, تحويل به موقع زباله, بازيافت و تلاش در كاهش توليد زباله آموزش‌‏هاي لازم را فرا مي‌‏گيرند.

مديرعامل سازمان بازيافت و تبديل مواد شهرداري مشهد گفت: روزانه يك هزار و 500 تن زباله خشك و تر در مشهد توليد مي شود.

وي افزود: سه هزار كارگر و رفتگر كار جمع آوري, حمل و دفن زباله هاي توليدي مشهد را برعهده داريد.

 

گزارشي از همايش تحليل وضعيت زنان ايران : 10 سال پس از پكن

مريم حسين خواه - تريبون فمينيستي ايران- پنج شنبه 4 تير 1383- 24 ژوئن 2004

همايش "تحليل وضعيت زنان ايران : 10 سال پس از پكن" با حضور اعضاي سازمان هاي غيردولتي ، پژوهشگران و صاحبنظران حوزه زنان، 3 تيرماه در دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران برگزار شد.

در اين همايش گروه محققان مستقل مسائل زنان ، گزارشي از تحليل وضعيت زنان ايران را بر اساس محورهاي نگران كننده بيانيه پكن و با هدف ارائه تحليلي چند وجهي از موقعيت زنان و دستاوردها و چالش هاي پيش روي آنان ارائه دادند.

اين گزارش ، فقر، آموزش، بهداشت، اقتصاد و تصميم گيري را تحت عنوان " زنان و توسعه " و خشونت، حقوق بشر، رسانه ها و مكانيزم هاي نهادين را تحت عنوان " زنان وحقوق بشر" ، مورد توجه قرار داده است.

پس از ارائه گزارشي از فعاليت هاي جامعه مدني جهاني زنان در 10 سال پس از پكن، اعظم خاتم در رابطه زنان و توسعه درايران سخن گفت. وي با اشاره به اينكه بر اساس شاخص هاي جنسيتي توسعه ، رتبه ما حتي از كشورهاي همسايه مان در خاورميانه پائين تر است، گفت: پيشرفت زنان ايران دربرخي شاخص هاي آموزش و سلامت در زمره دستاوردهاي قابل توجه توسعه در سطح ملي و منطقه اي است، اما با وجود اين دستاوردها ما از نظر تامين حقوق بشر زنان ، سهم آنها در قدرت و مناصب تصميم گيري و نظام هاي حمايت اجتماعي ، در زمره كشورهاي عقب افتاده هستيم.

خاتم افزود: تحول در شاخص هاي سلامت و آموزش زنان فرمان گرفته ازبرنامه ها و سياست هاي دولت نيستند و عميقا با خواست زنان براي ارتقاي وضعيت خود و ايفاي نقش هاي جديد گره خورده است چرا كه همزمان با روند دروني ، آرام و خودجوش توسعه خواهي در ايران، خواست تغيير و تحول در ميان زنان ايران نيز نهادينه شده است.

 

دكتر شهلا اعزازي محورهاي مربوط به حقوق بشر و زنان را مورد توجه قرار داد.وي با اشاره به اينكه بازتاب دموكراسي خواهي از زمان مشروطيت به بعد ، در ميان زنان هم نمود داشته است ، گفت: خواسته هاي زنان تا امروز دچار تغييرات اساسي نشده است، البته برخي از اين خواسته ها مانند آموزش تا حد زيادي محقق شده ولي برخي ديگر مانند القاي چند همسري و قوانين مربوط به خانواده هنوز پابرجاي اند و ما بايد از خودمان بپرسيم كه در طول اين صد سال براي از بين بردن نابرابري هاي موجود در قانون، فرهنگ و آداب و رسوم چه كرده ايم؟

وي اضافه كرد : يكي از جلوه هاي آزادي داشتن حق تصميم گيري و انتخاب است، و اگر زنان در جامعه از طريق قوانين، فرهنگ ، آداب ورسوم و تحت فشار باشند و در موقعيت فرودستي قرار بگيرند، در خانواده هم مقام پائيني خواهند داشت و مجبور مي شوند ، براي بقاي زندگي به يك مرد وابسته شوند.

وي تصريح كرد: با اين وجود دختران ما در چند سال اخير تلاش كرده اند كه هرطور شده در زندگي شان تاثير گذار باشند و هر اندازه سعي در محدود كردن آنها شود و اجتماع و خانواده به درخواست هاي معقولشان پاسخ ندهد، آنها كنار نمي كشند و هريك راهي براي ادامه زندگي و ايجاد تغيير وتحول پيدا مي كنند و اين راه هاي تك تك به مرور يك جريان قدرتمند را راه مي اندازد.

 

در ادامه شركت كنندگان سوالات ونقطه نظرات خود را پيرامون گزارش تهيه شده از طرف گروه محققان مستقل بيان كردند.

دکتر ژاله شادي طلب با اشاره به اينكه آمارهاي استفاده شده در گزارش عمدتا دولتي و قديمي هستند گفت: اين آمارها ، تصويري از وضعيت زنان ايران در 10 سال پس از پكن به ما نمي دهد.

 

نيره توكلي نيز با تاكيد بر اهميت تركيب هياتي كه به نمايندگي از نهادهاي مدني زنان در اين اجلاس شركت مي كنند ، گفت: اين هيات بايد نظارت دقيقي بر عملكرد هيات دولتي در طول كنفرانس داشته باشد و قبل از برگزاري كنفرانس نيز به گزارش تهيه شده از طرف دولت توجه كند.

زنان و حقوق بشر

در پانل زنان وحقوق بشر گزارشات تهيه شده در حوزه هاي حقوق بشر، خشونت، رسانه، و آموزش مورد بررسي قرار گرفت.

سروناز وفا مسئول تهيه گزارش " حقوق بشر "، جايگاه زنان را در قانون اساسي، قانون مدني،قانون جزا وقوانين حمايتي به تفصيل بيان كرد و اصلاح برخي قوانين زنان پس از سال 76 و وضعيت حقوق بشر زنان در عمل بخصوص در رابطه با قتل هاي ناموسي را مورد توجه قرار داد.

وي با بيان اينكه مواد پيش بيني شده براي زنان در قانون اساسي ، براي محو كليه تبعيض ها بر ضد زنان كفايت مي كند ، گفت: در قانون اساسي زنان از جايگاه والايي برخوردارند و نقش آنها در عرصه هاي حياتي زندگي تامين شده است.

سپس شركت كنندگان به بحث پيرامون اين موضوع پرداختند، برخي از مباحث انجام شده در رابطه با اين گزارش به شرح زير است:

شادي صدر با اشاره به اينكه برخي تغييرات صورت گرفته در قوانين زنان در اين گزارش لحاظ نشده وبرخي مسائل همچون حقوق باروري و حقوق جنسي زنان بكلي ناديده گرفته شده اند، گفت: قانون اساسي ما برابري حقوقي زن ومرد را به رسميت نشناخته، بلكه برابري زن ومرد در برابر قانون را به رسميت شناخته است.

زهرا مرانلو نيز با تاكيد بر يكپارچه و جداي ناپذير بودن حقوق بشر گفت: بايد همه مباحث مربوط به حقوق مدني، سياسي و اجتماعي و در گزارش حقوق بشر لحاظ شود و اين گزارش بيشتر شبيه به تحليل وضعيت قانوني زنان است و نه وضعيت حقوق بشر آنان.

فيروزه مهاجر نيز بر توجه به حق زنان بر کنترل بر تن خودشان تاکيد کرد.

" خشونت عليه زنان " موضوع بعدي پانل حقوق بشر بود. شهلا اعزازي نابرابري قدرت و اقتدار در جامعه را مركز اصلي خشونت بيان كرد و گفت: تا زماني كه زنان به قدرت دسترسي نداشته باشند، در جامعه وخانواده تحت خشونت قرار مي گيرند. وي "تغيير قوانين در حمايت از زنان خشونت ديده و مردان اعمال كننده خشونت" و همچنين " تغيير فرهنگي را كه باور دارد خشونت نوعي تربيت و روال طبيعي زندگي است" را از جمله راه هاي مبارزه با خشونت عنوان كرد.

اعزازي افزود: جامعه به جاي طرح قباحت خشونت، زنان خشونت ديده را مقصر جلوه مي دهد و آنان را باعث اعمال خشونت و تحريك خشونت كننده مي داند.وي در ادامه انواع خشونت عليه زنان و زمينه ها و عوامل موثر بر خشونت را مورد بررسي قرار داد.

خشونت جنسي از طرف شوهر در اولين شب ازدواج وخشونت در اينترنت و فضاهاي مجازي عليه زنان از جمله موادي بود كه به پيشنهاد شركت كنندگان به اين بخش از گزارش اضافه شد.

 

سپس دكتر افسانه آراسته فر به ارائه گزارشي از وضعيت آموزش زنان پرداخت.وي پس از ارائه آمارهايي كه حاكي از سير صعودي تحصيلات زنان داشت ، گفت: تا زماني كه " توزيع جنسيتي رشته هاي دانشگاهي و دبيرستاني (فني حرفه اي )" ، " نگاه پدرسالارانه در معلمان" و " نگاه جنسيتي در كتب درسي" اصلاح نشود، آمار بالاي زنان تحصيلكرده مثمر ثمر نخواهد بود.

وي همچنين از تبعيض جنسيتي در توزيع پست هاي عالي در وزارتخانه هاي آموزش و پرورش و آموزش عالي انتقاد كرد.

 

" زن و رسانه " از ديگر محورهاي اين پانل بود كه گزارش آن توسط محبوبه عباس قلي زاده و اكرم خاتم ارائه گرديد.عباسقلي زاده با بيان اينكه حضور چشمگير زنان در فضاي مجازي و انتقال آنها از مطبوعات به اينترنت يكي از مهم ترين اتفاقات در حوزه " زن و رسانه " است ، گفت: سانسور ، تك صدايي بودن فضاي مطبوعات و ممنوعيت در اعلام نظر راجع به فمينيسم و مسائل زنان باعث شده زنان با راه اندازي سايت و وبلاگ به توليد محتوا بپردازند. در اين بخش همچنين آمارهايي درباره نحوه حضور زنان در حوزه هاي مطبوعات، كتاب، و تلويزيون و سينما ارائه شد كه عمدتا مبتني بر آمار استخراج شده در سال 1379 بود.

رشد 8/35 درصدي نويسندگان ومترجمان زن، توجه بيشتر زنان نسبت به مردان در توليد كتاب در زمينه فلسفه، بوجود آمدن نسل جديد روزنامه نگاران زن بعد از دوم خرداد، حضور كمرنگ زنان روزنامه نگار در عرصه تصميم گيري ، و انتقال زنان از تلويزيون به سينما از جمله ديگر موارد مطرح شده در اين گزارش بود.

در بررسي اين بخش از گزارش كه با مشاركت حاضرين صورت پذيرفت، تاكيد بر بحث فيلترينگ در بيانيه اين همايش يكي از مهمترين نكاتي بود كه مورد توجه قرار گرفت.

منصوره شجاعي القاي نقش جنسيتي از سوي برخي نشريات زنان را مطرح كرد و فريبا داوودي مهاجر به تفاوت نهادن بر " روزنامه نگاران زن " و " زنان در رسانه ها " تاكيد كرد.

پروين اردلان در انتقاد به وجود نگاه منفعل به زنان در گزارش ارائه شده به ويژه در حوزه رسانه ها از تهيه كنندگان گزارش خواست در كنار بيان مشكلات زنان تلاش هاي خود زنان را در شكستن حصارها و از بين بردن محدوديت ها ناديده نگيرند.

مسرت اميرابراهيمي نيز اشاره به نقش موثر وبلاگ هاي زنان را دنياي مجازي تاکيد کرد.

توجه به توزيع نابرابر وقت و فضا به زنان ومردان در تلويزيون ، نيز ازز ديگر موارد مطرح شده مي باشد.

 

زنان و توسعه

بررسي گزارش وضعيت زنان در حوزه هاي اقتصاد، فقر، تصميم گيري و بهداشت دستور كار پانل زنان و توسعه بود.

در ابتداي اين پانل سهيلا طهماسبي فر به ارزيابي مشاركت زنان در عرصه قدرت وتصميم گيري پرداخت. وي گفت: افزايش ميزان تحصيلات در ميان زنان عملا به معناي تغيير در نگرش زناان نسبت به نقش هاي سنتي خود است، در حالي كه در ساختار سنتي قدرت تحول اساسي رخ نداده است و اين موضوع مهمترين مشكل در حوزه مشاركت سياسي و اجتماعي است. طهماسبي فر توزيع نا برابر قدرت در درون خانواده را باعث بروز نابرابري در عرصه عمومي دانست كه نوعي قدرت پدرسالارانه را در جامعه باز توليد مي كند. وي اضافه كرد: آمارهاي ارائه شده از طرف سازمان ملل گوياي آن است كه ايران تقريبا در پايين ترين سطح از نظر مشاركت مديريتي زنان در كشور قرار دارد و در فاصله سال هاي 1998 و2002 معيارهاي ملي در اين رابطه نه تنها بهبود نيافته ، بلكه وخيم تر نيز شده است. بطوريكه بر اساس گزارش توسعه انساني سازمان ملل در سال 2002 ايران از مجموع 173 كشور جهان رتبه 98 را كسب كرده است.

 

تحليل وضعيت سلامت زنان از ديگر محورهاي اين پانل بود. دكتر نسرين اميدوار با اشاره به اهميت سلامت باروري در زنان گفت: در باروري و توليد مثل معمولا زنان تصميم گيران اصلي نيستند و در مورد بارداري هاي ناخواسته اين زنان اند كه با توسل به سقط جنين قانوني يا غير قانوني جان خود را در معرض خطر قرار مي دهند.

وي شيوع اختلالا ت رواني در زنان را تقريبا دو برابر مردان عنوان كرد و گفت: خودكشي هاي ناموفق در زنان بيشتر از مردان مشاهده شده است.

اميدوار افزود : توجه به زنان به عنوان يكي از گروه هاي هدف اصلي در نظام مراقبت هاي بهداشتي ايران ، عمدتا از ديدگاه سلامت باروري و بيشتر در ارتباط با نقش مادري و فرزند آوري آنان صورت گرفته است.

 

سپس دكتر ناهيد مطيع گزارش فقر زنان در ايران را ارائه نمود.وي گفت: زنانه شدن فقر به تدريج به صورت مسئله اي جهاني در آمده است و در بسياري از كشورها مكانيزيم ها وشاخص هاي معيني براي محاسبه و مقابله با آن بوجود امده است، اما در ايران مطالعه چنداني در اين زمينه انجام نشده است.

مطيع موضوع اصلي اين گزارش را بررسي موقعيت زنان سرپرست خانوار و مقايسه آن با مردان سرپرست خانوار عنوان كرد. وي گفت: دو عامل در افزايش فقر در ميان زنان موثر است: يكي محدوديت مشاركت ايشان در مشاغل رسمي و پر درآمد و ديگري فقدان تامين اجتماعي فراگير وكافي براي ايشان.

 

در ادامه موقعيت زنان در اقتصاد ايران توسط اعظم خاتم مورد بررسي قرار گرفت.

خاتم گفت: دسترسي زنان به منابع اقتصادي اعم از سرمايه مادي، فرصت هاي شغلي و سرمايه فرهنگي اندك است و بهره مندي آنان از دستمزد و مزايا، فرصت هاي ارتقاي شغلي و قدرت تصميم گيري در اقتصاد بسيار نابرابر است.

وي با اشاره به اينكه بر اساس آمارهاي رسمي در سال 81 زنان تنها 14 درصد نيروي كار فعال شهري را تشكيل مي دهند ، گفت: اين در حالي است كه بخش مهمي از زنان شهري كه به صورت كاركنان مستقل در بيرون و درون خانه به فعاليت هاي اقتصادي درآمد زا مي پردازند در اين آمارها به حساب نيامده اند.

 

در انتهاي اين پانل شركت حاضرين در جلسه به بيان پرسش ها ونقطه نظرات خود پرداختند.فخر السادات محتشمي پور در رابطه با نقش زنان در حوزه هاي تصميم گيري گفت: نهادهاي مدني بايد در درون خود زنان توانمند را براي مشاركت هر چه بيشتر در حوزه هاي قدرت، پرورش دهند. وي همچنين ايجاد فضاي مناسب از طريق رسانه ها براي پذيرش حضور زنان در حوزه هاي تصميم گيري موثر عنوان كرد.

الهه كولايي نيز با تاكيد بر تفكيك ميان آنچه كه مي توانيم داشته باشيم و آنچه كه مي خواهيم داشته باشيم ، گفت: بايد مسائل زنان را در كنار ديگر مسائل اجتماعي نگاه كنيم.وي افزود در مجلس ششم 25 درصد بودجه همه سازمان ها به زنان اختصاص داده شده است.

دادن فراخوان ملي براي تهيه اين گزارش، استفاده از تجربه هاي جهاني در اين گونه موارد، در نظر گرفتن پيشرفت هاـ توجه به ادامه و پيگيري اين روند و .. از ديگر مباحث مطرح شده از سوي حاضرين بود.

 

در خاتمه پيش نويس بيانيه اين همايش با در نظر گرفتن نقطه نظرات شركت كنندگان تدوين شد و به امضاي حاضرين رسيد.جلسه بعدي گروه محققان مستقل مسائل زنان جهت ارائه گزارش تكميلي وضعيت زنان ايران، در مهرماه برگزار خواهد شد.

 

 

زنان ايران، ده سال پس از پکن

ليلا موري زنان ايران - پنج شنبه 4 تير 1383- 24 ژوئن 2004

Leila@womeniniran.org

همايش مسائل زنان ايران ( ه سال بعد از پكن ) 3 تير ماه توسط مركزمحققان مستقل زنان و گروه وه علمي- تخصصي زنان انجمن جامعه شناسي ايران در تالار شريعتي دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران برگزار شد. شركت كنندگان در اين همايش محققان و اعضاي سازمانهاي غير دولتي فعال در امور زنان بودند.

هدف از اين همايش بررسي گزارش تهيه شده توسط كانون محققان مستقل براي ارايه به كنفرانس جهاني پكن +10 بود. اين گزارش به بررسي 9 محور نگران كننده مطرح شده در كنفرانش پكن (1995) پرداخته است. اين حوزه ها عبارتند از فقر، آموزش، خشونت، اقتصاد، قدرت و تصميم گيري، حقوق بشر، رسانه ها، دختربچه ها و بهداشت براي زنان. البته در اين گزارش سه محور ديگر يعني محيط زيست، جنگ و سازو كارهاي سازماني مورد بررسي قرار نگرفت. در اين همايش علاوه بر سخنراني دو پانل با عنوانهاي "زن و توسعه" و "زن و حقوق بشر" نيز برگزار شد.

اين نشست با سخنراني دكتر شهلا اعزازي استاد جامعه شناسي دانشگاه علامه طباطبايي آغاز شد. وي گفت: " در اين گزارش هدف اين بوده كه ديدگاه خاصي از جامعه شناسي زنان بيان شود و روشهاي متداول در جامعه شناسي به كار گرفته نشود بلكه با رويكرد جنسيتي به مسائل نگاه شود." او افزود:" هدف جامعه شناسي بررسي پديده هاي اجتماعي است ولي در 100 سال گذشته هيچگاه مسائل مربوط به زنان از ديد يك پديده اجتماعي بررسي نشده بلكه آنها را طبيعي قلمداد كرده اند."

وي هدف اين نشست را ايجاد مشاركت و اجماع و همفكري براي بررسي بهتر مسائل زنان در ايران عنوان كرد.

ديگر سخنران افتتاحيه اين همايش دكتر ناهيد مطيع مدير گروه جامعه شناسي دانشگاه آزاد رودهن بود. وي پس از بيان تاريخچه اي از تشكيل مركز محققان مستقل زنان گفت:" تمركز اصلي ما بر روي مسائل زنان است. ما نقد گزارش دولتي كه به اجلاش پكن +5 فرستاده شد را انجام داديم، و واكنش دولت در زمينه اين نقد بسيار مثبت بود و آنها در خواست همكاري بيشتر كردند كه اين كاملا ارزشمند است و ما از آنها متشكريم."

سخنران ديگر اين همايش محبوبه عباسقلي زاده از مركز كارورزي سازمانهاي غير دولتي زنان بود كه گزارشي درزمينه تجربه شبكه هاي سازمانهاي غير دولتي آسيا- پاسفيك در نظارت بر نحوه اجراي كارپايه پيشبرد زنان وآماده سازي پكن+10 ارئه داد. وي عنوان كرد:" كنفرانس منطقه اي سازمانهاي غير دولتي زنان از تاريخ 30 ژوئن لغايت 3 جولاي در بانکوك برگزار خواهد شد و 12 نفر از فعالان زنان ايران شركت دارند." وي ادامه داد:" افتتاحيه اين كنفرانس با فيلم زندان زنان منيژه حكمت خواهد بود."

او محورهاي اصلي اين كنفرانس را بنياد گرايي، نظامي گرايي و جهاني شدن عنوان ، و شعار اين كنفرانس را " بزرگداشت و دستاوردهاي زنان و رويارويي با مسائل فوريتي" اعلام كرد. وي ادامه داد:" موضع آسيا پاسفيك همكاري با دولتهاست و علاقه اش تحت تاثير قرار دادن دولتهاي منطقه در نشستهاي بين المللي است."

سخنران بعدي نشست دكتر الهه كولايي بود. وي گفت :" ما به عنوان زن ايراني بايد با توجه به شرايط داخلي براي رسيدن به نتايج مطلوب ظرفيت ساز كنيم. ما بايد به شكل واقع بينانه و با پرهيزاز جزيي نگري تمام ابعاد مسائل را تحت بررسي قرار دهيم."

دكتر اعظم خاتم از مركز محققان مستقل از ديگر سخنرانان اين همايش بود. وي گفت:" حدود 4 دهه است كه درباره علل و موانع توسعه در ايران صحبت مي شود. و امروزه درك و تعريف ما از توسعه تغيير يافته است. امروزه توسعهاي كه متضمن ازادي و عدالت است مورد نظر ماست."

اين عضو شوراي مستقل انجمن شهرسازي و معماري ادامه داد:" جايگاه امروز ايران در توسعه آبرومندانه نيست. ما از بسياري از كشورهاي همسايه كه ديرتر از ما پا به دوره مدرن گذاشتند نيز عقبتريم. شايد وضعيت پيشرفت زنان در ايران در آموزش و بهداشت در سطح منطقه اي و ملي بسيار عالي باشد ولي در زمينه حقوق بشر، قدرت و تصميم گيري و خشونت در زمزه كشورهاي عقب مانده است."

وي افزود:" زنان ما خواستار تغييراتند و دولت قادر نيست الزامات ذهني توسعه و پيا مدهاي آن را نمايندگي و متبلور كند. تحول شاخصها عميقا با خواست زنان گره خورده است و درك ما از توسعه با لحاظ كردن بخش حقوق بشري زنان است."

در بخش پرسش و پاسخ بعد از سخنرانيها چند موضوع توسط شركت كنند گان مطرح شد. كه از جمله آنان شهلا لاهيجي مدير نشر روشنگران بودند كه به اين موضوع كه دولت هميشه ما را غير خودي و نخودي (!) ديده است اعتراض كرد و گفت: "با و جود اينكه ما هيچ كدام خيال انفجار سازي و تحركات انقلابي نداريم ولي به حداقل حرفهاي ما هم گوش نمي دهند

وي ادامه داد :" ما در حال حاضر بدون آمادگي و برنامه ريزيدر حال رفتن به كنفرانس هستيم.به تر است هر چه بيشتر بر روي مسائل مرتبط با پكن+10 متمركز شويم و عملكرد گذشته و برنامه هاي پيش رو را مورد بررسي قرار دهيم."

شادي صدر نيز آمارهاي موجود در گزارش را قديمي و دولتي دانست. و گفت " اين آمارها تحليل نشده و با ديدگاه جنسيتي برسي نشده و اين ضعف عمده گزارش است . آيا با توجه به اينکه در همه اين گزارش از آمارهاي دولتي استفاده شده مي توان گفت اين يک گزارش آلترناتيو واقعي است؟."

دكتر ژاله شادي طلب استاد مطالعات زنان دانشگاه تهران در مورد گزارش گفت:" انتظار اينكه گزارش سازمانهاي غير دولتي همان گزارش دولتي باشد كاملا نادرست است. دولت ايران نماينده واقعي ملت ايران نيست در نتيجه سازمانهاي غير دولتي بايد تلاش كنند در دامان دولت نيفتند. از دولتي كه بر روي "چه كسي گفته؟كجا گفته و از طريق چه كسي" حساسيت دارد بايد مستقل بمانيد."

وي ادامه داد: گزارشي با آمارهاي دولتي و قديمي چيز قابل ملاحظه اي براي ما به ارمغان نمي آورد.

 

دکتر کولايي نیز گفت: منظور خانم شادی طلب این بود که دولت ايران نماينده جامعه مدني ايران نيست اما قطعا نماينده مردم ايران است. با تمامي معيارهاي بين المللي که ارزيابي کنيم، آقاي خاتمي با 23 ميليون راي مردم رييس جمهور شده اند.

در اين ميان خانم عباسقلي زاده بر اساس پاره اي از اعتراضات در ارتباط با اشخاص شرکت کننده در كنفرانس سازمانهاي غير دولتي زنان در بانکوك و شخص خودش به عنوان نماينده سازمانهاي غيردولتي زنان ايران گفت: "شاخصهاي انتخاب آنان با ما بسيار فرق دارد در آنجا بحث دولتي و غير دولتي، خودي و غير خودي مطرح نيست بلكه ميزان فعاليت حرف اول را مي زند".

وي ادامه داد:" بهتر است به مسائل با ديدبازتر بنگريم و گفتمانهاي سياسي را وارد گفتمانهاي مدني نكينم. انتخاب شركت كنندگان در كنفرانس يك انتخاب دولتي نبود و بنيادهاي خارجي مستقيم در اين باره تصميم مي گيرند که به چه کساني کمک کنند تا بتوانند در اين کنفرانسها حضور داشته باشند."

در ادامه همايش دو پانل با عنوانهاي "زن و توسعه" و "زن و حقوق بشر" برگزار شد. در هر كدام از اين پانلها بخشهايي از گزراش تهيه شده مورد بحث و بررسي قرار گرفت و حاضران نظرات خود را در هر زمينه بيان داشتند.

در پانل " زن و توسعه" مو ضوعات قدرت و تصميم گيري، اقتصاد، بهداشت وفقر كه به ترتيب توسط خانم ها سهيلا طهماسبي فر، اعظم خاتم، نسرين اميدوار و ناهيد مطيع تهيه شده بود مورد كنكاش قرار گرفت.

فخرالسادات محتشمي پور از شركت كنندگان اين پانل معتقد بود كه در بخش زنان و تصميم گيري، اقدامات و فعاليتهاي دولت مورد توجه واقع نشده است در حالي كه به گفته وي اقداناتي بسياري از طريق دولت در بخشهاي كمك به احزاب و بهداشت زنان انجام گرفته است. وي گفت كه گاهي اظهار نظرهاي غير كارشناسانه ممكن است كارها را خراب كند.

دكتر زاهدي، استاد دانشگاه گفت:" بايد در اين گزارش نظرات، تحقيقات و گزارشات دولتي، غير دولتي و آكادميك همگي با هم مورد بررسي قرار مي گرفت و شايسته بود بيش از آنچه كه در دسترس بود استفاده مي شد و آسانترين راه را نمي رفتيد."

فريده ماشيني از موسسه مطالعات و تحقيقات زنان نگاه سيستمي به موضوع را بسيار مهم دانست و گفت:"به نظر مي رسد كه در بعضي موارد به جاي تحقيق و استفاده از تجارب ترجمه كلمه به كلمه متون ديگر آورده شده است و به همين دليل نمي توان اين گزارش را ملي دانست. ما بايد به دنبال بهبود مستمر باشيم نه تكرار مكررات.

عدم در نظر گرفتن زنان روستايي از ديگر ايرادهاي وارده به گزارش در اين پانل بود. علاوه بر آن اعتراض به عدم دعوت از سازمانهاي غير دولتي زنان استانها نيز مطرح شد.

در پانل "زن و حقوق بشر، سروناز وفا، شهلا اعزازي، سهيلا وارسته فر، محبوبه عباسقلي زاده، اکرم خاتم و زيبا جلالي ناييني توضيحاتي پيرامون گزارشهاي خود درباره محورهاي حقوق بشر زنان، خشونت عليه زنان، آموزش، زن و رسانه و دختر بچه ها دادند. "

 

دکتر شهلا اعزازي در بخش خشونت عليه زنان گفت: من در مرکز خشونت نابرابري قدرت و اقتدار را در جامعه مي بينم. تا زماني که زنان در جامعه به قدرت دسترسي نداشته باشند تحت خشونت در جامعه و خانواده قرار خواهند گرفت.

متاسفانه در فرهنگ ما همواره قرباني خشونت مقصر قلمداد مي شود. به عنوان مثال پديده قرباني شدن قرباني در خيابان در ايران وجود دارد. جامعه يک بار زن روسپي را قرباني مي کند و او را مورد سوء استفاده قرار مي دهد و يک بار ديگر مردي مي آيد و در مورد زنان روسپي قضاوت مي کند و آنها را به قتل مي رساند. نيروي انتظامي هم وقتي مقتولين گويا بدنام هستند خيلي به سختي شروع به پيدا کردن قاتل مي کنند. از سال 58 تا حالا 80 زن به شکل سريالي کشته شده اند. در نتيجه، خيابان ناآمن مي شود و مي توان اين را گفت که مردان جامعه را براي زنان ناامن مي کنند و زنان براي رهايي از اين خطرات مردساخته بايد زير نظارت مردان قرار گيرند. اين دور باطل از بين نمي رود تا زماني که دولت دخالت کند و رسانه ها و آموزش و پرورش به اين موضوع توجه کنند.

دکتر سهيلا وارسته فر در بخشي از توضيحات خود پيرامون محور آموزش زنان گفت: درست است که وضعيت آموزش زنان ما از نظر کمي خيلي قابل توجه است اما از نظر کيفي در مناطق محروم ما نمي توانيم دخترانمان را بعد از تحصيلات ابتدايي در مدرسه نگه داريم.

وي همچنين به محتواي کتابهاي درسي که به شدت تبعيض آميز است و توزيع رشته ها که هم در آموزش عالي و هم در فني حرفه اي و کار و دانش شديدا جنسيتي است به عنوان چالشهاي عمده اشاره کرد و در پايان گفت: معلمي که با فرهنگ پدرسالارانه بزرگ شده همان را منتقل خواهد کرد. بايد در برنامه آموزشي تربيت معلم کمي روي ديدگاه معلمان کار انجام شود.

محبوبه عباسقلي زاده نيز به اين نکته اشاره کرد که: مهمترين اتفاقي که افتاده انتقال موضوعات زنان از روزنامه ها به وب سايتها و انتقال تصاوير مربوط به زنان از تلويزيون به سينماست.

زيبا جلالي ناييني نيز گفت:هرچند خانواده به عنوان محلي امن تعريف شده اما در عين حال مهمترين عامل انتقال تبعيض جنسي است. آن محل امن که نامش "خانه" است تضادي براي تحقيقات جرمشناسي به وجود آورده چون بسياري از ناهنجاريها در خانه رخ مي دهد.

وي افزود: دختران و پسران به يک ميزان از خانه فرار مي کنند اما فرار دختران در خانواده و جامعه حساسيت و واکنش بيشتري ايجاد مي کند و احتمال اينکه دختران به خصوص براي جرائم جنسي به دادگاه کشيده شوند و مجازات بيشتري تحمل کنند خيلي بيشتر است.

پس از آن حضار سئوالات و نظرات خود را درباره مطالب مطرح شده ارائه دادند.

شادي صدر، با طرح اشکالاتي در بخش حقوق بشر زنان گفت: به نظر مي رسد اين گزارش بيشتر از يک سال پيش نوشته شده است و بيشتر قوانين تغيير کرده است. همچنين اين گزارش بيشتر گزارش قوانين جمهوري اسلامي ايران درباره زنان است تا حقوق بشر زنان که يک مفهوم بسيار وسيعتر است.

سحر مرانلو نيز با تاييد اين ايرادات گفت: حقوق بشر زنان نه تنها آنچه را که در قانون آمده بلکه آنچه را که در عمل هم وجود دارد نشان مي دهد.

شهيندخت مولاوردي نيز به اين موضوع اشاره کرد که به نظر مي رسد اين گزارش در چارچوب سند پکن نوشته نشده است و بندهاي خاصي از سند پکن را که درباره آموزش حقوق بشر و... است مسکوت گذارده است.

اين همايش با صدور بيانيه اي در ده بند به كار خود را پايان داد.

 

زنان‌ سطحي‌، نگاهي‌ به‌ يك‌ فيلم‌ روز جهان‌ لبخند موناليزا

كارگردان‌: مايك‌ نيول‌

بازيگران‌: جوليا رابرتز، كريستين‌ دانست‌، جوليا استايلز، مگي‌ گيلنهال‌

بهنام‌ صداقت اعتماد - ‌ شنبه 6 تير 1383- 26 ژوئن 2004

لبخند موناليزا از آن‌ دسته‌ فيلم‌هايي‌ است‌ كه‌ مشكل‌ بتوان‌ حدس‌ زد درپي‌ چه‌ چيز است‌! فيلم‌ در وهله‌ اول‌ شايد فيلمي‌ فمينيستي‌ و در جهت‌ احقاق‌ حق‌ و حقوق‌ زنان‌ به‌ نظر برسد اما فيلم‌ هرچه‌ جلوتر مي‌رود، چندان‌ رنگ‌ و بوي‌ فمينيستي‌ ندارد و در پايان‌ هم‌ هيچ‌وجه‌ مشخصي‌ در طرفداري‌ از زنان‌ ندارد. فقط‌ با قصه‌ يك‌ زن‌ و چند شاگردش‌ روبرو هستيم‌ كه‌ همه‌ تقريبا زناني‌ عادي‌ و نه‌ قابل‌ تحسين‌ هستند كه‌ غالبا هم‌ سانتي‌مانتال‌ و احساساتي‌ به‌ نظر مي‌رسند.

در نتيجه‌ تمام‌ فيلم‌ حول‌ و حوش‌ روابط‌ و روحيات‌ اين‌ چند زن‌ است‌، بي‌ آنكه‌ با نوعي‌ تحسين‌ اعمال‌ و رفتار آنها روبرو باشيم‌. برعكس‌ گاه‌ آنقدر رفتار آنها سطحي‌ است‌ كه‌ تماشاگر از هر نوع‌ همذات‌ پنداري‌ در مي‌ماند و شايد به‌ اين‌ نتيجه‌ هم‌ برسد كه‌ هر بلايي‌ سر زن‌ها مي‌آيد، فقط‌ تقصير خودشان‌ است‌!

شخصيت‌ بتي‌، نمونه‌يي‌ از اين‌ نتيجه‌گيري‌ است‌أ يك‌ دختر حسود و بدخواه‌ كه‌ موجبات‌ ناآرامي‌ و ناخشنودي‌ ديگران‌ را فراهم‌ مي‌كند. با اين‌ حال‌ ما قرار است‌ در پايان‌ بخاطر بي‌وفايي‌ شوهرش‌ براي‌ او دل‌ بسوزانيم‌ اما آنقدر رفتار منفي‌ از او ديده‌ايم‌ كه‌ اين‌ دلسوزي‌ امكان‌پذير نيست‌.

همينطور قرار است‌ رابطه‌ او با استادي‌ كه‌ حالا در حال‌ رفتن‌ است‌، خيلي‌ عميق‌ و احساسي‌ به‌ تصوير درآيد كه‌ باز به‌ دليل‌ شناخت‌ قبلي‌ ما از رفتار او با اين‌ زن‌، غير قابل‌ قبول‌ به‌ نظر مي‌رسد.

شخصيت‌ اصلي‌ فيلم‌ از همه‌ ناشناخته‌تر است‌أ كاترين‌ آن‌ ويليس‌ )با بازي‌ جوليا رابرتز( كه‌ فيلم‌ حول‌ محور او مي‌گرددأ يك‌ شخصيت‌ بسيار احساساتي‌ كه‌ در نيمي‌ از فيلم‌ اشك‌ در چشمانش‌ حلقه‌ زده‌ است‌! او در مقابل‌ كوچك‌ترين‌ اتفاقات‌ دست‌وپايش‌ را گم‌ مي‌كند. احساساتي‌ مي‌شود و رفتار معقولي‌ ندارد. از همان‌ اولين‌ حضورش‌ در سر كلاس‌ وقتي‌ كه‌ بچه‌ها كلاس‌ را ترك‌ مي‌كنند با زني‌ نيمه‌گريان‌ روبرو هستيم‌. همين‌طور هرگاه‌ با شاگردان‌ مشكل‌ پيدا مي‌كند باز با احساساتي‌ روبرو هستيم‌ كه‌ به‌ مشكلي‌ غراق‌آميز جريحه‌دار مي‌شوند )چرا? و اصلا اين‌ مقدار اغراق‌ چه‌ فايده‌يي‌ دارد?(

حال‌ قرار است‌ تماشاگر چنين‌ زني‌ را به‌عنوان‌ قهرمان‌ بپذيرد و ستايش‌ كند، در حالي‌ كه‌ گاه‌ حتي‌ درك‌ رفتار او بسيار مشكل‌ است‌. ازجمله‌ جايي‌ كه‌ او براحتي‌ رابطه‌ قبلي‌اش‌ را از بين‌ مي‌بردأ مردي‌ كه‌ پيشتر عاشق‌ او بوده‌، 3000 مايل‌ به‌ فاصله‌اش‌ سفر كرده‌ تا حلقه‌ نامزدي‌ را به‌ دست‌ او كند و زن‌ بدون‌ هيچ‌ دليل‌ خاصي‌ آن‌ را رد مي‌كند.فيلم‌ هيچ‌ توضيح‌ قانع‌كننده‌يي‌ ندارد و نه‌ تنها تماشاگر رفتار كاترين‌ را درك‌ نمي‌كند، بلكه‌ خود به‌ خود براي‌ آن‌ مرد دلسوزي‌ مي‌كند. همين‌ طور رابطه‌ دوم‌ او با استاد دانشگاه‌ بسيار سطحي‌ برگزار مي‌شود و اصلا شخصيت‌ مرد بسيار كليشه‌يي‌ و رو است‌، مردي‌ كه‌ تماشاگر رفتارش‌ را درك‌ نمي‌كند و دوستش‌ ندارد. كمي‌ بعدتر هم‌ رابطه‌ ظاهرا محكم‌ آنها بي‌جهت‌ خاتمه‌ مي‌يابد تا صحنه‌ تكراري‌ نهايي‌ را خداحافظي‌ استاد محبوب‌ با شاگرداني‌ كه‌ در ابتدا دوستش‌ نداشتند ببينيم‌.

جزء آخر اين‌ فيلم‌ بحث‌ نامربوطي‌ را مطرح‌ مي‌كند كه‌ با بقيه‌ فيلم‌ سنخيتي‌ نداردأ بحث‌ هنر مدرن‌ و رابطه‌اش‌ با هنر كلاسيك‌. جابه‌جا فيلم‌ به‌ بحث‌هاي‌ مختلف‌ و گاه‌ طولاني‌ در اين‌ زمينه‌ رجوع‌ مي‌كند و حتي‌ يك‌ صحنه‌ چند دقيقه‌يي‌ درباره‌ تابلويي‌ از جكسون‌ پولاك‌، نقاش‌ مدرن‌ بسيار معروف‌ دارد و در پايان‌ هم‌ به‌ شكل‌هاي‌ مختلف‌ به‌ تابلوي‌ موناليزا برمي‌گردد اما هيچ‌ ربطي‌ ميان‌ قصه‌ و روابط‌ فيلم‌ و پرداخت‌ موضوع‌ هنر نمي‌توان‌ يافت‌. اين‌ بحث‌ها تنها بهانه‌يي‌ است‌ براي‌ جدي‌تر نماياندن‌ فيلم‌ كه‌ متاسفانه‌ در نهايت‌ وجه‌ جدي‌ و عميقي‌ را براي‌ فيلم‌ رقم‌ نمي‌زند.