ذره بين فمينيست ها روي المپيك ۲۰۰۴
محمود فاضلي:شرق - دو شنبه 25 اسفند  1382- 15  مارس 2004

به گزارش خبرگزاري فرانس پرس سه تن از زنان فمينيست از كشورهاي يونان، بلژيك و فرانسه طي يك كنفرانس مطبوعاتي مشترك خواستار تلاش كميته بين المللي المپيك (IOC) جهت رفع محدوديت ها براي مشاركت بيشتر زنان در مسابقات المپيك ۲۰۰۴ آتن گرديدند. خانم كارامانو Karamanou عضو سوسياليست پارلمان اروپا، خانم سوگير Sugier عضو گروه بين المللي حقوق زنان فرانسه و خانم ليزين Lizin عضو مجلس سناي بلژيك در يك كنفرانس خبري تأكيد كردندكه از ۱۴۹ عضو كميته بين المللي المپيك فقط ۱۱ تن از زنان در آن عضويت داشته كه اين آمار بسيار نااميد كننده اي است.

 

عضو يوناني پارلمان اروپا و رئيس كميسيون فرصت هاي برابر اين پارلمان همچنين خواستار دخالت و كمك كميته بين المللي المپيك در زمينه نقش بيشتر زنان در تمامي عرصه هاي المپيك و همچنين خواستار فراهم كردن زمينه حضور بيشتر زنان در گروه هاي اعزامي به مسابقات المپيك از سوي كشورهاي شركت كننده در اين مسابقات گرديد. به نوشته اين خبرگزاري، در المپيك تابستاني ۲۰۰۰ سيدني كشورهاي عربستان سعودي وكويت فاقد نماينده زن شركت كننده در اين مسابقات بوده و كشورهاي ايران و پاكستان صرفاً يك ورزشكار زن به اين مسابقات اعزام كرده بودند. خانم كارامانو كه به عنوان نماينده فمينيست اين كشور در پارلمان اروپا شهرت دارد معتقد است: چنين فضايي يك تخلف آشكار از منشور بين المللي المپيك است.

 

اظهارات سه تن از زنان برجسته يونان، بلژيك و فرانسه در حالي است كه در بند ۵ فصل يك منشور المپيك در زمينه حضور زنان در كميته هاي مربوط به المپيك آمده است: به طور موكد از طريق روش هاي مناسب، گسترش مشاركت زنان را در تمام سطوح و در تمام ساختارها به خصوص در هيأت هاي اجرايي سازمان هاي ورزش ملي و بين المللي به منظور اجراي اصل تساوي حقوق مردان و زنان حمايت مي كنند.اعتراض به حضور ضعيف زنان در عرصه المپيك و بخش هاي مديريتي آن و عدم حضور فعال زنان در اين مسابقات، در حالي است كه در مسابقات المپيك هاي يونان باستان حتي از ورود زنان براي ديدن اين مسابقات جلوگيري به عمل مي آمد و در صورت حضور مخفيانه زنان در اين اماكن، خطاكاران با جرايم سنگيني روبه رو مي شدند!

 

مشاركت بيشتر زنان در ورزش در طول قرن بيستم، بي ترديد به موازات افزايش حقوق ويژه زنان در جامعه صورت گرفته است. عواملي كه در پيشرفت ورزشكاران زن و شركت آنها در تمامي رقابت ها موثر بوده است، عواملي است كه نقش زنان را در جوامع دگرگون ساخته است. اين عوامل بي ترديد مي تواند در رابطه با دستيابي زنان به حقوق مدني بيشتر و كسب پاره اي از آزادي ها در كشورهايشان بوده است.اما آنچه كه در آن ترديدي نيست اين كه پيشرفت زنان در امور ورزش ناشي از رشد بازي هاي المپيك مدرن است. البته رشد زنان در اين مسابقات تدريجي و بسيار كند بوده است. گروهي از كارشناسان نيز زمينه اين ايده نادرست را تا حدود زيادي با انديشه هاي آقاي پير كوبرتن فرانسوي به عنوان احيا كننده بازي هاي المپيك مدرن و بنيانگذار جنبش المپيك مبني بر دور نگهداشتن زنان از مسابقات مرتبط مي دانند. البته تلاش او براي حذف زنان از اين مسابقات پايدار نبود و براي اولين بار در سال ۱۹۰۰ ميلادي زنان در ورزش هاي گلف و تنيس با يكديگر به رقابت پرداختند، اما در سال ۱۹۱۲ زنان در ورزش شنا و شيرجه حضور يافته كه همين امر با اعتراض وسيع مخالفان حضور زنان در عرصه ورزش روبه رو گرديده و حتي اتحاديه ورزش آمريكا (AAU) مخالفت خود را با حضور زنان اعلام كرد.به دنبال فشار فزاينده زنان جهت حضور در المپيك در بازي هاي ۱۹۲۴ پاريس، زنان ورزشكار در مسابقات شمشيربازي حضور يافتند. اما زنان همچنان خواستار حضور در مسابقات دوو ميداني بودند. سرانجام جنبش زنان موفق شد كه جواز حضور در رشته هاي ژيمناستيك و دووميداني در مسابقات المپيك ۱۹۲۸ در آمستردام را كسب نمايند.

 

از همان زمان ورزش زنان از اهميت تبليغاتي زيادي برخوردار شد اما همزمان تعداد زيادي از حكومت هاي اروپايي مخالفت خود را با حضور زنان در مسائل اجتماعي و ورزشي اعلام داشته و موانعي در اين مسير ايجاد كردند.