خشونت عليه زنان در کشورهای غربی

بي بي سي - جمعه 15 اسفند  1382-  5  مارس 2004

بنا بر يک نظرسنجی در بريتانيا از هر سه مراجعه کننده زن به بخش اورژانس بيمارستان ها در اين کشور، يکی در اثر خشونت خانوادگی آسيب ديده است.

ارقام ارائه شده توسط سازمان خيريه "پناه"(Refuge)، حاکی از آن است که از هر چهار زن بريتانيايی يکی در طول عمر خود کتک خورده است.

همچنين از هر ده زنی که در اين نظرسنجی اذعان کرده که مورد خشونت همسر يا شريک زندگی خود قرار گرفته، يک نفر جان خود را در خطر می ديده است.

سازمان "پناه" اين گونه نظرسنجی ها را مفيد ارزيابی می کند و می گويد در حالی که در انگلستان و ويلز در هر هفته دو زن به دست شوهران فعلی يا سابق خود کشته می شوند گزارش هايی از اين دست باعث خواهد شد خشونت خانوادگی موضوعی پنهانی باقی نماند و علنی شود.

پليس لندن می گويد در هر ماه 7650 مورد از خشونت خانوادگی عليه زنان گزارش می شود که شامل هتاکی، مضيقه مالی، منع از معاشرت با دوستان و فاميل، تجاوز جنسی و کتک می شود.

طرح جديد عفو بين الملل برای مبارزه با خشونت عليه زنان

عفو بين الملل، سازمان مدافع حقوق بشر، روز جمعه، 5 مارس، اجرای يک طرح جهانی را با عنوان "خشونت عليه زنان را پايان دهيم" آغاز کرده است.

اين ابتکار جديد، که در آستانه روز جهانی زن (8 مارس) به مرحله اجرا در می آيد، بيش از ديگر مظاهر خشونت عليه زنان به موضوع خشونت عليه آنان در زمان جنگ و در خانه توسط بستگان و نزديکان می پردازد.

آنيکا فلنزبورگ، مسئول امور مطبوعاتی عفو بين الملل در طرح منع خشونت عليه زنان اين سازمان، می گويد: "زنان، صرفا به اين دليل که زن هستند مورد خشونت قرار می گيرند. خشونت عليه زنان و دختران در جوامع غربی اشکال مختلفی دارد. تبعيض، کتک، سوء رفتارهای روانی، که می تواند به صورت تحقير و سلب آزادی های فردی و حمله به عزت نفس آنان باشد، از جمله خشونت هايی است که عمدتا بستگان نزديک مانند شوهران عليه آنان اعمال می کنند."

او معتقد است در کشورهای غربی الگوی مشابهی از انواع خشونت عليه زنان و دختران وجود دارد: "خشونت عليه زنان عموما پنهان است و بسياری از زنان در اين جوامع، از بيان آنچه بر آنها می گذرد، شرم دارند و سکوت اختيار می کنند. تعداد بسيار کمی حاضرند درباره رفتار خشونت آميزی که عليه آنان اعمال می شود، حرف بزنند. غالب نمونه هايی که از خشونت عليه زنان وجود دارد در خانه و توسط همسران و نزديکان آنها صورت می گيرد."

خانم فلنزبورگ حمايت قانون از زنان در غرب را در سال های اخير بهتر ارزيابی می کند اما نقطه ضعف اصلی را در تشخيص علائم اين خشونت ها می داند: "نظام قضائی در غرب خيلی از رفتارهای خشونت آميز عليه زنان را به رسميت نمی شناسد. در حالی که زنان حق انتخاب چندانی ندارند و در ازای ترک همسر يا شريک زندگی خود - که تصميمی بسيار دشوار است - راه ديگری در پيش رو نمی بينند و تعداد خانه های امن هم کم است، آموزش ها و گفتگوهای علنی در اين باره باعث شده که دختران و زنان متوجه بشوند که مورد خشونت قرار گرفتن در خانه يک وضعيت عادی و توجيه پذير نيست. حالا، در بسياری از کشورهای غربی از جمله سوئد، که قوانين خوبی برای حمايت از زنان وضع شده است، دختران بيش از پيش می دانند که تقصير آنها يا مادرانشان نيست که مورد خشونت قرار می گيرند."

مسئول امور مطبوعاتی عفو بين الملل در رابطه با طرح منع خشونت عليه زنان می گويد: "خشونت عليه زنان بزرگترين رسوائی حقوق بشر در عصر جديد است. اين معضل فراگير و شامل تمام فرهنگها، اديان، جوامع فقير و غنی می شود. سازمان عفو بين الملل بر اين باور است که خشونت عليه زنان ممکن است معضلی جهانی باشد اما چاره دارد و می توانيم آن را متوقف کنيم."

خانم فلنزبورگ بازنگری قوانين کشورها را از اولين راه های مبارزه با خشونت عليه زنان می داند: "نقاط ضعف قانونی بايد آشکار و رفع شود. بايد دولت ها تحت فشار گذاشته شوند تا قوانين را عوض کنند. اما در سطوحی پائين تر و با همکاری سازمان های غيردولتی بايد به زنان و همينطور مردان آگاهی داده شود. حضور و نقش مردان در مبارزه با خشونت عليه زنان اساسی است. مردان هم بايد وادار شوند سکوت خود را بشکنند."

در سال 1977 ميلادی مجمع عمومی سازمان ملل متحد از کشورهای جهان خواست تا طبق سنن و رسوم تاريخی و ملی خود، يک روز از سال را به عنوان روز سازمان ملل برای حقوق زنان و صلح جهانی اختصاص دهند.

از کشورها در سراسر جهان خواسته شد شرايطی را فراهم کنند که تمام اشکال تبعيض عليه زنان متوقف شود و آنها نيز بتوانند با حقوقی برابر با مردان در توسعه اجتماعی به طور کامل مشارکت داشته باشند.

اين اقدام سازمان ملل در آستانه سال جهانی زن (1975 ميلادی) و دهه سازمان ملل برای زنان (1976 تا 1985)، که از سوی مجمع عمومی اعلام شده بود، صورت گرفت.

سازمان ملل متحد نظارت بر روز جهانی زن، هشتم مارس، را از سال 1975 آغاز کرده است.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد همچنين بيست و پنجم نوامبر را روز جهانی منع خشونت عليه زنان اعلام کرد و از تمام دولت های جهان، سازمان های بين المللی و غير دولتی دعوت کرد تا هر ساله در اين روز برای افزايش آگاهی عمومی درباره اين معضل اجتماعی طرح هايی را به اجرا درآورند.