فراسوی خبر... پنجشنبه ۲۸ خرداد

تاثیر «تفاهُم» خارجی بر سرکوب داخلی

منصور امان

به مُوازات رسیدن به «تفاهُم» آتش‌بس با آمریکا و تن دادن به مُذاکره، حاکمان ج.ا، جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، دو مُعترض زندانی، را اعدام کردند. این همزمانی پیام روشنی را با خود حمل می‌کند که در درجه نخُست رو به جامعه و سپس طرفهای خارجی دارد.

تاثیر اجتماعی تن دادن حاکمیت به سازشهای مُعینی در این یا آن حوزه مورد اختلاف، برای آنچه که وی «اقتدار» می‌نامد، خُردکننده است. جامعه اگر از دور شدن سایه جنگ از سر زندگی خود شادمان گردد، این باز از خشم بُنیان‌برافکن آن علیه کسانی که برای دهه‌ها با سیاستها و تصمیمهای فاجعه‌بار زندگی را به جهنم بدل ساختند و امروز با «تفاهُمنامه» و «مُذاکرات» به نا‌لازم و غیرمُفید بودن‌ همان سیاستها اعتراف می‌کنند، نمی کاهد. ترکیب جبهه‌گیری از این موضع و عقب‌نشینی خارجی دستگاه حاکم، به گونه خطرناکی هژمونی آن را که مُبتنی بر اجبار و زور عُریان است، تضعیف می‌کند.

آنچه که این ادراک اجتماعی را تقویت و موضع حاکمان را ضعیف‌تر می‌سازد، انتقادها و حمله‌های باندهای «خودی» به جناح غالب به دلیل «تفاهُم» آن با آمریکاست. آنها با واژه‌هایی مانند «شکست»، «تسلیم»، «تحقیر»، «وادادگی» و جُز آن رویکرد دستگاه حاکم را توصیف می‌کنند و به این ترتیب، زیر پای روایت و افسانه‌سازی آن از وضعیت «نظام» را خالی می‌کنند. مُخالف‌خوانی و افشاگری این دسته، هر انگیزه‌ و پُشت‌پرده‌ای که داشته باشد، اقتدار رژیم حاکم را باز هم بیشتر نزد جامعه سُست کرده و آن را در داوری خود پابرجا‌تر خواهد کرد.  

حاکمیت برای جلوگیری از شکل گرفتن این وضعیت در جامعه‌ای از پیش مُعترض و خشمگین، به سرکوب و خونریزی بیشتر روی خواهد آورد. در حالیکه او قادر به برگرداندن توازُن پیش از خیزش «زن زندگی آزادی» نیست، بنابراین مضمون سرکوب از این پس حفظ وضع موجود نخواهد بود، بلکه پیشگیری از وضعیت نامطلوب‌تر است. حاکمیت با توسُل به قهر بیشتر مایل است به مردُم نشان دهد که شکست و سازش خارجی به معنای عقب‌نشینی داخلی نیست. او با راهبند اعدام، پیگرد و زورگویی پیام می‌دهد که فضایی برای حرکت در این جهت وجود ندارد.

بازگشت به صفحه نخست