|
فراسوی خبر... سهشنبه ۱۲ خرداد جنگافروزی و فروپاشی معیشت زینت میرهاشمی حاکمان ستمگر با زنده نگهداشتن کابوس جنگ و تداوم فضای بلاتکلیفی، میکوشند کنشهای اعتراضی مردم در برابر سقوط معیشت را مهار و توجیه کند. پیش از جنگ ویرانگر نیز ابعاد اعتراضهای گروههای گوناگون از نیروهای کار چنان گسترده بود که دستاندرکاران حکومت از گسترش اعتراضهای سراسری و «شورش گرسنگان» هراس داشتند و برای مهار خشم انباشته شده مردم چاره اندیشی می کردند. اما جنگ نهتنها مساله را حل نکرد، بلکه بحرانهای اقتصادی و اجتماعی را ابعادی گستردهتر بخشید. تورم افسارگسیخته، سقوط ارزش دستمزدها، بیکارسازیهای گسترده و افزایش فقر، زندگی میلیونها تن را به مرز فلاکت کشانده است. امروز سفره بسیاری از خانوادههای کارگری از ابتداییترین نیازهای زندگی خالی شده و فاصله میان درآمد و هزینههای واقعی زندگی هر روز بیشتر می شود. از آنجا که ریشههای بحران همچنان پابرجاست، اعتراض و نارضایتی اجتماعی نیز ادامه دارد و با وجود سرکوب، بازداشت فعالان صنفی و مدنی و فشارهای امنیتی، حرکتهای اعتراضی بار دیگر در حال گسترش است. بنا بر گزارشها، نیروهای کار تنها در فروردینماه، در واکنش به شرایط فاجعهبار معیشتی دستکم ۵۰ حرکت اعتراضی برگزار کرده اند. روز یکشنبه ۱۰ خرداد، گروههایی از بازنشستگان تأمین اجتماعی در شهرهای مختلف از جمله رشت، شوش و تهران در اعتراض به حقوقهای ناچیز، بی توجهی به مطالبات شان و وخامت روزافزون وضعیت معیشتی تجمع کردند. به گفته یک فعال کارگری: «کارگران بیکار نان خالی هم در سفره ندارند. بسیاری از کارگران بیکارشده هنوز عیدی و سنوات اسفندماه خود را طلبکارند و در این شرایط تنها با قرض و جابه جا کردن وام با وام زنده ماندهاند. کارگران متأهل و دارای فرزند وضعیت به مراتب دشوارتری دارند و بسیاری از آنها دیگر نمی توانند حتی با سیلی صورت خود را سرخ نگه دارند.» (ایلنا، ۱۱ خرداد ۱۴۰۵) همزمان، بحران معیشت با بحران خدمات عمومی نیز درهم تنیده است. روز یکشنبه ۱۰ خردادماه، شماری از ساکنان روستای دهنو در شهرستان دورود در اعتراض به تداوم قطع آب و محرومیت از آب شرب طی ۱۰ تا ۱۵ روز گذشته دست به تجمع اعتراضی زدند. این نمونه ها تنها گوشهای از واقعیت جامعهای است که زیر بار فقر، گرانی، بیکاری و محرومیت در حال فرسایش است. جنگافروزی و ایجاد فضای امنیتی شاید بتواند برای مدتی توجهها را از بحرانهای داخلی منحرف کند، اما قادر به پنهان کردن واقعیت زندگی مردم نیست. تا زمانی که پاسخ حکومت به مطالبات اجتماعی، سرکوب و ماجراجوییهای پرهزینه باشد، اعتراض به فقر، بیعدالتی و فروپاشی معیشت نیز همچنان در متن جامعه زنده خواهد ماند.
|