فراسوی خبر... 30 خرداد

"نظام" یک سال بعد از اعلام جنگ به مردُم

منصور امان

یک سال پس از اعلام جنگ تمام عیار آیت الله خامنه ای در نماز جُمعه 29 خرداد 88 به مردُم ایران برای حفظ دستاوردهای سیاست یکدست سازی قُدرت، باند نظامی – امنیتی او در سخت ترین بُحران درونی خود از هنگام شکل گیری به سر می برد. اکنون چنین می نماید که آیت الله خامنه ای نه تنها بازی انتخابات و قُمار کلان بر سر آینده جایگاه خویش را باخته بلکه، همه آنچه که پیش از این و بدین منظور تدارُک دیده و رشته بود نیز در حال پنبه شدن است.

فشار بُحران داخلی که یک جُنبش اجتماعی گُسترده و سراسری را در سرچشمه دارد، تعادُل درونی باند ولایت و به همین گونه، تعادُل قوا میان فراکسیونهای گوناگون آن را بر هم زده است. شُرکای پیشین، اینک هر یک دیگری را رقیبی تضعیف شده و کاندیدای حذف از دایره تقسیم سهم می بیند و بر این اساس برنامه و سیاست خود را تنظیم و مُهره چینی می کند.

شکاف بین دو فراکسیون اصلی باند آیت الله خامنه ای یعنی، نظامی – امنیتیهای دولتی و راست سُنتی در این میان از مُشاجره بر سر امور جاری گُذر کرده و به اختلاف در حوزه های پایه ای مسوولیت و اختیارات سه قوه گُسترش یافته است. گُماشته آقای خامنه ای بر مسند ریاست جمهوری، قوانین مُصوب مجلس را که رُقبا علیه فراکسیون دولت اندیشیده و تنظیم کرده اند، به سطل آشغال می افکند. در واکُنش به این امر، شورای نگهبان، اختیار دولت در ابلاغ قوانین برای اجرا را به مجلس تفویض می کند در حالی که دستگاه دیوان سالاری ساز خود را می زند و در کُنترُل قانون نویسان نیست.

سایه ابهامی که بر فراز منابع و چگونگی اداره ی قُدرت سنگینی می کند، نشان تجزیه باند ولایت به قُطبهای واگرا و در نتیجه آن، نبرد سخت برای انحصار قدرت و تصرُف یا درهم شکستن ابزارهای اعمال آن در دست رقیبان دارد. بدین گونه، همه ی نهادها، اُرگانها و در مجموع، پیکره های ساختار "نظام" با علامت سووالی بر پیشانی در باره آینده و کارکرد خود روبرو می شوند تا جمهوری اسلامی بی ثباتی را به مثابه تنها فاکتور با ثبات در حیات فعلی خویش تجربه کند.

مُعلق شدن تدریجی "نظام" نتیجه شکست در جنگی است که یک سال پیش آیت الله خامنه ای شیپور آن را به صدا درآورد. از این روز به بعد، او و باندش ناچار به حُکمرانی در شرایط فوق العاده شده اند. یکی از مُهم ترین ویژگیهای شرایط مزبور، اجبار به زندگی با استثناهایی است که موقعیت روز بر قواعد ثابت پیشین دیکته می کند؛ این نه فقط مجلس و قُوه قضاییه تحت کُنترُل راست سُنتی یا دولت زیر دست نظامی – امنیتیها بلکه، راس آنها، آیت الله خامنه ای را نیز در برمی گیرد.