فراسوی خبر... 28 اردیبهشت

ادامه موش و گربه بازی

زینت میرهاشمی

پس از بازی طولانی رژیم با تروئیکای اروپایی که منجر به قرارداد سعدآباد در 29 مهر 1382 و پس از آن قرارداد پاریس شد، وزرای خارجه انگلستان، فرانسه و آلمان این گونه وانمود می کردند که گویی پایوران جمهوری اسلامی در برخورد با واقعیت و به خاطر بسته های تشویقی- تنبیهی به «تعامل و تعقل» رسیده اند. رویای شیرین هر سه وزیر خارجه کشورهای اروپایی قبل از پایان دوره ریاست جمهوری سید محمد خاتمی نقش بر اب شد و با برآمد پاسدار احمدی نژاد سانتریفوژهای نطنز به راه افتاد. اینک با گذشت پنج سال از آن زمان و علیرغم صدور چندین قطعنامه الزام آور از جانب شورای امنیت و نادیده گرفتن این قطعنامه ها از جانب حکام ماجراجوی تهران، این بار به جای آقایان دومینیک دوویلپن ویزیر خارجه وقت فرانسه، جک استراو وزیر خارجه وقت بریتانیا و یوشکا فیشر وزیر خارجه وقت آلمان که حجت الاسلام حسن روحانی را در آغوش گرفتند، آقایان لولا دا سیلوا، رئیس جمهوری برزیل و رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه به میدان آمده تا گماشته ولی فقیه را در آغوش گیرند و شانس خود را بیازمایند.

دیروز دوشنبه 27 اردیبهشت، بیانیه ای مشترک بین ترکیه، برزیل و رژیم ایران در 10 ماده تحت عنوان «توافق نامه مبادله سوخت» به امضا رسید که پس از کلی گوییهای رایج در این گونه بیانیه ها در ماده پنج آمده «در راستاي تسهيل همکاريهاي هسته‌اي، جمهوري اسلامي ايران بر امانتگذاري يک هزار و 200 کيلوگرم اورانيوم کمتر غني شده يا L.E.U در ترکيه موافقت مي‌کند.» و در ازای آن «120 کيلوگرم سوخت لازم براي رآکتور تحقيقاتي تهران» دریافت می کند.

به دنبال انتشار این بیانیه احمدی نژاد از کشورهای 5+1 خواست که «با صداقت و با احترام و عدالت وارد گفت‌وگوها شوند.»

این بیانیه در مقایسه با توافق سال قبل در ژنو نکته تازه ای ندارد مگر آن که در سال گذشته رژیم ایران 1500 کیلوگرم اورانیوم کمتر غنی شده داشت و امسال حدود 2200 کیلوگرم دخیره دارد و بنابرین ارسال 1200 کیلوگرم به ترکیه در انباشت دخیره سوخت برای ساختن بمب اتم تغییری ایجاد نمی کند. علاوه براین مساله محوری قطعنامه های شورای امنیت یعنی تلیق غنی سازی با جار و جنجال پیرامون این بیانیه نادیده گرفته می شود و بنابراین رژیم ایران در یک موش و گربه بازی جدید به مسیر خود برای دستیابی به سلاح اتمی ادامه می دهد.