فراسوی خبر... 19 مهر
شکست یک طرح "آشتی" و آغاز شکست بعدی
منصور امان
اعلام ورود آیت الله مهدوی کنی، دبیرکُل جامعه روحانیت مُبارز به میدان کشاکش باندها و گرایشهای حُکومتی برای "میانجیگری"، از ژرفش شکاف در هرم قُدرت و رسیدن آن به نُقطه ی بی بازگشت حکایت می کُند.
دخالت رییس تشکُل سُنتی راست مذهبی همزمان به مفهوم شکست تلاشهای محرمانه دیگری در همین زمینه است که از سوی لایه دیگری از طیف مزبور صورت می گرفت. نخُستین بار حُجت الاسلام رفسنجانی در مجلس خُبرگان، بسیج راست سُنتی گرد این موضوع را فاش کرد و در توضیحات بعدی با رد ضمنی ارتباط خود با طرح مزبور، مُبتکران آن را "افراد دلسوز در مجمع تشخیص مصلحت" مُعرفی کرد.
شفافیت غیرمُنتظره آقای رفسنجانی فقط یک دلیل می توانست داشته باشد و آن به نتیجه نرسیدن چانه زنی با گروه مزبور - که بی تردید به وکالت از آیت الله خامنه ای با وی به رایزنی نشسته بود - پیرامون آتش بس و شرایط آن است.
این تحوُل، ماهیت تلاشهایی که زیر تیتر ریاکارانه "آشتی" انجام می شود و در حقیقت نگرانی جناح راست سُنتی باند ولایت از حذف خود به وسیله باند نظامی - امنیتی را بازتاب می دهد را روشن تر کرد. هدف آشکار اینان سواری گرفتن از موج بُحرانی است که در حال عُبور از روی سر آقای خامنه ای و سوگُلیهای وی می باشد. تنگنای رُقبا در نتیجه قرار گرفتن زیر آتش پیوسته و پُرحجم اعتراضات اجتماعی، برای راست سُنتی فُرصتی آسمانی به منظور ترمیم جایگاه خود در هیرارشی قُدرت و رُتبه بندی تقسیم ثروت به شُمار می رود.
از موتلفه تا جامعه روحانیت مُبارز و از روحانیون حُکومتی در قُم تا نمایندگان حُکومتی در مجلس، همه جا اشتهای استفاده از اعتراضات اجتماعی برای گُر انداختن چُپُق "آشتی بُزُرگان" تحریک شُده است. به حاشیه رانده شُده ها راه بازگشت به زیر خیمه سیاست و اقتصاد را کشف کرده اند: از یک طرف اُستخوان لای زخم باند رقیب شُدن به منظور استفاده از موقعیت تضعیف شُده آن و از سوی دیگر بُردن سر جُنبش برای آن با هدف اثبات نُفوذ و نقش چشم پوشی ناپذیر خویش در حفظ منافع مُشترک!
همانگونه که طرح نیمه کاره مانده "افراد دلسوز" اثبات کرد، از این ریسمان سوده فقط می شود اُفتاد. بنابراین آقای مهدوی کنی هم با آن از جایی یا چیزی نمی تواند بالا برود. جدال اصلی در جامعه بین حُکومت در مجموع و جامعه با همه ی تنوع آن، فضایی برای مانور نیروی سومی باقی نگُذاشته است.