فراسوی خبر... چهارشنبه 13 آبان

کُلاه شرعی بر سر "یوم الله"

منصور امان

زیر پرتو نورافکن باختهای کلان هسته ای و منطقه ای، رنگ و لعاب معرکه سالانه رژیم مُلاها علیه آمریکا نیز رنگ می بازد. بُن بست ناشی از فروپاشی گام به گام استراتژی بقای "نظام"، بیش از همه در سردرگُمی پیرامون برگُزاری این نمایش آشکار شده است.

در حالی که باند حاکم به شدت به برپا شدن پُر سروصدای معرکه مزبور برای مصرف تبلیغاتی در داخل و خارج نیازمند است، اما در عمل توانایی حمل ناهمگونیهای آن با روند سیاسی موجود در هر دو پهنه را ندارد.

برگزاری نمایش در برابر سفارت "شیطان بُزُرگ"، یک نماد مُهم از سیاستی است که با دستاویز آمریکا ستیزی، پایه های قُدرت رژیم ولایت فقیه را خشت گذاری کرده است. رویکرد دُشمنانه "نظام" به آمریکا اگر چه کارکردی سیاسی دارد، اما درونمایه ای ایدیولوژیک نیز یافته است که به سبب خاستگاه ارتجاعی و واپس گرایانه این مرزبندی، در فُرم بُنیادگرایی اسلامی نمایان می شود.

برای یک دوره طولانی، بُنیادگرایی اسلامی چراغ راهنمای سیاست خارجی جمهوری اسلامی و بستر آن برای جذب و استخدام عقب مانده و مُخرب ترین نیروهای اجتماعی به منظور ایجاد عقبه استراتژیک و بعدها "هلال شیعی" بوده است.

اینک پس از وین هسته ای و سوری، فرش از زیر پای این استراتژی کشیده شده و تمام کسانی که روی آن جا گرفته بودند، از سرکرده تا پیاده نظام، تعادُل خود را از دست داده اند، بدون آنکه جایگُزین و یا دستگیره ای برای ثبات بخشیدن به خود در این پروسه در اختیار داشته باشند.

از این رو در چنین شرایطی که ظاهر می بایست یک معرکه خیابانی ضد آمریکایی فشار معقولی برای وانمود کردن تحرُک در گاری به گل فرو رفته "نظام" باشد، مُهمترین تلاش لمس پذیر در این راستا، هیاهو و تمرکُز بر محورهای درگیری درونی در دستگاه حاکم است.

باند ولی فقیه پرچم "مُقابله با نُفوذ" را به دست گرفته و در حالی راهی سفارت آمریکا شده که جناح میانه حُکومت را بر سیبل هدف نشانده است. با این وجود آشکار است که برجسته سازی "نُفوذ" فقط برای این مصرف صورت نمی گیرد، بلکه همچنین یک کُلاه شرعی برای کمرنگ سازی نمایش و پرهیز از صف آرایی تُند و تهاجُمی علیه آمریکا نیز هست.   

آقای خامنه ای که بنا به اعتراف خویش از "زمان دولت قبل" در حال مُذاکره مخفیانه با آمریکا برای نجات از بُحران ماجراجویی هسته ای بوده است، امروز که به شرطهای کاخ سفید گردن گذاشته و "جام زهر" را سرکشیده، دایره محدودی برای مانور دارد. او و همدستانش فقط هنگام وراجی ضد آمریکایی می توانند دندانهای شان را نشان بدهند، هنگام عمل باید آن را در جیب بگذارند.

تنها سردرگُمی باند حاکم در برابر "یوم الله 13 آبان" نیست که مُعلق ماندن "نظام" بین گُذشته و حال را به نمایش گذاشته، دولت رسمی و قانونی آن نیز با کنار کشیدن خود از معرکه، این شکاف را به گونه برجسته تری آشکار می کند.  

از این زاویه، نقش آفرینان مُثبت و منفی 13 آبان 94، فقط کاریکاتورهای بازیگران این روز - از هر قُماش - در 13 آبان 58 هستند.  

 

 

بازگشت به صفحه نخست