فراسوی خبر...13 اردیبهشت

تیر حذف روز کارگر به عقب کمانه کرد

منصور امان

کارگران کشور به رژیم جمهوری اسلامی که با قداره بندی امنیتی و چُماق قانون قصد جلوگیری از تشکیل گردهمایی های روز کارگر را داشت، درس بهتری دادند. هزاران کارگر در رشت، سنندج، شوش، کرمانشاه، قُم و تهران در اشکال ابتکاری و گوناگون، از فُرصت اول ماه مه برای بیان خواستها و رساندن صدای اعتراض خود بهره جُستند.

در همان حال که رسانه های رسمی و نیمه رسمی به طور هماهنگ به بایکوت روز کارگر و تحرُک جامعه کارگری در این روز ادامه داده و با چشم و پوزه بند اُرگانهای امنیتی "خبر رسانی" می کُنند، فریاد پُرسشگر کارگران بدون نیاز به بُلندگوهای دولتی، در کنار و گوشه کشور طنین انداز شُد.

کارگران توسُط نادیده گرفتن ممنوعیتهای اعلام شُده از سوی حُکومت و برگُزاری گردهمایی و راه پیماییهای مُستقل خود (نیشکر هفت تپه، کارگران کرمانشاهی، کارگران کارخانه ریسندگی خاور رشت، کارگران سنندجی و جُز آن) یا حُضور در مراسم دولتی و تبدیل بالماسکه پایوران رژیم به تریبون اعتراض (تهران، قُم، رشت و جُز آن)، تمام تلاشهای دولت کارفرمایان برای باز داشتن آنها از هر اقدام اعتراضی و خود سازماندهی شُده را بر باد دادند.   

تیری که دولت نظامی – امنیتی با هدف حذف عملی روز کارگر از تقویم کشور شلیک کرده بود، به عقب کمانه کرده و نتایج به کُلی باژگونه ای را به بار آورده است. اولین و اساسی ترین تحوُل را تقویت گرایش به اقدام مُستقل در میان کارگران می توان نامید. آنچه که با خواست تشکیل سندیکا و اتحادیه های کارگری گُداخته شُده بود، اینک در رویارویی با ممنوعیت و محدودیتهای ابداعی به بهانه روز کارگر، آبدیده شُده است. کارگران، بی توجُهی به امریه و فرمان حُکومت را با اقدام مُستقل و جایگزین، تکمیل کردند؛ دستاورد و تجربه ای که مسیر آنان به سوی ایجاد تشکُلهای همبستگی صنفی را نشانه گُذاری و قابل عُبور می کُند.

تحوُل بعدی را می توان در سوزانده شُدن کارت کلوپ چُماقداران "خانه کارگر" باز شناخت. اشتیاق هیستریک دولت نظامی – امنیتی برای جلوگیری از تجمُع کارگران و آگاهی بر ناتوانی گُماشته های خود در کُنترُل مراسم دولتی، باعث گردید که تشکُل مزبور در سال جاری بدون بزک و بی نقاب به رویارویی با کارگران فرستاده شود. این اقدام، یک دلیل بیشتر برای بی اعتباری دُکانهای دولت ساخته حتی برای عقب مانده ترین اقشار طبقه کارگر ارایه می کُند و همزمان زمینه و بستر مُساعد تری را برای تلاشها در سازمان دادن حرکات مُستقل و پی گیری مطالبات با اتکا بیشتر به توان و امکانات خود فراهم آورده است.