فراسوی خبر... 11 آبان

یک معنی مستند از شعار "مرگ بر دیکتاتور"

لیلا جدیدی

اگر بخواهیم یک تعریف ساده و صریح از شعار "مرگ بر دیکتاتور" که ورد زبان مردم به پاخواسته میهن است کرده باشیم، می توانیم از واکنشهای گوناگونی که سخنان محمود وحيدنيا خطاب به خامنه ای برانگیخته، مدد بگیریم.

محمود وحیدنیا، دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف که دارای رتبه نخست المپياد کشوری رياضي است در سخنانش خطاب به خامنه ای به سه مورد اشاره کرده است: سانسور رسانه ای، فرمان اعمال خشونت و سرکوب از جانب وی، نبود آزادی و حق بیان و انتقاد از گرداننده اصلی حکومت.

این سه مورد که همه ریشه در استبداد و عدم آزادی بیان دارد از پایه ای ترین حقوق شهروندی است که در بسیاری از کشورهای جهان نقض حتی بخش کوچکی از آن از جانب هر شخص و مقامی جرم به حساب می آید. تحت حاکمیت ولی فقیه اما، انتقاد به عدم رعایت آنها جرم شمرده می شود.

پس از دست زدنهای مشوقانه دانشجویان و ناله های عاجزانه بسیجیها، دیکتاتور شرمسارانه و خشمگین به پشت پرده می خزد و نمازی که قرار بوده دستجمعی خوانده شود، ملغی می شود. دانشجویان دانشگاه ها به حمایت از وحیدی نیا بر می خیزند و شعار "مرگ بر دیکتاتور" را باز هم تکرار می کنند. مردم در مراوادتشان با یکدیگر، این دانشجو را می ستایند.

رییس دانشگاه شریف در هراس از طنین فریادهای "مرگ بر دیکتاتور" دانشجویان، دست به ماست مالی کردن می زند و انتقادها را در "چارچوب قانونی" جا داده، اعتراض رودر رو به خامنه ای را "سازنده " توصیف کرده و ولوله به پا شده را به رسانه های "بیگانه" نسبت می دهد.

سر آخر احمدی نژاد، دست نشانده خامنه ای می خواهد از "نخبگی" تعریف دیگری بشود و منفعلانه می گوید: "هر کسي که باهوش بود لزوما نخبه نيست."

تبدیل این رویداد به معضلی تازه برای ارتجاع حاکم نشان می دهد که "مرگ بر دیکتاتور" را مردم به این دلیل می نویسند و فریاد می زنند که دیکتاتوری با حساسیت کینه توزانه اش نسبت به آزادی و اراده آزاد شهروندان، متعلق به عهد بربریت است و آنها تمدن و زیستن در عصر نو را می طلبند.