فراسوی خبر... 3 اسفند

سیاست رژیم در برابر " بدترین" های داخلی و خارجی

لیلا جدیدی

رژیم ولایت فقیه با به بیرون پرتاب شدن از زیر چتر سیاست مماشات گرایانه آقای البرادعی، رییس پیشین آژانس بین المللی اتمی و گیر افتادن در بند گزارش واقع بینانه تر جانشین وی، یوکیا آمانو به سختی در تنگنا قرار گرفته است. از همین رو، با پس و پیش زدن ایده خروج از پیمان منع گسترش سلاحهای هسته ای (NPT)، دماسنج دامن زدن به تنشهای خارجی خود را رو به بالا علامت زده است.

اینکه آقای البرادعی این روزها در مصاحبه های گوناگون با رسانه ها، به ویژه رسانه های آمریکایی در تلاشی مذبوحانه به حمایت غیر مستقیم از فعالیتهای هسته ای رژیم سرگرم شده است، حیرت آور نیست. علت آن، "حادثه ناگوار" گزارش اخیر یوکیا آمانو مبنی بر اینکه "تهران اکنون به اندازه مکفی اورانیوم برای یک بمب را پردازش کرده است" می باشد؛ گزارشی که بروجردی، رییس کمیسیون امنیت ملی رژیم آن را "بدترین گزارش آژانس ظرف 6 سال گذشته" خوانده است.

با بسته شدن میدان مانورهای پیشین، جمهوری اسلامی تنها گزینه خود را ورود به میدانی خطرناک تر می بیند. از این رو روزنامه کیهان، حامی دولت، بحث خروج از NPTدر مجلس ارتجاع را پیش کشیده و سپس توسط برخی از نمایندگان مجلس ارتجاع تکذیب می شود تا سردی و گرمی آن آزمایش شود.

روشن است که خروج از NPT به معنی اعلام قصد ساخت سلاح هسته ای خواهد بود. آنهم در شرایطی که گزارش اخیر، واکنش سخت کشورهای عضو شورای امنیت و حتی روسیه را در بر داشته است.

خامنه ای در این باره می گوید "بمب اتم حرام است" اما سوال مردم ایران و جامعه بین المللی که شاهد اعمال "حرام" قتل، تجاوز و شکنجه شهروندان آزادیخواه ایرانی بوده اند این است که با چه ضمانتی باور کنند که رژیم در ساخت بمب اتم دست به این عمل "حرام" نخواهد زد؟

رژیم جمهوری اسلامی برای مقابله با هر بحرانی، داخلی و خارجی، همواره با تهدید و حمله به جای حل مساله برخورد کرده است. امید به عقب نشینی، مماشات و وحشت طرف مقابل پایه این ریسک است. اما براستی این سیاست در شرایط کنونی می تواند همچنان اعتبار داشته باشد؟