|
در تظاهرات ایرانیان در پاریس در گرامیداشت شهیدان قیام ۱۴۰۱ با شعار «نه به اعدام»
دوستان عزیز، ایرانیان آزادیخواه، درود بر همه ی شما ما در ماه شهریور هستیم؛ ماهی که یادآور خیزش انقلابی و خونینی است که به نام مهسا ژینا امینی و با نقش برجسته زنان به ثبت رسید. این جنبش دستاوردهای مهمی داشته است؛ دستاوردهایی که امروز برای همه آشکار است. ضمن تشکر از برگزارکنندگان گردهمآیی امروز که این فرصت را به من دادند، در ابتدا 61 سالگرد تاسیس سازمان مجاهدین خلق ایران و انتخاب خانم مهناز میمنت، به عنوان مسئول اول این سازمان را شادباش می گویم. بیاییم تقویم را با هم مرور کنیم. از شما یک سوال دارم؟ به گُمان شما در جنبش ضد دیکتاتوری از کدامین ماه در سال خورشیدی یاد کنیم؟ از بهمن ماه ۱۳۴۹ و رستاخیز سیاهکل، از فروردین ماه ۱۳۵۴ و شقایق های سرخ تپه های اوین؛ ۷ فدایی و ۲ مجاهد، از خرداد سال ۶۰ و بهمن ماه خونین در همان سال، مرداد و شهریور ۶۷، تیر ۷۸، خرداد ۸۸، دی ۹۶، آبان خونین ۹۸، تیر ۱۴۰۰، شهریور خونین ۱۴۰۱، یا از دی ماه ۱۴۰۴؟ هر بار، یک خیابان؛ هر بار، یک فریاد؛ هر بار، خون‌هایی ریخته شده بر زمین؛ و هر بار، پاسخ رژیم ولایت فقیه: سرکوب، شکنجه و اعدام. از کدام گل‌های سرخ پرپرشده بر طناب دار جلادان یاد کنیم؟ از کدام دل‌های عاشق آزادی و چشم‌های زیبا و پرفروغی که با گلوله خاموش شدند؟ از کدام نام در آن کیسه‌های لعنتی سیاه و از کدام آه مادران و پدرانی یاد کنیم که به ما در خواب و بیداری هشدار دادند؟ از کدام زندانی سیاسی بگوییم که سرودخوانان، چوبه دار را به پرچم رسوایی حکومت تبدیل کرد؟ از کدام نامی بگوییم که امروز زیر حکم اعدام است؟ ابعاد جنایت چنان گسترده است که تقریباً همه روزهای سال را به بخشی از تاریخ جنبش ضد دیکتاتوری و آزادیخواهانه مردم ایران تبدیل کرده است.
پس مساله فقط این نیست که از کدام ماه شروع کنیم؛ مساله این است که این تقویم خونین، چرا هنوز ادامه دارد؟ برای عوض شدن رنگ این تقویم و پایان دادن به این چرخه خونین، به گمان من، تنها راه، سرنگونی حکومت است. باوجود تمام موانعی که برای تحقق این امر طی ۴۷ ساله وجود داشته و دارد، اما مبارزه هم ادامه دارد و تغیر سرنوشت مردم ایران به دست خودشان هر روز بیش از پیش خود را نشان می دهد. به گمان من، هر ایده و تفکر، هر جریان و نیرو، چه با ادعای بی‌طرفی و چه به بهانه جنگ یا تجاوز نیروی خارجی، بر جنگ داخلی رژیم با مردم سرپوش بگذارد، آگاهانه یا ناآگاهانه به ادامه عمر این رژیم و خونین‌تر شدن این تقویم کمک می‌کند. وقتی به این تقویم نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که جنگ اصلی جمهوری اسلامی با مردم است. جنگ با زنانی که نمی‌خواهند حجاب اجباری را بپذیرند. جنگ با جوانانی که آینده‌ای آزاد می‌خواهند. جنگ با کارگری که دستمزدش کفاف زندگی‌اش را نمی‌دهد. جنگ با معلم و بازنشسته‌ای که حق خود را مطالبه می‌کند. جنگ با دانشجویی که آزادی می‌خواهد. و جنگ با همه کسانی که می‌گویند این کشور باید متعلق به مردمش باشد. اما در برابر این جنگ، ما شاهد سیل خروشان آزادیخواهانی هستیم که عزم جزم کرده‌اند زندگی زیر بار سرکوب، خشونت، تحقیر و فقر را تغییر دهند. آنهایی که برای تغییر سرنوشت خود و مردمشان، حاضر به پرداخت بهای سنگین و از دست دادن جان و مال خود شده‌اند؛ انسان‌هایی که برای تحقق رؤیاهای زیبای آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه، از همه چیز گذشته‌اند. و شاید همین‌جاست که باید به آینده نگاه کنیم. زیرا این تقویم فقط تقویم خون و سوگ نیست؛ تقویم مقاومت و ایستادگی مردم ایران نیز هست. هر نامی که بر آن ثبت شده، یادآور ایستادگی در کهکشان پرستاره سرزمین آفتاب و باد است. هر خیابانی که شاهد خون بوده، شاهد یک فریاد نیز بوده است. و تا زمانی که این فریاد زنده است، تاریخ این سرزمین هنوز نوشته نشده است. ما متعهد و مصمم به ایستادگی و مبارزه علیه استبداد مذهبی هستیم. پس دست در دست هم تا پیروزی به پیش! سپاس که به من گوش کردید پاریس، شنبه ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ - ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶
منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۶، چهارشنبه ۱ مهر ۱۴۰۵ - ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶
|