|
نامه علی یونسی* از پشت میلههای زندان
روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ابلاغیهای با تاریخ صدور ۴ اسفند ۱۴۰۴ تحت عنوان عفو ۲۲ بهمن به من تحویل داده شد، مبنی بر این که باقیمانده حبس من (۷ماه) شامل عفو گردیده است. اولاً: من هرگز تقاضای عفو نکرده و نخواهم کرد. آزادی حقی است به سرقت رفته؛ حق دزدیده شده را گدایی نمی کنیم، برای بهدست آوردنش مبارزه میکنیم. دوماً: من الگوهایی دارم: ۶ همبندی سربلند سربه دار، هر روز و هر لحظه یادشان برایم زنده و صدایشان در گوشم است. آنها چانه نزدند، ننگ بر من اگر برای آزادی ام چانه بزنم. سوماً: وحید بنیعامریان در دفاعیهاش گفت: «این ما هستیم که باید دفاع کنیم یا شما؟»، من نیز می گویم: «این ما هستیم که باید ببخشیم یا شما؟!" بخشش و عفو بیش از هر کس حق مادران و پدران داغدار است. پس ای شما مادران و پدران داغدار، امیدوارم هر آن کوتاهیای کردم را بر من ببخشید که شما تنها مرجع طلب بخشش من هستید و باقی هر چه از رنج و شکنجه و زندان تاکنون بوده و هر چه حبس و تبعید و سختی باقیمانده، چیزی جز وظیفه نیست. ما به پشتوانه فداکاری فرزندان شماست که می جنگیم و بر این جنگیدن استوار خواهیم ماند. جنگیدن برای آزادی مردم ایران نه مایه حسرت و رنج که بزرگ ترین مایه افتخار است.
علی یونسی، زندان قزلحصار ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
*دارنده مدال طلای المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک سال ۱۳۹۶
منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۲ - آدینه ۱ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۲ مه ۲۰۲۶
|