|
پنجشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۲۳ آوریل ۲۰۲۶ در واپسین روزها، بر بالینش بودم و با بوسهای بر پیشانیاش، و آخرین وداع با دوستی که بخشی از جانم بود. فقدان نسرین را به رفیق حیدر عزیز، مارال عزیز و خانواده رضائیها صمیمانه تسلیت می گویم. داستان دوستی من و نسرین از سال ۱۳۵۴، در زندان قصر آغاز شد؛ از همان روزهای سخت، پیوندی شکل گرفت که سالها رنج و مبارزه، آن را استوارتر کرد. نسرین مهربان بود، پرشور و سرشار از زندگی؛ زنی آزاده، مبارز و مستقل، با نگاهی انسانی که رد مِهرش در دل بسیاری از ما باقی مانده است. با وجود تفاوتهای فکری و فراز و نشیبهای بسیار، هرگز زنجیره دوستیمان گسسته نشد؛ دوستیای که از نوجوانی،با شور زندگی و آرمانهای بلند آغاز شده بود. ما دانش آموز بودیم در آن دوران با سن کم اما رویاهای بزرگی در سر می پروراندیم. نه من و نه نسرین بیتل ها و جان لئون و ترانه «من رویایی دارم» را نمی شناختیم. اما بعدها و به خصوص وقتی شور و شوق آزادی در خیابانهای ایران و با خروش جوانان جریان پیدا می کرد، من و نسرین رویاهایمان را به هم یادآوری می کردیم و این بار می دانستیم همه انسانهای متعهد رویاهای مشترک و به خصوص رویای آزادی دارند. از رویاهای آزادیخواهانه و مقاومت او بگویم. او زندگی در زندان را مقاومت کرد و همچنان ما در دل تاریکیهای زندان، از آزادی و آینده سخن می گفتیم؛ از رویاهای مشترک، از روزی که درهای زندان گشوده شود و فردایی روشنتر فرا رسد. ما حبس ابد داشتیم، اما رویای آزادی را در دل می پروراندیم. پس از انقلاب ۵۷، آن رویاها در تندباد استبداد،به ارادهای برای ایستادگی و مبارزه بدل شد؛ و ما همچنان، در کنار هم، این راه را ادامه دادیم. من و نسرین با انقلاب ضد سلطنتی 57 آزاد شدیم. بعد از آن در بخش پیشگام دانشآموزی سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، در کنار هم فعالیت داشتیم؛ و در آن دوره نیز، خاطراتی عمیق و فراموشنشدنی با هم ساختیم. اما آنچه از نسرین باقی مانده،فقط خاطره نیست؛حضور انسانی است که با مهربانی و استواری، در زندگی ما نقش بسته است. دوستان همبندیهای مان در این سالن هستند که مطمئن هستم خصوصیات برجسته او تایید می کنند. نسرین رفت، اما آنچه به ما آموخت—دوستی، ایستادگی و انسانیت— همچنان با ماست. برای من، نسرین فقط یک دوست نبود؛ بخشی از جانم بود، و این پیوند، با رفتنش گسسته نمیشود. یادش در دل من زنده است، در هر خاطره، در هر لبخند، و در هر قدمی که در راه انسانیت و آزادی برمیداریم. نسرین عزیز، با تو وداع میکنیم، اما تو را هرگز از دست نمی دهیم. منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۲ - آدینه ۱ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۲ مه ۲۰۲۶
|