|
برافراشتن پرچم ساواک؛ تطهیر شکنجه و جنایت
زینت میرهاشمی
حرکتهایی که ذوبشدگانِ راهِ به تاج و تخت رساندنِ رضا پهلوی از خود
نشان میدهند، از سلامهای هیتلری تا نمایش پرچمهای ساواک، تلاشی تازه
برای خودنمایی پس از شکست پروژهٔ بهقدرترسیدن از مسیر جنگ و دخالت
خارجی و
آگاهی رسانی به همهِ آزادیخواهان
است.
پرچم ساواک، نماد یکی از مخوفترین نهادهای سرکوب و شکنجه در دوران
سلطنت پهلوی دوم، در هر جامعهای که خود را پایبند به آزادی و حقوق بشر
بداند، اقدامی شرمآور و محکوم است. دموکراسی نمیتواند همزمان مدافع
آزادی باشد و چشم بر تطهیر ابزارهای شکنجه و سرکوب ببندد. حافظهٔ
تاریخی مردم ایران و برای نمونه نویسنده این متن کوتاه، هنوز زخم
زندانها، شکنجهها و خفقان ساواک را فراموش نکرده است.
عادیسازی چنین نمادی، توهین به قربانیان شکنجه و سرکوب است و هیچ
نسبتی با ارزشهای انسانی و آزادیخواهانه ندارد.
در شهر رگنزبورگِ آلمان، عدهای مسخشده با نماد ساواک راهپیمایی
کردند. گرچه آزادیخواهی با چنین نمایشهایی جمع نمیشود، اما اینگونه
اقدامات، اهانت به آزادی، حقوق بشر و تلاشی برای تحریف و
بهفراموشیسپردنِ تاریخ است؛ پروژهای که باید در برابر آن ایستاد.
تطهیر ساواک، جنایتکارترین نهاد سرکوب در دوران سلطنت پهلوی دوم و
نمایش آرم آن، نه «آزادیخواهی» بلکه دفاع از تاریخ سرکوب و شکنجه است.
کسانی که امروز پرچم ساواک را در دست دارند، در حقیقت در برابر
دادخواهی زندانیان سیاسی، شکنجهشدگان و خانواده های جان باختگانِ
استبداد ایستادهاند. جامعهای که اجازه دهد جنایتکاران دیروز با پرچم
و شعار بازگردند، راه را برای تکرار همان سرکوب هموار میکند. در برابر
این تحریف آشکار تاریخ و عادیسازی جنایت، سکوت جایز نیست.
منبع:
منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۲ - آدینه ۱ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۲ مه ۲۰۲۶
https://t.me/nabard_khalgh
بازگشت به صفحه اول
|